Προχθές το απόγευμα που ήμουν πολύ κουρασμένη και προβληματισμένη μ’ έβγαλε ο δρόμος μου ως εκεί. Άναψα ένα κεράκι και κάθισα στο πεζούλι της αυλής του μέχρι που χάθηκα στον ορίζοντα, μαζί με τις σκέψεις και τις σκοτούρες μου. Ήταν κι η ώρα τέτοια που τα έκανε όλα να μοιάζουν ειδυλλιακά. Τι πιο όμορφο άλλωστε από το θέαμα του ήλιου που γέρνει αργά πίσω απ’ την κορυφογραμμή και κοκκινίζει τις λίμνες σαν να ‘ταν δυο φλεγόμενα μάτια.

Σύντροφος της στιγμής μια απρόσμενη ησυχία. Μια στιγμή που χάνονται όλοι οι ήχοι, ακόμα κι απ’ τα ζώα και τα δέντρα. Και τότε ξεπροβάλλουν οι πυγολαμπίδες, κουκκίδες της νιότης μας που χάθηκαν απ’ την καθημερινότητα μας, που αντικαταστάθηκαν από φώτα νέον και προβολείς αυτοκινήτων. Μικρή θυμάμαι να τις μαζεύω και να τις φυλακίζω σε γυάλινα βάζα με χάρτινο πώμα, σφραγισμένο με λαστιχάκι απ’ τα μαλλιά. Τις κάναμε φανάρια να μας δείχνουν λέει το δρόμο να μη χανόμαστε στα φουντωτά μονοπάτια.

Θυμάμαι τη γιαγιά να με μαλώνει που φυλάκιζα τα «ζωντανά του Θεού». Με την ίδια αγάπη φρόντιζε και τον κήπο της. Σαν να ήταν άνθρωπος, μικρό παιδί που ήθελε φροντίδα να μεγαλώσει.

Κι ενώ απολάμβανα τη μαγεία της στιγμής με κατατρόμαξε ένα θρόισμα της βλάστησης λίγα μέτρα πιο πέρα. Η πρώτη σκέψη ήταν ο αρχέγονος φόβος του ερπετού: φίδι! Σαν γενναίο κορίτσι γύρισα και κοίταξα με επιφύλαξη… ένα μικρό και χαριτωμένο σκαντζοχοιράκι. Κι ύστερα άνοιξε με μιας το μπαούλο με τις αναμνήσεις…

Πόσο έξω έπεσα: μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, αλλά υπάρχουν φορές που μια εικόνα σου δημιουργεί χιλιάδες συναισθήματα και κανείς μα κανείς δεν σε προετοιμάζει γι αυτό που θα νιώσεις όταν τις δεις. Κι αυτό είναι μαγεία.

Από την Παρασκευή, μαζί με όλη την υπόλοιπη υφήλιο μαζί κι εγώ, κατακλύστηκα από εικόνες που με βρήκαν απροετοίμαστη. Βίντεο όπου έδειχναν τα στοιχεία της φύσης να παραλύουν ένα ολόκληρο κράτος. Ανήμπορη πολλές φορές να παρακολουθήσω την εξέλιξη, να φανταστώ την έκταση του κακού, να νιώσω τον κρύο αέρα που σε κάνει να ριγείς, τη λάσπη να ακουμπάει το δέρμα σου, το νερό να σου γεμίζει τα πνευμόνια,  βρέθηκα καρφωμένη με το βλέμμα στο κενό. Δεν έριξα ούτε δάκρυ. Αποχαυνωμένη μόνο, έβλεπα στον δέκτη της τηλεόρασης την εικόνα. Πολύ μακριά από μένα. Πολλοί κι οι επιστήμονες στα κανάλια που διαβεβαίωναν εμένα, «την Ευρωπαία», ότι δεν θα μου συμβεί το παραμικρό. Δεν θα επηρεάσει τη ζωή μου. Οι επιπτώσεις θα είναι «τοπικού χαρακτήρα». Αν είσαι φίλος του σούσι – μπορείς να συνεχίσεις να τρως άφοβα. Αν είσαι γκατζετάκιας υπάρχουν στο εμπόριο και άλλης ηπείρου φλασάκια. Κι αυτό το είπαν οι ειδικοί εφησυχαστικά. Και δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσει. Να συλλυπηθεί. Να πονέσει.

Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο εμφανίζονταν στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση. Σχόλια από φίλους, άρθρα σε blogs, ιστορίες διασωθέντων….

Μέχρι εχθές το απόγευμα όπου και  τυχαία έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία η οποία με συγκλόνισε, με συγκίνησε κι ένα δάκρυ κύλησε χωρίς να το θέλω. Κι ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Κάθε φορά που κάθομαι στον υπολογιστή γυρνώ ασυναίσθητα πίσω για να ξαναδώ μια ιστορία η οποία διαδραματίζεται σε τρεις φωτογραφίες. Κλικάρω την πρώτη και συνεχίζω πατώντας το βελάκι ώσπου να προβάλει η οθόνη την δεύτερη και την τρίτη. Και ξανά από την αρχή. Γυρνώ για να δω τον πόνο, την απελπισία, την αγωνία, την πίκρα, την απογοήτευση. Πρωταγωνιστές μια γυναίκα κι ένα παιδί. Μια λασπωμένη γυναίκα κρατά στα χέρια της ένα παιδί και σπαράζει. Στο θέαμα αυτών των φωτογραφιών έσπασα. Ηλεκτρίστηκα. Ένιωσα. Έζησα. Πείσμωσα.

Δεν είναι μακριά από μένα. Ένα κλικ στον υπολογιστή είναι και με βρίσκει πάντα εκεί. Στην εποχή της οπτικής ίνας και της απομόνωσης βρίσκω χώρο να διαμαρτυρηθώ στην απέχθεια. Μ’ ένα κλικ. Βρίσκομαι εκεί. Στα χαλάσματα. Στους τόνους λάσπης. Στον μαύρο ουρανό. Στον πανικό. Στον πόνο εκατομμυρίων συνανθρώπων μου. Στις γειτονιές του κόσμου…

Όλες οι αναμνήσεις μου μια σονάτα του Μίκη Θεοδωράκη. Πόντος, αίμα, μίασμα.

Εθνική σύνταξη κι ανταλλάξιμα χωράφια. Αυτό ήμουν, αυτό είμαι… Εικοσιένα στρέμματα στους πρόποδες ενός βουνού. Δέθηκα με το βουνό. Η μοίρα το είχε.

Με σκλήρυναν τα λόγια.  Με πόνεσαν οι πράξεις. Έναν τοίχο έχω κι αυτόν θα κρατήσω. Μακριά από ηθικοπλαστικά μηνύματα τυχαίων ανθρώπων που διαφεντεύουν τις αλήθειες τους μέσα από  ιστορίες άλλων. Εγώ την δική μου ιστορία την έγραψα και δεν χωρά παρεκκλίσεις. Με συναισθήματα από την ψυχή μου για την ψυχή μου.

To κείμενο είναι του καλού μου φίλου Mojo!

Πάνε αρκετά χρόνια που ο John Steinbeck έγραψε το αριστούργημα «Άνθρωποι και Ποντίκια»,  μάλιστα όταν γράφτηκε αυτή η νουβέλα το 1937 (μετά το κραχ), ήταν μια αναφορά στο δικαίωμα του ανθρώπου για το «όνειρο»,  την ανθρώπινη μοναξιά, αλλά και την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.  Όλα αυτά φαντάζουν τόσο επίκαιρα όσο ποτέ, γεμίζοντας τα απέραντα λιβάδια της ψυχής με το πιο περίεργο άρωμα της φύσης.

Ωστόσο ο άνθρωπος δεν άλλαξε – ίσως τα ποντίκια να μεταλλάχθηκαν από μόνα τους και να πλησίασαν περισσότερο τα γονίδια του ανθρώπου. Οι διαφορές πια είναι μηδαμινές, η κλεψύδρα του χρόνου τις εξάλειψε τόσο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε σχεδόν μόνο από την ουρά, οι συσχετισμοί γίνονται ολοένα πιο κοντινοί μας κάνοντας τον αγώνα επιβίωσης κοινό σκοπό.

Ο Τζώρτζ και ο Λέννυ (ήρωες) βρίσκονται παντού, τους συναντάς στη βαριεστιμάρα και την ρουτίνα της καθημερινότητας, τους ξεχωρίζεις από το μπλαζέ ύφος, από τους ρύπους των σιελογόνων αδένων που η εκτόξευση χολής φτάνει σε επίπεδα ατομικού ρεκόρ. Υπάρχουν και άλλες ουσιαστικές διαφορές, π.χ. στα αυτιά – έχουν μεγαλύτερα, για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τον επερχόμενο κίνδυνο εξόντωσης τους και να την κοπανάν την κατάλληλη στιγμή. Την στιγμή που πρέπει για να περισώσουν όχι το τομάρι τους, αλλά την αξιοπρέπεια του τυριού που άφησαν πίσω τους….

Είναι και αυτή η ουρά…

Εμείς σαν γένος δεν είχαμε ποτέ,  ίσως γιατί δε θα την προστατεύαμε σωστά μέσα στα σκέλια μας…

Υπάρχουν δυο κατηγορίες τρωκτικών, ποντίκια που μοιάζουν με ανθρώπους και ποντίκια που παρέμειναν ποντίκια, και για τις δυο κατηγορίες ένας είναι ο κίνδυνος ”η φάκα”.  Προσωπικά είμαι ζωόφιλος και η φάκα παραμένει βίαιο και ξεπερασμένο είδος!

Ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από αυτά είναι η απομόνωση, να τα βλέπεις να περπατάνε αργά και νωχελικά, να περνάνε από δίπλα σου μασουλώντας το θήραμα του εγώ τους και συ να γελάς, να βουτάνε την ουρά τους στο μπουκάλι με το λάδι αλληλογλείφοντας το ένα το άλλο και συ να γελάς, αυτό είναι χειρότερο κι από την ξεπερασμένη φάκα, είναι λιγότερο βίαιο μα πιο αποτελεσματικό! Κάποια μέρα, ούτως η άλλως, θα παγιδευτούν μέσα στα απέραντα λιβάδια της ψυχής νιώθοντας μέσα τους, το περίεργο άρωμα της φύσης και ίσως πάψουν να εγκαταλείπουν πρώτα το πλοίο της ζωής.

Ο Τζώρτζ και ο Λέννυ ειναι δίπλα σου, αφουγκράζεσαι το κροτάλισμα από τα κοφτερά δόντια τους…

Αφιερωμένο στον Μίκυ Μάους της διπλανής πόρτας!

Λένε πως οι άνθρωποι επιλέγουν τους φίλους τους και συνεπακόλουθα κρίνονται απ’ αυτές τις επιλογές τους. Συνήθως η λέξη «φίλος» έχει πολλές έννοιες – διαφορετική για τον καθένα από μας. Αντλώντας πρόχειρα κάποια παραδείγματα απ’ την παράδοσή μας βλέπουμε αυτά τα ευγενικά αισθήματα να εκφράζονται σε παροιμίες όπως «δείξε μου τον φίλο σου, να σου ποιος είσαι» ή «τους φίλους σου τους επιλέγεις, τους συγγενείς όχι» και «κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου ακόμη πιο κοντά» κ.ο.κ.

Στη πραγματικότητα λίγοι είναι οι φίλοι με τους οποίους διατηρούμε σχέσεις επί μακρόν. Εκείνοι με τους οποίους μοιραζόμαστε μυστικά, στιγμές, ένα απόγευμα στο cinema, μια βόλτα, τη χαρά μας ή τη λύπη μας. Είναι τ’ αποκαλούμενα αδέρφια, τα καρντάσια μας, αδελφές ψυχές, οι άνθρωποι μας. Αυτούς τους συγκεκριμένους ανθρώπους τους κρατάμε «ρεζερβέ» γιατί μας είναι πολύτιμοι και επειδή διεκδικούν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Όλα αυτά συμβαίνουν «on real time»… στη «real life»! Στο χώρο του διαδικτύου όμως τι γίνεται;

Είναι όλοι «φίλοι» μας;

Το facebook, το twitter και το friendfeed μας δίνουν την ευκαιρία να αποκτήσουμε φίλους – πολύ περισσότερους από ότι στην πραγματική μας ζωή, που μας παρουσιάζονται είτε με την πραγματική τους ταυτότητα, είτε με πλαστή (ποζεράδες ελληνιστί). Αποκτούμε φίλους με κοινά ενδιαφέροντα, γελάμε, σχολιάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, περνάμε ώρες πάνω από έναν υπολογιστή μέχρι να βαρεθούμε και να τους ξεχάσουμε (ή να μας βαρεθούν και να μας ξεχάσουν), ή ακόμη – στη χειρότερη των περιπτώσεων – να τους διαγράψουμε.

Με το facebook ή όπως το λέει κοροϊδευτικά μια συνάδελφος «fuck-(a)-book» καταπιάστηκα πιο εντατικά το τελευταίο διάστημα. Παρότρυνση των υπολοίπων της παρέας, μια που αρκετοί από δαύτους ζουν μακριά (και ο λογαριασμός του τηλεφώνου… δεν καταπίνεται). Υπάρχει βέβαια και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αλλά το chat πάντα είναι πιο οικείο και μπορείς να συνομιλείς ταυτόχρονα με παραπάνω από έναν. (Δεν ξέρω γιατί, στο MSN δεν κατάφερα να τους μαζέψω όλους ποτέ, ενώ το skype το αγνοούν σχεδόν όλοι).

Κοντά σ’ αυτούς λοιπόν, «δικτυώθηκα» κι εγώ, λίγο παραπάνω. Γνωστοί από τη δουλειά, συμμαθητές απ’ το σχολείο και το πανεπιστήμιο, φίλοι φίλων, που έτυχε να τους γνωρίσω ένα φεγγάρι, έγιναν «φίλοι», πατώντας απλά ένα… «add».

Γι’ αρχή πρόσθεσα όσους φίλους γνώριζα (εκ του πλησίον, με καφέ, τσιγάρο κλπ. – το «φουλ πακέτο» που λέμε). Αγγλιστί: friends. Κάποιους που τους ήξερα, είχαμε μια κάποια επαφή, αλλά δεν τους γνώριζα ιδιαίτερα, τους αγνόησα. Αγγλιστί: contacts. Υπήρχαν βέβαια κι αυτοί που δεν είχα τίποτε κοινό μαζί τους, ζούσαν μέσα στο facebook, αράδιαζαν ενημερώσεις επί ενημερώσεων κλπ.  Αυτούς τους  απέρριψα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αγγλιστί: spammers.

Σας φαίνονται γνωστά όλ’ αυτά; Είναι ίσως επειδή μέχρι εδώ δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι έκανα ότι και οι υπόλοιποι…

Οι μέρες περνούσαν κι οι φίλοι αυξανόντουσαν σημαντικά. Παράλληλα αυξανόντουσαν και τα «αιτήματα». Δημόσια υπηρεσία με τα όλα της είχα καταντήσει…

Υπήρχαν αιτήματα στην οθόνη που τα παρέπεμπα στις «ελληνικές καλένδες», διαβεβαιώνοντας τον εαυτό μου ότι θα βρω ελεύθερο χρόνο, μια στιγμή θα ξεκλέψω απ’ το μέλλον και θα τα… σβήσω. (Το κουμπί DELETE, κάτω απ’ το INSERT. Ναι, αυτό…).

Να φύγετε, να πάτε αλλού!

Ώσπου έκανα το λάθος κι έγινα φίλη με πρόσωπο (γένους θηλυκού), που δεν είχα τίποτε κοινό να μοιραστώ μαζί του, αλλά παρόλα αυτά γνώριζα εκ του σύνεγγυς! Ένα λάθος κουμπί πάτησα και την έβαλα στη ζωή μου. Το μετάνιωσα βέβαια, αλλά ήταν πλέον αργά. Πως διαγράφεις έναν «φίλο»; Κι αν τον διαγράψεις υπάρχουν επιπτώσεις στην πραγματική σου ζωή από τη στιγμή που τον/την ξέρεις;

Βασανιζόμουν για μέρες και ευχόμουν να μη χρειαστεί να διασταυρωθούν οι δικτυακοί μας δρόμοι ποτέ ξανά! Μέχρι που έπεσε η ματιά μου σ’ ένα άλλο, χαριτωμένο, μικρό – νά, τόσο δα, με το συμπάθιο – κουμπάκι: «ΑΠΟΚΡΥΨΗ». Αποκάλυψη έπρεπε να το λένε. Το πατάς, και τσουπ… Άντε χάσου μυρμηγκάκι!

Δεν είναι «κατιμάς» όλα αυτά. Θυμάμαι κάποτε, σε περίοδο εκλογών στηνόμασταν όλοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης και παρακολουθούσαμε για  ατελείωτες ώρες, εκπομπές επί εκπομπών και συζητήσεις επί συζητήσεων, με μόνο θέμα την παρουσία των κομμάτων. Η μάχη των δημοσιογράφων για την αποκλειστικότητα έκανε τα μηχανάκια της AGB να χτυπούν ασταμάτητα. Αυτά τότε, γιατί το τελευταίο διάστημα οι μόνες εκπομπές που κάνουν νούμερα στην τηλεόραση είναι για μαγειρική!

Πεινασμένοι για τη γαστρονομία Έλληνες, κάθονται και γράφουν συνταγές για πάπια πορτοκάλι ή για προσούτο με αγριόρυζο, λες κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που έλειπε από την ζωή τους. Δε λέω, μου αρέσει η «κουζίνα», αλλά τόσος κόπος για να βρω την φρέσκια πάπια στην αγορά; Ούτε όταν έγινε μόδα η γιόγκα και ψάχναμε όλα τα γυμναστήρια Αττικής και προαστίων για ινστρούκτορα!

Κι άντε και την βρήκα, ποιος μου εγγυάται ότι θα την μαγειρέψω εκπληκτικά με αποτέλεσμα να πάρω δώρο μια ποδιά από τα χέρια του κατά τ’ άλλα συμπαθή, Λαζάρου;

Για ειδήσεις… κανείς. Δεν θέλουμε βρε παιδί μου να μαυρίζουμε παραπάνω την ζωή μας. Το λογαριασμό της ΔΕΗ μετά βίας τον πληρώνουμε, αλλά δυστυχώς αυτόν έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας!

Κι ενώ τα καθημερινά μας προβλήματα δίνουν και παίρνουν, μας απόμειναν λίγες μέρες ως τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι ως τώρα εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες, έγιναν άξαφνα υπέρμαχοι του περιβάλλοντος, της οικονομίας, της βοήθειας προς αναξιοπαθούντες στο σπίτι· αλλά και της προστασίας των ανήλικων παιδιών. Οι περισσότεροι, επαγγελματίες πολιτικοί, είναι της γενιάς που έφερε τη χώρα μου σ’ αυτό το χάλι, μα τώρα μου φιγουράρουν «ενθουσιώδεις» των νέων μέσων και της τεχνολογίας. Βλέπεις, έχουν εξοικειωθεί κάπως με το fb ή το twitter και μπορούν να σερφάρουν χωρίς βοήθεια στις μπλογκογειτονιές με πάθος, αλλά χωρίς φόβο! Παράλογο; Ακούει κανείς;

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ασχοληθούν με τα κοινά; Είναι μια ερώτηση που κάνω σε υποψήφιους της πολιτικής σε κάθε ευκαιρία. Έχω ακούσει πολλές εκδοχές και έχω λάβει αντικρουόμενες απαντήσεις. Αν και όλοι ξέρουμε πως κυνηγούν φήμη, δόξα, χρήμα, κανείς δεν τα αναφέρει, ούτε γι’ αστείο! Διεφθαρμένες επιλογές σε στημένο παιχνίδι για δυο. Ρουα – ματ. Κανένας σεβασμός στον πολίτη. Μόνον «αγαθοεργίες» και δολοπλοκίες – πάντα παρασκηνιακά – για το πολυπόθητο ψηφαλάκι.

Κι όμως το παράδοξο ανατρέπεται, αν και η κληρονομικότητα στην πολιτική καλά κρατεί. Για πρώτη φορά και με αφορμή τον «Καλικράτη» συνάντησα τόσους νέους ανθρώπους. Μερικοί θυμίζουν τα πρωτάκια που κουβαλούν την τεράστια τσάντα τους κάθε πρωί για το σχολείο. Άτομα μορφωμένα κι αξιόλογα που ως από μηχανής Θεοί σπάνε το γκρι χρώμα των πολιτικών συνδυασμών και ξεχωρίζουν. Η αντανάκλαση είναι τόσο δυνατή όσο κι η αμετάβλητη ουσία των αισθητών πραγμάτων. Δεν κάνουν μικροπολιτική. Τους βλέπεις πως δεν ξέρουν ακόμη να κινούνται στο χώρο, δεν βάζουν νερό στο κρασί τους. Ακολουθούν τα πιστεύω τους και είναι απόλυτα προσηλωμένοι στις δικές τους ιδέες, κι όχι σ’ αυτές που ορίζουν οι γραμμές των κομμάτων. Δεν τάζουν, δεν χρησιμοποιούν βαρύγδουπες εκφράσεις στο λεξιλόγιο τους. Δεν κολλάνε πάνω σου σαν το μπλουζάκι εν μέσω θέρους. Σε κοιτούν στα μάτια και δέχονται την πρόκληση. Απαντούν με θάρρος. Δεν στοχεύουν στην κατά μέτωπο επίθεση. Είναι ο εαυτός τους και το δείχνουν. Γίνονται μια νότα χαράς κι αισιοδοξίας. Το βλέπεις, το νιώθεις πως κάτι αλλάζει στη χώρα σου ή έστω, πως κάτι πρόκειται ν’ αλλάξει…

Ο θεός μου έδωσε δυο υπέροχους γονείς που τους αγαπώ και μ’ αγαπούν, και δυο αδέρφια μοναδικά (από ‘κείνες τις περιπτώσεις που σπάει ο Ύψιστος μετά το καλούπι… Ναι, ναι, αυτές).

Με το τζόκερ μου τα χαλάει λιγάκι, αλλά που θα πάει… θα μου κάτσει!

Rewind » Σάββατο ξημερώματα κι ενώ θα έπρεπε να ήμουν στο γνωστό μπαράκι, με τη γνωστή παρέα, να πίνω το Αιγαίο, το Βόσπορο, κι άλλες θάλασσες βγαλμένες από τ’ αναγνωστικό της πέμπτης δημοτικού – άσχετο, προχθές μου στείλανε ένα pdf με τα εξώφυλλα από «το δημοτικό που έζησα»: «Λόλα να ένα μήλο, δώσε μωρή το μήλο και στην Άννα» κλπ. – βρέθηκα αγκαλιά με το λάπτοπ και στο βάθος τούνελ την Αγγελική να ψάχνει τη γυναίκα Αράχνη, τον Ροζ Πάνθηρα και άλλα φυντάνια του υποκόσμου.

Κι ενώ η Αγγελική βρισκόταν πολύ κοντά στην εξιχνίαση ενός ακόμη φοβερού εγκλήματος, άφησα τον τηλεδιαχειριστή κι έπιασα τον ποντικομικρούλη για να βρεθώ στη Σκύλα και τη Χάρυβδη των μπλογκς και των  εφημερίδων: Πρώτο θέμα η ιστορική νίκη της Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Μα everywhere μιλάμε!

Μόνο που το ξέρω καλά αυτό το παραμύθι… Κάθε φορά που είναι να μας πονέσουν με ένα νέο νόμο ή αλλαγή στη ζωή μας, έρχεται ένα παντελώς ανούσιο γεγονός να πάρει τη θέση του σημαντικού, για να λειτουργήσει πυροσβεστικά στην αγανάκτηση μας.

Θες ένα DVD που κόμισε κάποιος σε κάποιον τρίτο με θέμα τις ενδοϋπηρεσιακές εργασιακές σχέσεις στα υπουργεία μας, θες ένα DVD πολιτιστικού περιεχομένου που μοίρασε απλόχερα μια εξαίρετη ηθοποιός στο πολυπληθές κοινό της, για να μας μάθει τις πολλές χρήσεις της φιάλης της σαμπάνιας στην καθημερινότητά μας κ.ο.κ. Δεν ξεχνώ βέβαια – όχι την Τσύπρον καλέ, αλλά τη Eurovision, τους γάμους των επιφανών, τα διαζύγια των αφανών, τις βαφτίσεις των νεόκοπων και όλα τα άλλα συνήθη, αλλά αδιάφορα κοινωνικά γεγονότα της Εκάλης που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Υστερίας.

Μας πουλάνε ένα life style που δεν πρόκειται να αποκτήσουμε ποτέ. Έναν τρόπο ζωής που δεν επιθυμούμε, δεν ζηλέψαμε και δεν νοσταλγούμε, γιατί ποτέ δεν τον ζήσαμε.

Rewind » Με την πολιτική έχω μια σχέση αγάπης – μίσους. Ένα τοις εκατό αγάπης και ενενήντα εννιά μίσους. Αγάπη γιατί όλα στη ζωή είναι πολιτική. Κάθε πράξη μας, κάθε ιδέα, κάθε σκέψη. Η αποχή δεν είναι μαγκιά. Είναι υποχώρηση. Είναι fail που λέμε στα ελληνικά.

Μίσος γιατί κάναμε την πολιτική να είναι ταυτόσημη με τους πολιτικούς. Ακόμη ένα fail. Epic αυτήν τη φορά…

Έτσι, αποφεύγω να κάνω πολιτικά σχόλια στα βλόγια και στα φάκεμπουκς γιατί ανάβουν τα αίματα στο πιτς φιτίλι – και φυσικά μ’ ενοχλεί να τα χώνω σε ανθρώπους που αγαπώ και σέβομαι. Τα blogs όμως ρε συνάδερφε παπαρολόγε δεν πρέπει να λειτουργούν όπως οι εφημερίδες. Πρέπει να είναι ανεξάρτητα και προπαντός, να μην ακολουθούν «πολιτικές γραμμές». Πρέπει να είναι σαν τα γκράφιτι στους τοίχους. Καυστικά, σύγχρονα, με μια δόση λαϊκής σοφίας (κι όχι λαϊκής βλακείας). Να ενοχλούν που κάλυψαν το φρεσκοβαμμένο τοίχο της γειτόνισσας, αλλά να ομορφαίνουν την πόλη και να της δίνουν το χαρακτήρα που τις έκλεψαν οι τσιμεντένιες φυλακές μας.

Δεν λέω πως δεν πρέπει να είναι υποκειμενικά αυτά που γράφονται. Οφείλουν να είναι υποκειμενικά και να μην μπαίνουν κάτω από καμία ομπρέλα. Πρέπει ν’ αφήνονται στη βροχή σαν ερωτευμένη έφηβη που τρέχει στον άδειο δρόμο με τα χέρια ανοιχτά, αγκαλιάζοντας το σύμπαν ολάκερο, ζώντας την κάθε σταγόνα που πέφτει στο πρόσωπό της σαν σεισμό δέκα και βάλε ρίχτερ…

Rewind » Με τον Λοβέρδο έχω ψωνιστεί. Είναι οικογενειακό μας αυτό. Η συχωρεμένη η γιαγιά μου το είχε πάθει με το Βενιζέλο. Βέβαια στα τελευταία της και παρά τη γεροντική άνοια είχε φάει μια φλασιά μπροστά στην τηλεόραση όταν άκουσε πως θα μιλούσε στη Βουλή. «Εμένα ήρθε ο χάρος να με πάρει κι αυτός ακόμα στη Βουλή μιλάει;» Στο σαλόνι έπεσε νεκρική σιγή. Εκεί εμείς να της εξηγούμε πως δεν είναι ο Ελευθέριος αυτός που θα μιλήσει – αυτόν τον κάναμε Ισπανικό Αεροδρόμιο (το El Venizelo βεβαίως βεβαίως). Εκεί η γιαγιά να παλεύει να καταλάβει πόσο χρονών είναι ο υπεραιωνόβιος…

Και μη μου πείτε πως δε συμβαίνουν αυτά. Συμβαίνουν και παρασυμβαίνουν. Η γιαγιά είχε το Βενιζέλο της, εμείς έχουμε τον… Μητσοτάκη!

Ο Λοβέρδος λοιπόν ήταν γόης. Είχε αυτό το εκσυγχρονιστικό πάνω του, αλλά με μια δόση παράδοσης και δυο γκρίζους κροτάφους που έκαναν την κάλπη να γεμίζει τ’ όνομά του με σταυρούς. Μέχρι που έκανε εκείνο το σεξουαλικό, υποτιμητικό, ανεγκέφαλο σχόλιο: «Δεν υπάρχει σάλιο»!

Από κείνη τη στιγμή άρχισε η κατηφόρα του. Κλάμα, κλάμα, γκρίνια γκρίνια… Δεν αντέχεται άλλο. Καλύτερα να βλέπω Ψωμιάδη παρά Λοβέρδο. Τόσο χάλια είναι τα πράγματα.

Όχι πως έχω κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο αλλά να, είναι που πλέον δεν θα την πάρω ποτέ αυτή τη ριμάδα τη σύνταξη κι όποτε ανταμώνω γέρο ή γριά στο διάβα μου νομίζω πως γελούν χαιρέκακα εις βάρος μου. Πως με περνούν για κορόιδο!

Μ’ αυτά κι αυτά, εκείνο το χάσμα των γενεών αντί να κλείσει, έγινε σαν το Γκραν Κάνυον ένα πράμα. Σε λίγο δε θα μιλιόμαστε μεταξύ μας!

Είναι που και τους περισσότερους από τους τριακόσιους – όχι του Λεωνίδα –  δεν τους λες και νιάτα. Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν όλοι σύνταξη.  Κι εκεί έχω την ένσταση μου. Πως επέτρεψα εγώ με την ψήφο μου, σε ανθρώπους με μέσο όρο ηλικίας 55 ετών (κλέβω και χρόνια) να ορίζουν αυτοί, πότε θα πάρω σύνταξη εγώ! Χάθηκε να είναι max σαραντάρηδες;  Να είναι τουλάχιστον πιο κοντά στην εικοσαετία εργασίας ώστε να σκέφτονται τα υπόλοιπα είκοσι χρόνια και να τρομοκρατούνται λίγο; Με δέκα χρόνια εργασίας που έχω στην πλάτη μου πώς θέλουν να τους πληρώνω άλλα τριάντα;

REC » Ο Θωμάς, τσιπουροφιλαράκι του αδερφού μου, καταγράφει εξαιρετικά την ίδια κατάσταση, με αφορμή την αποπομπή του Γιάννη Πετρίδη από το κρατικό ραδιόφωνο, κλείνοντας το άρθρο του με τα παρακάτω λόγια:

«Απλά όπως αυτή η σοσιαλιστική κυβέρνηση έβαλε με τον Λοβέρδο την ταφόπλακα στα εργατικά δικαιώματα, συνεχίζει και σε μικρότερα θέματα, βάζοντας ταφόπλακα σε μικρές οάσεις.

Γιατί; Ίσως γιατί με κανέναν από αυτούς δεν έχουμε κοινές μνήμες, κοινές καταβολές. Δεν θυμούνται κανέναν Πετρίδη, δεν ήταν εδώ. Δεν ξέρουν τι θα πει εργατικά δικαιώματα, δεν ήταν ποτέ εργάτες»