TV or not TV?

Το ιστολόγιο του Μανώλη Ανδριωτάκη μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. Τελεία. Παύλα.

Τον διαβάζω από τις πρώτες μέρες της δικτυακής μου ζωής και τον έχω δει αρκετές φορές στην τηλεόραση να μιλά για τα blogs και τους bloggers, δίνοντας δυστυχώς την αφορμή σε κάποιους να τον κατηγορήσουν για «εκπροσώπηση» των τελευταίων στα ΜΜΕ. Λέω δυστυχώς, γιατί πιστεύω πως ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα όσων προσεγγίζουν τα blogs από φιλοσοφική σκοπιά, είναι πως τα βλέπουν ως ενιαίο σύνολο και όχι ως μικρές «οντότητες». Βλέπουν το μέσο μονοσήμαντα, σαν «κίνημα», μετατρέποντάς το έτσι σε «δάσος» και χάνοντας το «δέντρο», που είναι ο ασήμαντος, ανεπηρέαστος και κυρίως ανώνυμος / ψευδώνυμος, δικτυογράφος.

Στο τελευταίο του άρθρο ο ιστολόγος Ανδριωτάκης φέρνει στο προσκήνιο «το διάλογο για τα blogs στην τηλεόραση», με αφορμή τη συμμετοχή του στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις», του εξαίρετου δημοσιογράφου της ΕΤ3 Παντελή Σαββίδη, που νομίζω κατάγεται κι απ’ την πόλη μου (σ.σ. δεν τον κάνει η καταγωγή του εξαιρετικό, αλλά η ποιότητα του λόγου και των έργων του).

Old-tv-set

[photo via Dry Icons | License: CC-BY]

Λυπήθηκα που έχασα την εκπομπή, αλλά απ’ όσα μου μετέφεραν, μάλλον έγινε μια πολύ καλή προσπάθεια πρώτης επαφής με τον μαγικό κόσμο των ιστολόγων και των ιστολογίων. Δεν είναι όμως η πρώτη. Μικρές απόπειρες συνύπαρξης σε τηλεοπτικό πάνελ ιστολόγων και δημοσιογράφων έχουν γίνει και παλαιότερα, με ευρύτερη θεματολογία, όπως για παράδειγμα κατά την περίοδο των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, με συμμετοχή και πολιτικών προσώπων. Πληροφοριακά, έχω την πεποίθηση, πως το κανάλι του Σκάι έχει την πρωτοκαθεδρία στις προσεγγίσεις του φαινομένου των blogs, ενώ δεύτερη πρέπει να έρχεται πιθανότατα η ΝΕΤ, με το κεντρικό της δελτίο ειδήσεων και τη Μαρία Χούκλη.

Θα συγκρατηθώ, θα σφίξω τα δόντια και δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω εκτενέστερα τον τρόπο που επιλέγονται οι συνδαιτυμόνες αυτών των εκπομπών. Επιγραμματικά μόνο θα αναφερθώ στην κρυφή αγάπη που τρέφουν τα κανάλια σε συγγραφείς, δημοσιογράφους, «μηντιακές περσόνες» και λοιπούς «ομογάλακτους». Ίσως από το φόβο εκδήλωσης «επαναστατικών» κι απρόβλεπτων αντιδράσεων εκ μέρους των μπλόγκερ να καλούν άτομα που η παρουσία τους θα συγκρατηθεί στα όρια που θέτουν τα χρηστά ήθη της τηλοψίας, αν υπάρχουν βέβαια και αν τα τηρεί πια κανείς.

Αυτά στη τηλεόραση, γιατί στα ιστολόγια ο διάλογος για την τηλεόραση έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό…

Αυτός ο διάλογος είναι που με έβαλε σε σκέψεις και μπήκα στον πειρασμό να κάνω μια μικρή κι αυθαίρετη έρευνα στο φιλικό μου περιβάλλον. Τα αποτελέσματα της με δικαίωσαν. Όσο πιο μεγάλη είναι η εξοικείωση με το διαδίκτυο, τόσο μεγαλύτερη είναι η αποχή από την τηλεθέαση, κάτι που διαπίστωσα και από την πρόσφατη αλλαγή στις δικές μου συνήθειες. Όσο πιο πολύ εμβαθύνω στα νέα μέσα, τόσο απομακρύνομαι από τα παραδοσιακά.

Οι νέοι, ανάμεσά τους κι εγώ, βλέπουν όλο και λιγότερη τηλεόραση, ενώ όσοι έχουν τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις δημιουργούν το δικό τους «τηλεοπτικό πρόγραμμα», που προβάλλουν στην οθόνη του υπολογιστή, αντί της συμβατικής οθόνης της τηλεόρασης. Συλλέγουν ειδήσεις και ντοκιμαντέρ από διάφορες πηγές στο internet για την ενημέρωσή τους με γνώμονα τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα. Για την ψυχαγωγία τους μεταφράζουν και υποτιτλίζουν ταινίες και σειρές, που δεν πρόκειται να προβληθούν ποτέ στα ελληνικά κανάλια λόγω υψηλού κόστους απόκτησης, και το κυριότερο, φιλτράρουν τα πάντα και τους πάντες!

no-tv

[photo via Patty Gallivan (pattista) | License: CC-BY]

Ούτε κουβέντα φυσικά για την απαξίωση του μέσου, την επακόλουθη αποβλάκωση των τηλεθεατών, τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας κλπ., απ’ όσους εξέφρασαν τη συμπάθεια τους στην τηλεόραση. Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ακόμη όμως κι αυτοί, αν και παραδέχθηκαν πως συνεχίζουν να ενημερώνονται και να ψυχαγωγούνται αποκλειστικά από την τηλεόραση, τη θεωρούν «χαζοκούτι» και μέσο «προσωρινής διαφυγής» από τη ρουτίνα. Εξέφρασαν δε την άποψη, πως κι οι δικοί τους γνωστοί και φίλοι, αντιμετωπίζουν με δεδηλωμένη καχυποψία το μέσο και όταν παρακολουθούν «εύπεπτα προγράμματα», το κάνουν για «να περνά η ώρα» ή «να σπάει η ανία» και όχι από αδυναμία διάκρισης ενός ποιοτικού προγράμματος από το σκουπιδαριό. Αυτά τους προσφέρουν, αυτά «καταναλώνουν»…

Από την άλλη, μια μικρή περιήγηση σε ιστολόγια που ασχολούνται με τα Μέσα ή / και την επικαιρότητα, μου δημιούργησε ακόμη περισσότερα ερεθίσματα. Διάβασα τον Νίκο Σμυρναίο να αναλύει το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ιδιωτικών σταθμών στην Ελλάδα και ένιωσα ασφυκτικά εγκλωβισμένη. Ήξερα πως πίσω από κάθε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι «κρύβεται» ένας μεγάλος εκδοτικός (όχι περιοριστικά) οίκος, αλλά ποτέ δεν πίστευα πως οι «μαχητές της διαπλοκής και των άνομων συμφερόντων», όπως θέλουν να παρουσιάζονται στις ειδήσεις των οκτώ, έχουν τόσο «αλληλοεξαρτώμενα» χαρτοφυλάκια. Δεν πίστευα πως ο ποιοτικός εκφυλισμός των τηλεοπτικών προγραμμάτων και η αποπροσανατολιστική κάλυψη της επικαιρότητας, είναι απόρροια έλλειψης υγιούς ανταγωνισμού, αφού ως ένα σημείο, όλοι συμπλέκονται, διαπλέκονται και συνδέονται μεταξύ τους. Φανταζόμουν πως σαν όμιλοι εταιρειών έχουν ξεκάθαρα και πολλές φορές αντίθετα συμφέροντα. Πως «απλά» προασπίζουν τα συμφέροντά τους με κάθε κόστος, κάτι που φυσικά δεν είναι διόλου κολακευτικό για μια χώρα που θέλει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις δημοκρατίες αυτού του πλανήτη. Συνεπώς, είτε είμαι υπερβολικά ρομαντική, είτε υπερβολικά ευκολόπιστη, είτε ζω σε λάθος πλανήτη, μα τους Άρχοντες του Κόμπολ! (Battlestar Galactica junkie).

Σε άλλο τόνο και ύφος, ο αγαπημένος “ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ”, υπερτιτλίζει το άρθρο του «Τηλεοπτικό Σκυλάδικο» και βασιζόμενος στον Steve Powers (που δυστυχώς δεν έχει τύχει να διαβάσω και δεν βλέπω να τον συγκαταλέγω στους αγαπημένους μου αρθρογράφους), ζητά να κατευνάσουμε το θυμό μας απέναντι στο μέσο. Η θέση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει εκείνους που δήλωσαν στην μικρή μου «έρευνα», πως δεν θέλουν να αποχωριστούν το «χαζοκούτι» τους, αφού η τηλεόραση «είναι για να κάθεσαι μπροστά της και να χαζεύεις. Κυριολεκτικά και μεταφορικά». Καταπιάνεται παρόλα αυτά με το θέμα της έκπτωσης της ποιότητας στην ενημέρωση, με τη γραφική ομολογώ, αντιπαραβολή του Γεράσιμου Γιακουμάτου με τον Νίκο Χατζηνικολάου, που σύμφωνα με τον αρθρογράφο, παλαιότερα διέπρεπε για τον καθαρό του λόγο και το δημοσιογραφικό του σθένος, ενώ τώρα φαίνεται να έχει βάλει «νερό στο κρασί του».

Αναμφίβολα η χαμηλή ποιότητα των εγχώρια παραγόμενων τηλεοπτικών προγραμμάτων είναι αγαπημένο θέμα σε πολλά ιστολόγια. Αν έδινα περισσότερο χρόνο στην αναζήτησή μου θα έβρισκα τουλάχιστον μία δημοσίευση σε κάθε ιστολόγιο. Σχεδόν όλοι έχουν εκφράσει τη γνώμη τους για τους τηλεοπτικούς αστέρες, τις τηλεοπτικές γλάστρες, τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς και άλλα ζαρζαβατικά. Γιατί να μην το κάνουν άλλωστε; Σ’ αυτή την χώρα κάθε πικραμένος έχει δικαίωμα στα δεκαπέντε, κατά Γουόρχωλ, λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν και κάθε «εκπολιτισμένος» Έλληνας, που συνδέθηκε με το δίκτυο της ΔΕΗ, έχει το δικαίωμα να έχει άποψη για την τηλεόραση. Του το δίνει το δικαίωμα ο λογαριασμός τελών που πληρώνει, αφού ένα σημαντικό μέρος του αποδίδεται στην ΕΡΤ, για «άρτον και θεάματα». Ακόμη κι εγώ έχω συνδεθεί στο δίκτυο της ΔΕΗ, ακόμα κι εγώ έχω άποψη!

Άποψη παράλληλη, αλλά όχι ταυτόσημη με τις κυρίαρχες, που η μια τους θέλει να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο και να «βλέπουμε αναγκαστικά ό,τι μας προσφέρεται στο πιάτο», ενώ μια άλλη μεταβιβάζει την ευθύνη στο κοινό, «που λόγω ελλιπούς μόρφωσης και γούστου προσδιορίζει προς τα κάτω την ποιότητα των προγραμμάτων που προβάλλονται».

Οι αναλυτές από τη μεριά τους μελετούν τους αριθμούς και αποφαίνονται πως «δεν είναι οικονομικά βιώσιμοι τόσοι πολλοί, εθνικής εμβέλειας, τηλεοπτικοί σταθμοί», οπότε λογικό είναι να συμπιέζουν το κόστος της λειτουργίας τους, συμπιέζοντας κατ’ επέκταση και το διαθέσιμο budget του προγράμματος που εκπέμπουν. Η ΕΡΤ όμως, σε πείσμα των αριθμών και των αριθμολάγνων, διαθέτει και παχυλό budget και η οικονομική βιωσιμότητά της είναι εξασφαλισμένη, με την έμμεση φορολόγηση μέσω της ΔΕΗ. Πώς όμως με τόσα φόντα και άλλα τόσα «προικιά» δεν μας καλύπτει, ούτε στον τομέα της ενημέρωσης, αλλά ούτε και στον τομέα της ψυχαγωγίας;

Μήπως γιατί στην ενημέρωση βάζει κι αυτή «νερό στο κρασί της» και ανεξάρτητα από τους κρατούντες, από Δημόσια (τηλεόραση) που θα έπρεπε να είναι, μετατρέπεται σε Κρατική; Μήπως γιατί στον τομέα της ψυχαγωγίας δεν διαθέτει ούτε τσακιστή δεκάρα, αν το παραγόμενο προς κατανάλωση προϊόν δεν μοιάζει με «φιέστα» ή με «πανηγυράκι»;

Πώς θα δω εγώ τι φοράει η καλή κοινωνία αυτή τη σεζόν; Πως θα αποφασίσω ποιον θα «σταυρώσω» στις εκλογές αν δεν τον δω να χαμογελάει πλατιά στην κάμερα σε κάποια απονομή βραβείου; Αναρωτιέμαι πώς…

Τραβώντας το σχοινί μέχρι τέλους, θα συμφωνούσα με εκείνους που ίδρυσαν «group» στο facebook και ζητούν την κατάργηση του ανταποδοτικού τέλους προς της ΕΡΤ. Ούτε εγώ αισθάνομαι να λαμβάνω κάποιας μορφής ανταπόδοση από τα χρήματα με τα οποία ενισχύω την καριέρα της Καλομοίρας στην Eurovision και το promotion δισκογραφικών εταιρειών. Θα προτιμούσα να μου έστελναν εισιτήρια για κάποια καλή παράσταση στο ΚΘΒΕ ή ακόμα και για το τσίρκο Medrano, παρά την προπολεμική, μεταγλωττισμένη σαβούρα του BBC και του History Channel. Αν θέλουν τα «τριάντα μου αργύρια», ας τα πάρουν, αλλά κι εγώ απαιτώ τα Ευρώ μου πίσω, σε δελτία για αγορά βιβλίων ή σε εισιτήρια για τη Χαβάη παρέα με τους Locomondo! Έτσι θα αυξηθεί ο τουρισμός και θα ανασάνει ο κλάδος, έτσι θα ενισχυθούν οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας και θα αρχίσει να παράγεται ξανά πολιτιστικό έργο.

Εξάλλου, η ΕΡΤ αυτή την στιγμή λειτουργεί ως άλλοθι και ως δεκανίκι των ιδιωτικών σταθμών. Κάθε φορά που στριμώχνει κάποιος τους «ιδιωτικούς» εκείνοι παραπέμπουν ειρωνικά στην ΕΡΤ για «ποιοτικότερα προγράμματα», ενώ ταυτόχρονα διαπιστώνουν τη μικρή απήχησή τους στον πληθυσμό. Αν η ΕΡΤ γινόταν ιδιωτική, θα σταματούσε να επαναπαύεται στα χρήματα από το δημόσιο κορβανά και θα έπρεπε να βρει το δρόμο της στην αγορά. Κι αν τρομάζει κάποιον η ιδιωτικοποίηση της ΕΡΤ, ας σκεφθεί πως κατ’ ουσίαν πουλήσαμε το σπίτι μας (Τράπεζες), το νοικοκυριό μας (ΔΕΗ – ΟΤΕ), τα ασημικά μας (Λιμάνια – Ολυμπιακά Ακίνητα), και κρατήσαμε τον μπάτλερ, την υπηρεσία και τον κηπουρό!

* Ο Παντελής Σαββίδης και η εκπομπή «Ανιχνεύσεις», με τη βοήθεια του Αστέρη Μασούρα, απέκτησαν το δικό τους ιστολόγιο. Η εκπομπή, σύμφωνα με πληροφορίες από αναγνώστες του Αστέρη, θα προβληθεί σε επανάληψη την Κυριακή το βράδυ (ξημερώματα Δευτέρας) στις 02:30.

Τους εύχομαι καλές αναζητήσεις και ακόμη καλύτερες ανιχνεύσεις!

** Update: Αναφορά στην εκπομπή και πρώτες εντυπώσεις κι από τη SotoMi.

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Μαΐου 10, 2008.

4 Σχόλια to “TV or not TV?”

  1. Κατ’ αρχάς να δώσω τα συγχαρητήρια μου για το άρθρο σου – είναι μεγάλη «πρόκληση» η επιλογή μιας τέτοιας «αχανούς» θεματολογίας (μπορούμε να ανταλάσσουμε απόψεις μέχρι αύριο), η οποία συγχρόνως θα πρέπει να «περιοριστεί» επιμελώς για ευκολία του αναγνώστη χωρίς αυτό να γίνει σε βάρος της πραγματικής ουσιάς.
    Η προσωπική μου άποψη έχει να κάνει με τη διατήρηση των 2 από τα πολυτιμότερα «εφόδια» που πρέπει να έχει ο καθένας μας. Ελεύθερη επιλογή και βούληση. Τα Μ.Μ.Ε. δεν έχουν ονομαστεί τυχαία «4η Εξουσία», καθώς ο λόγος ύπαρξής τους έχει πλέον αφήσει στην άκρη κάθε είδους προσχήματα – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – καθιστώντας τα ένα πολύ βολικό μέσο ελέγχου των μαζών.
    Εμείς, πιστεύω, θα πρέπει να υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε μια καθημερινή διαδικασία «φιλτραρίσματος» όσο περισσότερων πηγών (παρα)πληροφόρησης, γιατί σίγουρα ο καθένας διατηρεί τα προσωπικά του «πιστεύω», αλλά πρέπει πάντα να έχουμε υπ’ όψιν και το «status» του «αντιπάλου». Κουραστικό, αλλά αναγκαίο.
    Η παρουσία του διαδικτύου σίγουρα μας δίνει πολλές περισσότερες εναλλακτικές επιλογές κι εφ’ όσον διατηρηθεί αυτή η ελευθερία έκφρασης (σε συνδυασμό με την όλο και περισσότερη εξοικείωσή μας με αυτό) θα αποκομίζουμε πάντα κάτι θετικό. Αρκεί να μην ξεχνάμε πως το «νόμισμα έχει πάντα 2 όψεις»….

    Υ.Γ. Θα ήθελα, τέλος, να σε ευχαριστήσω για το ζεστό σου σημερινό σχόλιο και να ευχηθώ τα καλύτερα, όχι μόνο για σήμερα αλλά και για τη συνολική σου προσπάθεια. We’ ll be in touch….

  2. Ουφ, το διάβασα μέχρι τέλους!

    Συμφωνώ με τα περισσότερα λεγόμενα σου, αλλά φοβάμαι πως αν η ΕΡΤ γινόταν ιδιωτική θα γέμιζε κι αυτή με ένα σωρό σκουπίδια (που ευτυχώς προς το παρών αποφεύγει) όπως reality, talent shows, τατιάνες, μικρούτσικους κλπ.

    Τώρα αν με ρωτήσεις αν τα χρήματα μας πιάνουν τόπο, η απάντηση είναι προφανώς όχι. Τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θα έπρεπε.

    Και τότε ποια είναι η λύση;
    Η μοναδική λύση που μπορώ να σκεφτώ ίσως να φαίνεται λίγο ουτοπική:

    Να παραμείνει δημόσια/κρατική η ΕΡΤ αλλά με ιδιωτικό management!
    Δηλαδή τα χρήματα μας να τα διαχειρίζεται μία διοίκηση που να κρίνεται με βάση την ποιότητα του προϊόντος της και όχι φυσικά με βάση τα νούμερα που κάνει.

    Όταν λέω management ιδιωτικό εννοώ ότι η διοίκηση δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται από την γνωστή σε όλους μας δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Και φυσικά δεν πρέπει να κρίνεται με γνώμονα το πόσο φιλική είναι στην εκάστοτε κυβέρνηση.

    Τώρα που το σκέφτομαι αυτή η λύση δεν είναι ‘λίγο ουτοπική’ αλλά εντελώς ουτοπική!

  3. @ Θ.Ράλλης: Φίλε Θωμά, ο διάλογος για την τηλεόραση «πιάνει» απούσα την ίδια, γιατί θέτει διαφορετικά κριτήρια για την ύπαρξή της και το μέλλον της, απ’ αυτά που θέτει ο Έλληνας τηλεθεατής. Εμπορικές επιχειρήσεις είναι, στην Ελλάδα δε, είναι κακά αντίγραφα των Ευρωπαϊκών, που στοχεύουν στο εύκολο κέρδος, στη χειραγώγηση των πολιτών και στη διαμόρφωση ευνοϊκών καταστάσεων για τα (οικονομικά) θέματα που τις αφορούν. Ο τηλεθεατής περιμένει να αποκομίσει απ’ αυτές μερικές ώρες ξεκούρασης, έγκυρη και πλουραλιστική ενημέρωση. Τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο.
    Εγώ δυσκολεύομαι να βρω κάποιον που να κρατά προσχήματα. Η διευθύνσεις των καναλιών τους πιέζουν όλους εξίσου και αλλοιώνουν τις όποιες καλές προθέσεις. Ξεχωρίζω φυσικά κάποιους καλούς επαγγελματίες που έχουν αρχές και επιζητούν την ποιότητα στη δουλειά τους, άσχετα από τον τομέα τους. Για μένα το ίδιο καλός με τον κ. Σαββίδη είναι και ο Ηλίας Μαμαλάκης, χωρίς να μπερδεύομαι και να συγκρίνω μια συζήτηση πανεπιστημιακών για την εξωτερική μας πολιτική, με τις αστακομακαρονάδες. Το καθένα έχει την ώρα του και το κοινό του. 😉

    Στη χρήση των νέων μέσων, που πάει να γίνει μονόδρομος στην εξέλιξη της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, βλέπω μόνο μία όψη. Αυτήν που θα του δώσουμε εμείς. Ναι, έχει κινδύνους. Ναι, είναι μόνο ένα εργαλείο το διαδίκτυο. Εμείς όμως μπορούμε να του δώσουμε τη μορφή και το περιεχόμενο που θέλουμε και να μην αρκεστούμε σε ρέπλικες των παραδοσιακών μέσων και εύκολες λύσεις. Δεν τίθεται θέμα αντιπαράθεσης. Προσπαθώ να βάλω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι σε μια συζήτηση που άρχισε από σοβαρούς μελετητές των μέσων (media), εδώ και καιρό.

    Τέλος, να σ’ ευχαριστήσω κι εγώ για τα καλά σου λόγια και να σου ανταποδώσω τις ευχές, απ’ το συννεφιασμένο Κιλκίς.

    @ TeddyBoy: Φοβάμαι πως… το παράκανα λίγο με το μέγεθος του άρθρου. Απλά μόνο τα Σαββατοκύριακα έχω χρόνο να μπορέσω να «δοθώ» στο blog. Σκέψου, πως έκοψα τα μισά στο… μοντάζ! Θα πρέπει να εξασκηθώ στη διαχείριση του χρόνου μου. 😛

    Χαίρομαι που κατάφερες να το διαβάσεις μέχρι τέλους. Δεν θέλω όμως να εστιαστεί η προσοχή των αναγνωστών στην ΕΡΤ και σε μια πιθανή ιδιωτικοποίησή της. Άσε που η λέξη management αυτές τις μέρες υποσυνείδητα σε παρασύρει σε παράξενους συνειρμούς (…λες και η ΕΡΤ να θέλει το «Γερμανό» της;).
    Ουτοπικό βρίσκω το ενδεχόμενο να βρεθεί κάποιος πολιτικός που θα μπορέσει να εφαρμόσει ένα σχέδιο ιδιωτικοποίησης στο δημόσιο, χωρίς να αφήσει εργαζόμενους στο δρόμο και χωρίς να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά, απ’ αυτήν που πάει να μας γλυτώσει…

    Χάρηκα που σε «είδα» και σήμερα στα «λημέρια» μας, αν και θά ‘πρεπε να σε τιμωρήσω για την αναφορά σου στον Ηλία Μαμαλάκη στο blog σου. Του έχω μεγάλη αδυναμία! 😉

  4. Καλησπέρα κι από εμένα. εγώ θα μείνω στο αρχικό ερώτημα: TV or not TV? Μάρα δεν ξέρω αν ποτέ η τηλεόραση ήταν καλή. δεν ξέρω καν αν ήταν καλύτερη όταν ήμουν μικρή κι έβλεπα την Κάντυ Κάντυ και τη Χάιντι και τώρα που μεγάλωσα έγινε πιο «ξετσίπωτη». Και για να μην παρεξηγηθώ ως γιαγιά που κυκλοφορεί με την εικόνα του Χριστού, να εξηγήσω ότι με το ξετσίπωτη εννοώ ότι πλέον είναι πιο προφανές το ότι θέλει να χαιδέψει συμφέροντα και επιδέξιους χαρτογιακάδες (χε! απέφυγα μια κακή λέξη). Αλλά μήπως τελικά η ξετσιπωσιά έχει μια ειλικρίνεια στο κάτω κάτω; «Αυτή είμαι το ξέρουμε κι οι δυο. Αν σ’αρέσει έχει καλώς, αλλιώς turn off!» Τελικά η ΥΕΝΕΔ μήπως ήταν πολύ πιο επικίνδυνη; αλλά ας μην πάρω αυτό το μονοπάτι διότι έχεις σχεδιάσει άλλο δρόμο για τη συζήτηση. Πραγματικά η ενημέρωση μέσω Internet θεριεύει ολοένα και περισσότερο. κι είναι πολύ ωραίο αυτό διότι επιτέλους ο καθένας μας απέκτησε φωνή και πένα. Αλλά υπάρχει κάτι που φοβάμαι. φοβάμαι ότι η ενημέρωση στο Internet δεν επιδέχεται έλεγχο. έλεγχο με την έννοια της αλήθειας της είδησης όχι με αυτή της λογοκρισίας. κι αυτό είναι κάτι που με απασχολεί. ποιος λέει τι, τι πιστεύουμε, πόσο μπορούμε να επηρεαστούμε και ποιος μπορεί τέλος πάντων να πληρώσει τη νύφη. γιατί πάντα στο διαταύτα κάποιος την πληρώνει τη νύφη. έστω και εικονικά όπως συνηθίζεται σήμερα. θα μου πεις, μπορεί η Internetική φωνή να μην έχει τόση δύναμη. μπορεί, αλλά μπορεί και όχι. θα πρέπει λοιπόν μπροστά σε αυτή την αυξανόμενη τάση / στροφή του κόσμου για online ενημέρωση να υπάρξει και μια αντίστοιχη κίνηση που να θέτει το νόμο του ελέγχου της αυθεντικότητας της είδησης. διότι αλλιώς πιστεύω ότι πολύ γρήγορα (αν δεν έχει ήδη γίνει και απλά δεν το πήραμε χαμπάρι) το Internet θα αλλοιωθεί κι αυτό από τους αφέντες των media. εκτός κι αν είμαι Κασσάνδρα χωρίς καν το χάρισμα της ενόρασης αλλά μόνο της γκρίνιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: