Ασήμαντα πράγματα ήθελα να γράφω…
Ανοίγεις το βιβλίο και διαβάζεις. Διαβάζεις για τα σημαντικά. Για κείνα που πρέπει να ξέρεις. Και σου λέει πως τα πιο σημαντικά στοιχεία που προσδιορίζουν τον άνθρωπο – τον προσδιόριζαν την εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα, τον προσδιορίζουν και τώρα, είναι οι σχέσεις φιλίας που έχει. Οι συναναστροφές του. Οι άνθρωποι που αγαπά, που σκέφτεται, που θυμάται. Οι άνθρωποι που του παράγουν σκέψεις κι απορίες. Τύψεις κι ενοχές. Εκείνοι που κάνουν το μυαλό να δουλεύει μ’ ακόμη πιο γρήγορες στροφές, την καρδιά να χτυπά μ’ ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και την αναπνοή του να μη φτάνει να θρέψει όλες αυτές τις σωματικές διεργασίες. Γιατί όλα αυτά μας περιβάλλουν, συνειδητά ή ασυναίσθητα, συναισθηματικά ή ασυνείδητα, στο τέλος, μένουν σαν ίζημα, σαν κατακάθι του καφέ, από ένα πείραμα χημείας της ζωής μας, για να μας καθορίσουν και να μας δώσουν ταυτότητα…
