Blogbusters και blogπάστες

Για κάποια που ουδεμία σχέση είχε με τους υπολογιστές, το διαδίκτυο και τα ιστολόγια, είναι σχεδόν αδύνατον να επιβεβαιωθεί η δημοσιογραφική ρήση που θέλει να «πατάς ένα κουμπί και να φτιάχνεις ένα μπλογκ». Ευτυχώς κρατούσα μικρό καλάθι όταν άκουγα τους «ειδικούς» της TV να το επαναλαμβάνουν, σαν να έχουν βαθιά γνώση του αντικειμένου, και πήρα τα μέτρα μου.

Εδώ αυτοί δεν ξέρουν τα βασικά, σκεφτόμουν και μονολογούσα. Οι άνθρωποι που βγάζουν φωτοτυπίες σκληρούς δίσκους, διαβάζουν το USB, που το ξέρει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον, σαν «ντάμπλιγιου ες πι» – λέξη άγνωστη, και επιμένουν με πάθος για την ακρίβεια των λεγομένων τους, είναι δυνατόν να ξέρουν από μπλόγκια; No way!

Είναι αλήθεια πως γενικότερα τους συγχωρούμε πολλά. Ίσως γιατί στη δουλειά τους έχουν να κάνουν με όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, σε μια εποχή που ο επαγγελματισμός σηματοδοτείται από την εξειδίκευση. Λέμε με κατανόηση, όταν κάνουν κάποιο χοντρό λάθος: «λογικό είναι να μην ξέρει ο άνθρωπος, δεν είναι γιατρός», «…δεν είναι δικηγόρος», «…δεν είναι μηχανικός», «…δεν είναι εκπαιδευτικός», «…δεν είναι τεχνικός». Πως γίνεται όμως αφού δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά, όταν σπάει ο διάολος το ποδάρι του και καταδέχονται να καλέσουν έναν ειδικό στο στούντιο, να μην τον αφήνουν να αρθρώσει λέξη; Να ολοκληρώσει σαν άνθρωπος κι αυτός βρε παιδί μου, μπας και λύσουμε το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στη χώρα. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει η λύση…

Ευτυχώς παρηγορούμαι με το γεγονός πως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Είναι αυτές που «πιστοποιούν τον κανόνα» και μας απαλλάσσουν από το φόβο των μηνύσεων. Εμάς, αλλά κι όλους τους υπόλοιπους Έλληνες.

Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως όλοι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και γι’ αυτό η χώρα δεν πάει μπροστά. Δεν είναι όμως όλοι τεμπέληδες. Υπάρχει έστω κι ένας που είναι εργατικός. Έχει κάποια βάση αυτό. Ακόμα και η επιστήμη της Στατιστικής αναγνωρίζει το λάθος, την απόκλιση από τον κανόνα.

Στα παπούτσια αυτού του καημένου, εργατικού κακομοίρογλου μπαίνει ο καθένας μας όταν μας ζητούν το λόγο για την κατάντια της χώρας. Έτσι, ποτέ δε βρίσκεται ο πραγματικός ένοχος, ο πραγματικός τεμπέλης. Όσες ΕΔΕ, ανακρίσεις και έρευνες να κάνουν οι αρμόδιοι, θα πέφτουν στον έναν και μοναδικό ακούραστο εργάτη-πολίτη αυτής της χώρας, που ούτε είδε, ούτε άκουσε…

Ένας δημοσιογράφος-ρεπόρτερ όμως πριν από περίπου ένα χρόνο και είδε και άκουσε. Μπήκε στο ρόλο του εργατικού Έλληνα και με το ρεπορτάζ που έκανε για το θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου στη ΝΕΤ με οδήγησε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, μπροστά σ’ ένα ιστολόγιο. Το ιστολόγιο της Αμαλίας.

Ο Αλέκος Μάρκελλος ζούσε τη στιγμή και την «επανάσταση των μπλογκς» στην Ελλάδα. Ίσως και να την πίστεψε. Κι εγώ την πίστεψα. Δυο μερόνυχτα καθόμουν και διάβαζα τα σχόλια στο ιστολόγιο της Αμαλίας. Το είπα σε γνωστούς και φίλους. Παρότρυνα σχετικούς και άσχετους να το δουν, να το επισκεφθούν, να συμμετάσχουν. Έψαχνα τρόπους να οργανώσω την «αντίσταση». Ανάμεσα σε άλλα, σκέφτηκα να δημιουργήσω κι εγώ ιστολόγιο, να οργανωθώ, τρομάρα μου.

Ευτυχώς πλάκωσαν γρήγορα και οι υπόλοιποι «επαναστάτες της φακής», όπως η αφεντομουτσουνάρα μου, πλακώθηκαν μεταξύ τους, έπεσαν οι διχόνοιες, τα πολιτικά μίση, τα καπελώματα και οι πισώπλατες μαχαιριές και με «έδιωξαν» όσο πιο μακριά μπορούσαν.

Η «επανάσταση» όμως ήταν γεγονός, ακόμη κι αν δεν έφερε τα αποτελέσματα που προσδοκούσαμε. Θυμάμαι τότε πρέπει να λειτουργούσαν περίπου δυο-τρεις χιλιάδες μπλογκς στα ελληνικά. Σήμερα διαβάζω πως είναι τουλάχιστον δεκαπλάσια. Σήμερα γίνομαι κι εγώ μία κουκκίδα στις τριάντα χιλιάδες του μπλογκοχάρτη.

Για να είμαι ακριβής, είμαι «ενεργή κουκκίδα» εδώ και δύο μήνες. Όχι σαν μπλόγκερ, αλλά σαν οντότητα δικτυακή. Βλέπω, ακούω, διαβάζω, παρατηρώ. Όπως τα μικρά παιδιά. Σαν να γνωρίζω τον κόσμο απ’ την αρχή. Μαθαίνω να ακούω, να αναζητώ, να δημιουργώ. Μένω έκθαμβη από την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην τεχνολογία και την επικοινωνία και ψάχνω τρόπους να την ενσωματώσω στην καθημερινότητά μου. Δεν μπορεί. Ή θα ενσωματώσω όσα έμαθα ή θα ενσωματωθώ εγώ σ’ αυτά…

Ανεξάρτητα από τον μεγάλο όγκο των Ελλήνων ιστολόγων, ιστογράφων, δικτυογράφων ή όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται κανείς σήμερα, τα πραγματικά μπλογκς με φωνή είναι λίγα. Η σαβούρα που μαζεύτηκε είναι μεγαλύτερη κι απ’ τη σαβούρα που πετάμε με αδιαφορία στα ποτάμια μας. Έχει ότι τραβάει η ψυχή σου. Αερολογίες και κοτσάνες που θα έκαναν να κοκκινίσει και η πιο ξετσίπωτη αγράμματη παρουσιάστρια μεσημεριανού!

Μόνο που αυτή τη φορά φαίνεται να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής και το τηλεκοντρ… το ποντίκι ήθελα να πω, στα χέρια μας…

Το Blog αυτό, ταπεινό κι ασήμαντο, στη γέννησή του ακόμα, το αφιερώνω στη μνήμη της Αμαλίας, μιας που δεν έχω τη δυνατότητα να ανάψω ένα κεράκι στο χρονιάτικο της, αλλά και στη μνήμη της Σοφίας, της δικής μας «Αμαλίας», που έφυγε από την ίδια ασθένεια και την ίδια αδιαφορία, στις 21 του Ιούνη, του 2007. Είθε να ‘ναι ελαφρύ το χώμα που τις σκεπάζει.

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Μαΐου 4, 2008.

8 Σχόλια to “Blogbusters και blogπάστες”

  1. Πολύ όμορφο, απλό και ποιοτικό το πρώτο σου post, εύχομαι να συνεχίσεις έτσι

  2. Χαίρομαι που το πρώτο σχόλιο στο blog το έκανε κάποιος που συμπάθησα από την πρώτη στιγμή. Ελπίζω να μου έκανες καλό ποδαρικό 😉

    Ταπεινά ευχαριστώ.

  3. Σε ευχαριστώ για τη συμπάθεια η οποία είναι αμοιβαία 🙂

    Κάνω καλά ποδαρικά γενικά ελπίζω να ισχύει και στο internet 🙂

  4. Καλή αρχή
    Πραγματικά ωραίος λόγος,σου εύχομαι καλή δύναμη

  5. @ internetakias Βασίζομαι στο λόγο σου 🙂

    @ vasilis Χίλια ευχαριστώ. Ελπίζω να μη σ’ απογοητεύσω.

  6. Καλησπέρα
    ήρθα και σήμερα κι όπως σου είπα διάβασα. Διάβασα όλα όσα έχεις γράψει εδώ μέσα κι αν είχες αναρτήσει και λίστα για ψώνια (με την καλή έννοια) θα την διάβαζα κι αυτή! πέρασα πάρα πολύ όμορφα Μάρα και νιώθω πολύ τυχερή που συναντήθηκαμε μέσα από τις διαδικτυακές αναζητήσεις. Πρέπει να έριξες απίστευτη δουλειά για να βγει αυτό το αποτέλεσμα. Απέκτησες μια οπαδό. θα τα λέμε.

  7. ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ,ΝΑ ΣΤΗΝ ΚΛΕΨΩ??????

  8. @ wilma: Μια λίστα για ψώνια ίσως και να είναι χρησιμότερη μερικές φορές 😛 Χαίρομαι κι εγώ για τη «συνάντηση».

    @ ΣΠΥΡΟΣ: Καλωσόρισες Σπύρο. Όλες οι φωτογραφίες συνοδεύονται από την άδεια με την οποία δημοσιεύθηκαν. Και βέβαια μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις, νομιμότατα, αρκεί να τηρήσεις τους όρους χρήσης της. Για περισσότερα, μπορείς να επισκεφθείς και τη σελίδα με τους όρους χρήσης αυτού του blog, που αναφέρομαι διεξοδικότερα για τα πνευματικά δικαιώματα κλπ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: