Ποιος μπορεί να ξεχάσει την συμμετοχή της Βαλεντίνα (χωρίς τελικό σίγμα, καθότι ξένο όνομα) Χασάν, στη βουλγάρικη εκδοχή του Super Idol; Η Βαλεντίνα έμεινε στην καρδιά μας και χάραξε τη μνήμη μας με τις ικανότητές της. Θυμηθείτε:

Τώρα η Βαλεντίνα – μετά από εντατικά μαθήματα αγγλικών ξαναχτυπά, το ίδιο ξεκαρδιστικά:

Υ.Γ. Δώστε βάση στο κοινό. Έχει μείνει στην… παλαιότερη βερσιόν!

Posted in Video Blogging Tagged: hasan, ken lee, muic idol, music, valentina ]]> http://hablado.wordpress.com/2009/03/15/ken-lee-reloaded/feed/ 18 Mara http://hablado.wordpress.com/2009/02/28/syntrofoi-travame-koypi-se-steremeni-limni/ http://hablado.wordpress.com/2009/02/28/syntrofoi-travame-koypi-se-steremeni-limni/#comments Sat, 28 Feb 2009 18:22:43 +0000 Mara Lisha http://hablado.wordpress.com/?p=552 ]]>

Η εικόνα που είχα ίσαμε τώρα για το διαδίκτυο ήτανε προφανώς λανθασμένη. Η ενασχόληση μου με τα blogs ξεκίνησε πέρσι, πράγμα γνωστό στους φανατικούς μου αναγνώστες που με το ζόρι γεμίζουν γήπεδο του badminton. Καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή, είχα ξεχάσει φίλους, διασκέδαση, φαΐ και ύπνο – κι όλα αυτά, όχι «για τη φουκαριάρα τη μανούλα μου», αλλά για χάρη της οθόνης μου!
Η πρόκληση που μου έθετε όμως, φάνταζε ακατόρθωτη στα μάτια μου. Ένας κόσμος άγνωστος χωρίς σημεία σύνδεσης κι επαφής μεταξύ των ακέραιων μονάδων που τον συνέθεταν, με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Χρησιμοποιούσα ψευδώνυμο σαν να ‘μουν ήρωας διηγήματος του Σαμαράκη. Έγραφα τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μου για την πολιτική, τις σχέσεις, την οικονομία, την ανεργία, την μαγειρική, την κοινωνία – τον εαυτό μου μέσα σ’ όλα αυτά. Έγραφα…

Μέσα σε λίγους μήνες το διαδίκτυο είχε καταφέρει να γίνει το μέσο επικοινωνίας μου – το εργαλείο μου. Οι δραστηριότητες μου εκτός αυτού περιορίστηκαν, οι φίλοι μου δυσανασχέτησαν και τον ρόλο τους ανέλαβαν νέοι φίλοι – διαδικτυακοί αυτή την φορά. Η βραδινή μου έξοδος αντικαταστάθηκε με τα «ραντεβού» στα διάφορα blogs, και το τηλέφωνο με το Google talk! Ήμουν μέσα στην μόδα. Trendy, Emo και ακαδημαϊκός, σε «οικονομική συσκευασία»! Είχα δική μου στέγη, είχα γίνει η κατά Ν. Δήμου εκδότης του εαυτού μου, κι έβαζα μια φορά τη βδομάδα τα καλά μου για να υποδεχτώ το τσούρμο των αναγνωστών μου.
– Τρίχες κατσαρές, θα το χαρακτήριζε ο πατέρας μου, αλλά εμένα μου εξασφάλιζε την δυνατότητα επικοινωνίας με τον «έξω κόσμο». Κλισέ; Ίσως, αλλά το διαδίκτυο μου προσέφερε για πρώτη φορά την ευκαιρία ν’ αντιδράσω σ’ όλα αυτά που ως τότε μου τριβέλιζαν το μυαλό και δεν έβρισκαν τους δέκτες απόκρισης στον πραγματικό κόσμο.
Παρόμοια όμως, καθ’ όλη τη διάρκεια της δικής μου περιπέτειας, μαζί με μένα εξελίχθηκε και το διαδίκτυο. Ξαφνικά οι σχετικά λίγοι bloggers αυξήθηκαν εκθετικά, έγιναν μιλιούνια κι εκεί που μοιραζόμουν τις σκέψεις μου, έκανα διάλογο κι ασκούσα κριτική, μετατράπηκα σε ανταγωνιστή του διπλανού κι άγνωστου συναδέλφου «εκδότη». Μπήκα στα τερτίπια της δημοσιότητας και της επισκεψιμότητας. Το κοντέρ έγραφε…

Για μένα το μέσο δεν αναπτύχθηκε, αλλά καταψύχθηκε. Δεν αναβαθμίστηκε, αλλά ξεπεράστηκε. Το ίδιο κι η θεματολογία του. Άλλαξε απρόσμενα. Ξεπετάχτηκαν εικόνες, εκεί που κάποτε το χώρο «έπιαναν»… χίλιες και μία λέξεις. Εικόνες που με προκαλούσαν να τις «ακουμπήσω», να τις γνωρίσω και να τις αφομοιώσω. Να τις ακολουθήσω και να τις καταλάβω. Όσο περνούσε ο καιρός τα κείμενα συνέχισαν να μικραίνουν και οι φωτογραφίες να πληθαίνουν. Άλλαξε ο τρόπος έκφρασης καθολικά. Εξωτερικεύαμε τα νοήματα και τις σκέψεις με πολύχρωμα γραφικά και στιγμιαίες απεικονίσεις.
Αν δεν είχες μια εικόνα της Ντόρας με σατιρικό χαρακτήρα δεν «προχωρούσες». Σιγά σιγά θέματα όπως «έβαψα το σπίτι μου ροζ εχθές», άρχισαν να ξεφτίζουν και την θέση τους πήραν παραπολιτικά άρθρα. Ενδιαφερθήκαμε για τα κοινά; Περάσαμε από τους σοφιστές στον Σωκράτη; Αλλάξαμε το κέντρο του σύμπαντός μας; Κάναμε την επανάσταση στη φιλοσοφία μας; Βγάλαμε τον άνθρωπο από το στόχαστρο και βάλαμε ένα άλλο ον, ένα Πολιτικό Ον; Συνέβαιναν όλα αυτά και πριν κι εγώ κοιμόμουν τον «ύπνο του δικαίου;» Τί απ’ όλα αυτά είχε συμβεί;

Προσωπικά, ομολογώ πως με τάραξε η πολυκοσμία. Δεν είχα ποτέ ελιτίστικα κριτήρια για να αναζητήσω μέσα μου εκδηλώσεις αγοραφοβίας ή δείγματα ιδιότυπου ρατσισμού – επί το κοινότερον, δεν ξεχώριζα ποτέ τα κείμενα που διάβαζα αποκρυπτογραφώντας τους ανθρώπους που τα «κατέθεταν» σε κάστες αρθρογράφων, σε αριστοκρατία και πλέμπα. Απλά, βαρέθηκα να διαβάζω είκοσι άρθρα την ημέρα με το ίδιο θέμα. Βαρέθηκα να βλέπω εικόνες αντί να διαβάζω λέξεις και να σχολιάζω αυτά που κάποτε θεωρούσα προσβολή στην αισθητική μου. Η προοπτική της πολυφωνίας έμοιαζε με υπερτονισμένο θόρυβο που πονούσε τα αυτιά και την ψυχή μου.
Τον κόσμο μου κατέκλυσαν μασκοφόροι δημοσιογράφοι που μου προσέφεραν την ίδια πλασματική προοπτική και την ίδια καταθλιπτική εικαστική. Έχασα την ελευθερία μου. Μου κλείσανε το στόμα.
Ήθελα να φωνάξω: «Σύντροφοι, τραβάμε κουπί σε στερεμένη λίμνη»!

Σκέφτηκα ν’ αντιδράσω συνεχίζοντας το έργο μου και να μην δίνω σημασία στα νούμερα και στα «νούμερα». Η δουλειά στην πεζή διάσταση της ζωής μου, την επώνυμη, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια και η Κρίση (μη ρωτάτε ποια κρίση, μία είναι και διαχρονική) δυσκολεύει ακόμη περισσότερο κάθε φτερούγισμα της σκέψης. Και στο κάτω κάτω της γραφής, που είμαι επιτέλους; Στην τηλεόραση και θα μου κόψουν την εκπομπή;
Αν σταματήσω να ασχολούμαι μαζί τους θα σταματήσουν κι αυτοί να πιστεύουν ότι μου καθορίζουν την σκέψη, θα πάψουν να πιστεύουν πως είμαι αφελής κι πως μπορούν να διαμορφώσουν τη σκέψη και την άποψη μου; Αν, ναι, τότε… απέχω δια της παρουσίας μου!

Της Βούλας Γαβριήλ

Διαδίκτυο: σημαντικό για τον επιχειρηματία και τον άνεργο, τη νοικοκυρά και την πολυάσχολη, για «γέρους» και νέους, για μαθητές και δασκάλους.
Γιατί σημαντικό; Ίσως γιατί μας ταξιδεύει, μας ενημερώνει, μας διασκεδάζει…
Οι μαθητές γοητεύονται απ’ αυτόν τον καινούριο κόσμο: εναλλαγή εικόνων, πλούτος πληροφοριών χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες και χωρίς να είναι απαραίτητη η αποστήθισή τους, επικοινωνία με μαθητές απ’ όλο τον κόσμο, ανταλλαγή απόψεων…
Οι δάσκαλοι πάλι από την πλευρά τους, στις σελίδες του διαδικτύου και έξω από τα στενά όρια του βιβλίου βλέπουν το διάλογο να ζωντανεύει, τα ερεθίσματα να πληθαίνουν, οι απορίες να αποκτούν ευρύτερο φάσμα.
Ο καινούριος κόσμος που μοιάζει «ατελείωτος» και που ανοίγεται μπροστά στα μάτια των μαθητών, εξάπτει τη φαντασία και έτσι «ανοίγει την όρεξη» για περαιτέρω πληροφορίες και επεξηγήσεις.
Γνωστά όλα αυτά. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται εδώ είναι: το διαδίκτυο τείνει να αντικαταστήσει το δάσκαλο; θα μπορούσε άραγε;
Μπορεί ποτέ η απρόσωπη πληροφόρηση όσο πλήρης και αν είναι να αντικαταστήσει την προσωπική επαφή δασκάλου και μαθητή;
Όχι, κατά τη γνώμη μου…
Ο  δάσκαλος είναι αυτός που θα κοιτάξει και θα χαμογελάσει στα άλλοτε φοβισμένα και άλλοτε απορημένα μουτράκια των μικρών μαθητών  που περνούν το κατώφλι του σχολικού κτιρίου για πρώτη φορά.
Το βλέμμα του μαθητή μόνο ο δάσκαλος μπορεί να το δει και να το «διαβάσει».
Το τρέμουλο της φωνής του μόνο εκείνος μπορεί να προσπαθήσει να το σταθεροποιήσει και την ανασφάλειά του με ένα μπράβο να την κάνει σιγουριά.
Ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που θα του δείξει το δρόμο για το σωστό διάλογο, για το σεβασμό στις απόψεις του συνομιλητή, αυτός που θα του εξηγήσει την αναγκαιότητα της προσφοράς και όχι μόνο της απαίτησης.
Σχολείο δε σημαίνει: « σκύβω το κεφάλι στο βιβλίο και δεν το σηκώνω αν δεν το ξέρω απ’ έξω». Είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό.
Όλα τα παραπάνω, βέβαια, δεν αναιρούν τη σημαντικότητα του διαδικτύου, με τους σωστούς χειρισμούς πάντα. Το διαδίκτυο χρειάζεται και ίσως και να επιβάλλεται. Καλό θα ήταν να αποτελεί σημαντικό εργαλείο στην πορεία της μαθησιακής διαδικασίας στο σχολείο με καθοδηγητή έναν σωστά ενημερωμένο δάσκαλο πάνω στις λειτουργίες του.
Έκανα την παραπάνω αναφορά όχι  για  να επαινέσω το ρόλο κάποιου, ούτε για να κατακρίνω κάτι άλλο. Το έκανα γιατί θεωρώ πολύ σημαντικό το να μπορεί κάποιος να βάλει ένα λιθαράκι στην ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός παιδιού και ένας δάσκαλος μέσα από την καθημερινή επαφή ίσως το πετύχει…

Να ευχαριστήσω τον Στέφανο και το Επίκαιρο που μου έδωσε τη δυνατότητα να το αναδημοσιεύσω. Δυστυχώς, η κυρία Γαβριήλ δεν έχει δικό της blog, για να της αποδώσω τα εύσημα αλλά ελπίζω να δεχθεί τις ευχαριστίες μου από εδώ.

Τώρα ξέρεις…

Του Στέφανου Παραστατίδη

Πολλές φορές, για να υποστηρίξεις σθεναρά μια καινοτόμα σου ιδέα δομημένη από άϋλα μελλοντικά συστατικά, ανατρέχεις και επικαλείσαι κάποιο «όμορο» της παρελθόν διότι κυοφορεί πολλά δεδομένα, που ναι μεν διαφοροποιείς μερικώς κατά την επεξεργασία τους αλλά υπερισχύουν του αγνώστου μέλλοντος. Ένα μέλλον που θεμελιώνεται μονάχα από υποθέσεις έργου, τις οποίες υπερασπίζεσαι χωρίς να δύνασαι να περιφρουρήσεις την απορρέουσα αμφισβητησιμότητά τους. Ενδεχομένως, πρόκειται για μια παγίδα την οποία αδυνατείς να αποφύγεις ακόμη και εσύ ο εμπνευστής της, καθότι αναγκάζεσαι να συζητάς και να σκέπτεσαι το μέλλον με παρελθοντικούς όρους, προσθέτοντας στην οποιαδήποτε νέα και απόλυτα καινοτόμα σύλληψη, παλιά στοιχεία, μασκαρεμένα με τις αλυτρωτικές σολομώντειες ενδυμασίες της εμπειρίας, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν τροχοπέδη στη σκέψη και τη δημιουργία. Θα χρησιμοποιήσω κάποια παραδείγματα για να καταστήσω σαφέστερο το όλο μου σκεπτικό…

Ας υποθέσουμε ότι κάνετε μια πρόταση, η οποία δεν υποστηρίζεται από το παρελθόν της διότι δεν έχει καν παρελθόν. Σας καταγράφω τις πλέον κοινότυπες απορίες διαφόρων κατηγοριών ανθρώπων που θα σας ρυτιδιάσουν την τυλιγμένη με κάτασπρες κουβερτούλες νεογέννητη ιδέα σας:

Ο ΑΠΙΣΤΟΣ: Μα πώς θα πετύχει αφού δεν έχει καν δοκιμαστεί;

Ο ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ: Γιατί να ρισκάρεις και να μην επενδύσεις σε κάτι πιο σίγουρο;

Ο ΕΙΡΩΝΑΣ: Μα αυτό είναι κάτι που δεν το έχει κάνει κανείς! Εσύ θα είσαι ο πρώτος;

Ο ΤΕΜΠΕΛΗΣ: Δε βαριέσαι…πάμε να πιούμε ένα ποτό!

Ο ΑΦΕΛΗΣ: Θα μπορούσε να πετύχει αν συνοδευόταν και από την απαραίτητη χρηματοδότηση!

Ο ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ: Δεν έχω λεφτά για πέταμα!

Ο ΖΗΛΙΑΡΗΣ: Το είχα σκεφτεί και γω στο παρελθόν αλλά δεν απέδωσε καρπούς!

Η ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΟΥ: Θα προτιμούσα να σκεφτόσουν περισσότερο εμένα!

Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ: Κάθησε στ’ αυγά σου και κοίταξε τι θα κάνεις με τη ζωή σου! Αν και το πεσιμιστικό σατιρικό παράδειγμα που σας προανέφερα αποτελεί τον κανόνα της αντίδρασης μιας καινοτόμας ιδέας, δεν αποκλείει τις “δοκιμασμένες” εξαιρέσεις:

Ο ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟΣ: Δεν ξέρω αν θα πετύχει αλλά σε πιστεύω!

Είναι ο μόνος, ο οποίος σου δίνει κουράγιο να απαγκιστρωθείς από οιονδήποτε παρελθοντικό στραβισμό…αυτός που του έχεις αποδείξει ότι αξίζεις πρώτα εσύ και μετά οι ιδέες σου…με μια ειδοποιό διαφορά: δεν κρίνει την ιδέα σου ή τη σκέψη σου αλλά εσένα τον ίδιο! Πρόκειται απλά για μια ατομική τονωτική ένεση ηθικού και όχι για την υπεράσπιση και υποστήριξη των πιστεύω σου! Το χειρότερο κακό είναι ότι η υποστήριξή του έχει σαφείς παρελθοντικούς όρους, αφού σκέπτεται συγκριτικά, αντλώντας το πόρισμα από το δικό σου παρελθόν σε μια ανάλογη περίπτωση με θετική έκβαση και με βάση αυτό σε παροτρύνει! Το συμπέρασμα είναι ότι για να αποδείξεις την υλοποίηση και επιτυχία της όποιας ιδέας σου θα πρέπει πρώτα να υποστηρίξεις τον εαυτό σου! Δε μετράει τι λες αλλά ποιος είσαι! Δεν κερδίζουν τα λόγια αλλά η προσωπικότητα! Δεν επενδύουν σε ότι πιστεύεις αλλά στην πίστη σου σε αυτό που πιστεύεις! Σε αυτό το εικονικό οικοδόμημα δημιουργικής σκέψης, το κάθε τούβλο που θα προσθέτεις, φτιάχνει το δικό σου σπίτι σκέψης. Επένδυσε σε αυτό και συμβουλέψου τον εαυτό σου. Απομάκρυνε από το μέλλον τους ατέρμονους ξερόλες που επιζητούν να σε φιλοξενήσουν και να σε μετατρέψουν σε άλλον ένα γήινο σώγαμπρο- αντίγραφο! Μπορείς με τις ίδιες ακριβώς λέξεις να περιγράψεις το “αόριστο” και το «μοναδικό». Όμως, το να είσαι “ένας άνθρωπος” είναι τελείως διαφορετικό από το να είσαι «ένας άνθρωπος»!

Δεκατρία χρόνια πριν, άκουσα στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά το “How Deep Is Your Love”, ένα τραγούδι των Bee Gees διασκευασμένο από τους Take That. Το κομμάτι έκανε τεράστια επιτυχία στην Ευρώπη και πολύ περισσότερο στην Αγγλία, που σε λιγότερο από ένα μήνα έφτασε στην κορυφή των Αγγλικών Charts.

Την περίοδο εκείνη τα “boy band” συγκροτήματα έκαναν θραύση και τα κοριτσόπουλα ανά τον κόσμο ουρά στα δισκοπωλεία. Πολλές υιοθέτησαν βέβαια το ντύσιμο της κοπέλας στο συγκεκριμένο video clip με αποτέλεσμα να βλέπεις πανομοιότυπα αντίγραφα σε συσκευασία «κοριτσάκι» με φουστανάκι και μποτάκι.

Το ξανθό μαλλί και το έντονο βάψιμο ήταν ένα ακόμη must! Από την άλλη πάλι, τα αγοράκια της εποχής αντέγραψαν κανονικά και με το νόμο το look των προβεβλημένων καλλιτεχνών «απ’ το μαλλί ως τα νύχια». Η εποχή ομολογώ πως ήταν άκρως γοητευτική – ένα νέο κύμα που θύμιζε το ρεύμα του Ρομαντισμού μας πολιορκούσε ξανά. Από το συγκεκριμένο συγκρότημα μας έμεινε μια σπουδαία κληρονομιά (για τους Pop lovers τουλάχιστον), ο Robbie Williams.

Με τον τίτλο “How Deep Is Your Love” στην άλλη πλευρά του ατλαντικού ένα R&B γκρουπ, οι Dru Hill κάνουν τεράστια επιτυχία δυο χρόνια μετά και κατακτούν δικαίως για τους φίλους του είδους την απόλυτη πρωτιά στο R&B Chart και την τρίτη – διόλου ευκαταφρόνητη – θέση στο US Pop Chart.

Το τραγούδι έγινε ευρέως γνωστό από την παρουσία του σε μια από τις εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς, το “Rush Hour” με πρωταγωνιστές τους: Jackie Chan & Chris Tucker…

Λένε, πως οι πριγκίπισσες έχουν τιάρες και οι νεράιδες ραβδάκια!

Μπορεί να μην κέρδισα (για 8η φορά παρακαλώ) το φλουρί, στην κοπή της πίτας, αλλά η παρέα, μου είχε μια έκπληξη!

Ένα ραβδάκι για το Μαριλισάκι!

Βελούδινο κουτάκι, κορδέλες και άφθονο γέλιο!

Δαίμονες μάγισσες, πριγκίπισσες, άλογα, ιππότες και μια κούπα με κρασί!

Η δική τους ευχή, δική μου, «τσι κι τι μπλομ». Όλα μαζί, σ’ ένα χορό χωρίς γυρισμό.

Απίστευτος ο κόσμος και ο χαρακτήρας μας…

Posted in Μια άποψη για όλα, Ξεπουλήσαμε - αύριο πάλι Tagged: Δημιουργία, Σουσάμι άνοιξε, αγάπη ]]> http://hablado.wordpress.com/2009/01/28/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%e2%80%a6/feed/ 25 Mara http://hablado.wordpress.com/2009/01/25/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-epikairo/ http://hablado.wordpress.com/2009/01/25/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-epikairo/#comments Sun, 25 Jan 2009 10:04:16 +0000 Mara Lisha http://hablado.wordpress.com/?p=440 ]]>

Γέλασα πολύ..

Η συγκεκριμένη φωτοσύνθεση, δημιουργήθηκε από ένα τυχαίο σχόλιο του Ασημώνη στο Επίκαιρο!   Εγώ την χάρηκα! Εσείς;

blogger's εν δράση