Έτοιμοι; Λάβετε θέσεις…

Από τα πρώτα βήματα αυτού του ιστολογίου ακολουθώ μια πολιτική ημι-ψευδωνυμίας, όπως λέμε ημιπαρανομίας, ημι-αναισθησίας, κλπ. Το ψευδώνυμο βοηθά αρκετά στην ανεμπόδιστη έκφραση, αλλά και στη διατήρηση μιας ιδιωτικότητας, με αποτέλεσμα να «ταξιδεύει ο νους μου ελεύθερα στα λιβάδια της φαντασίας» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Στην πραγματικότητα με συγκρατούν οι τουλάχιστον δέκα άνθρωποι που ξέρουν ποια συμπαθητική φατσούλα κρύβεται πίσω από τη «Betty Boop», της Mara Lisha. Είναι οι τρεις πολύ κοντινοί φίλοι που με βοηθούν με όλα τα τεχνικά ζητήματα του blog, συνεργάτες που βοηθούν στη διάδοσή του και ανεβάζουν το μετρητή των επισκέψεων και το οικογενειακό μου περιβάλλον που βοηθά στη σίτιση και περίθαλψή μου τις δύσκολες μέρες, που έχω τις «μαύρες» μου. Αυτοί είναι «όλοι οι άνθρωποί μου» και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Υπάρχει και μια μερίδα άγνωστων φίλων, που δεν τους είδα και δεν με είδαν ποτέ. Που δεν άκουσα τη φωνή τους, που δεν αλλάξαμε δυο καλημέρες σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Φίλοι, με τους οποίους μας δένει μόνο το «σύρμα» και τα τετραγωνισμένα αβατάρ στις οθόνες μας. Φυσικά, μας δένουν και τα εκατομμύρια πληκτρολογημένα ψηφία που εξατομικεύουν κάθε αβατάρ, του δίνουν υπόσταση, θέσεις και στάσεις – στην πολιτική, στην οικονομία, στην καθημερινότητα και τα προβλήματα της. Και σ’ αυτούς οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί με κάνουν καλύτερο άνθρωπο, εξυπνότερο (θέλω να πιστεύω), πιο δραστήριο και πιο ενεργό, αλλά κυρίως, γιατί συμβάλλουν ως μία ακόμη συνιστώσα, στη συνεχή διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου και της κοινωνικής μου ταυτότητας.

Το αξιοσημείωτο μ’ αυτούς τους φίλους είναι η μεταξύ μας οικειότητα. Μέσα από τις εναλλαγές των bits και των bytes, ασυναίσθητα, τα μοιραζόμαστε όλα. Με τη σύμπλευση και την ενιαία στάση μας, απέναντι στη μόλυνση του πλανήτη, απέναντι στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τις πολυεθνικές και τα συμφέροντα, απέναντι στην απαξίωση της προσωπικότητας του πολίτη από τα ΜΜΕ, μοιραζόμαστε και συνθέτουμε το παζλ εκείνο, που αναδεικνύει την ψηφιακή μας ταυτότητα, που δυστυχώς αποκλίνει της πραγματικής.

Είναι σαν εκείνα τα ενοχλητικά ψυχολογικά τεστ του Facebook που, στηριζόμενα σε πολυετείς μελέτες διακεκριμένων Γερμανών επιστημόνων, σου κάνουν δέκα (ή εκατό) ερωτήσεις και μετά διαπιστώνουν πως χρήζεις άμεσης ψυχιατρικής περίθαλψης και πως κι άλλοι δέκα φίλοι σου βρίσκονται στην ίδια τραγική κατάσταση κι άντε μαζευτείτε σ’ ένα γκρουπ, πάρτε και μια επιδότηση απ’ το ΕΣΠΑ να ανοίξετε ίδρυμα (ψυχιατρικά) ανιάτων!

Αφού (διαδικτυακά) συμφωνούμε σε τόσα πολλά πράγματα, γιατί συμπεριφερόμαστε σαν άβουλα πλάσματα όταν πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας και γιατί δεν λειτουργούμε ευσυνείδητα στην καθημερινότητα μας; Γιατί πρέπει να μας μοιράσουν δωρεάν λαμπτήρες για να αλλάξουμε στα σπίτια μας τους λαμπτήρες πυρακτώσεως; Γιατί πρέπει να μας μοιράσουν Tshirt και καπέλα για να καθαρίσουμε τις όχθες των ποταμών και τις παραλίες; Δεν τις βλέπουμε που είναι μέσα στα σκουπίδια (μας) και τώρα;

Dirty-beach

[photo via McGun / Mohan R | License: CC-BY]

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Μαΐου 20, 2008.

9 Σχόλια to “Έτοιμοι; Λάβετε θέσεις…”

  1. Γιατί η βλακεία πάει σύννεφο, όχι επειδή γουστάρουμε αλλά εξαιτίας των συνθηκών διαβίωσης εδώ και δεκαετίες. Όταν σου φέρονται σαν σκυλί και σου πετάνε κόκκαλα, πάντα προσπαθείς να πάρεις κάτι παραπάνω χωρίς να σε νοιάζει για τον διπλανό. Είναι το πιο εύκολο και ο πιο ανώδυνος τρόπος να γεμίζει το στομάχι.

  2. Προσπάθησα να είμαι… ευγενική 😛
    Ενώ προσπαθώ να βρω που «στέκομαι» σ’ όλες αυτές τις κινητοποιήσεις, βλέπω πως πιο πολύ αντιμετωπίζονται ως «εικονική πραγματικότητα», παρά ως, απλή πραγματικότητα. Τιμή μας που σας έχουμε κοντά μας 😉

  3. Αντί σχολίου
    —————

    ΣΑΣ ΑΦΗΣΑ ΜΗΝΥΜΑ

    Εμπρός εμπρός με ακούτε; Εμπρός
    απο μακριά τηλεφωνώ. Δέν ακούγομαι
    τι, ξεφορτίστηκε η απόσταση;
    Από κινητό διάστημα μιλάτε;
    Να ξαναπατήσω το μηδέν; Κι άλλο;
    Με ακούτε τώρα;
    Ναί μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
    Τι αριθμό πήρα; Τόν ουρανό
    αυτόν μου έχουν δώσει. Δέν είναι κεί;
    Μπορώ να της ουρλιάξω ένα μήνυμα;
    Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της
    είδα στόν ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ μικρό παιδί κατουρημένο γοερά
    μούσκεμα ο φόβος ώς απάνω
    κι ακόμα να στεγνώσει.

    Να ΄ρθεί να τον αλλάξει.

    Αν δέν μπορέσει, της λέτε ακόμα ότι
    ωρίμασε εκείνη η παλιά φοβέρα της
    πώς θα με φάει ο γέρος άν δέν τελειώσω
    το φαγητό μου.

    Ωρίμασε έγινα γεύμα γήρατος.
    Όχι σε ταβερνάκι ονείρου.
    Σέ κάποιο λαικό μαγέρικο πού άνοιξε
    ο καθρέφτης.

    Κική Δημουλά

  4. Αυτό με τη μεταξύ μας οικειότητα με απασχολεί πολύ. Πιάνω τον εαυτό μου να μιλάω (γράφω) σαν σε φίλους της άλλης διάστασης, της σάρκινης. Χύμα, πονηρά, τσαχπίνικα, θυμωμένα. Οι «άλλοι» με ξέρουν και δεν με παρεξηγούν…Δεν βαριέσαι, σκέφτομαι μετά, θα με μάθουν κι αυτοί.
    Καλησπέρα και σε ενημερώνω πως έπαιξα στο παιχνίδι που με «έχωσες». Φιλιά.

  5. Θεωρώ ότι δεν κάνουμε ότι γράφουμε γιατί:

    α. Αν δεν το έχει ξεκινήσει κάποιος άλλος θεωρούμε ότι μπορεί και να μην είναι σωστό, ή να μην καλοφανεί στους υπόλοιπους (έλειψη πρωτοβουλίας)

    β. Που να τρέχουμε τώρα? Ας τα γράφουμε, και κάναμε το χρέος μας 😛

    γ. δεν έχει γάμμα. Τουλάχιστον, προς το παρόν. Αν θυμηθώ κάτι (αναλαμπή το λένε) θα επανέλθω 🙂

    Καλημέρα 😀

  6. Μάρα
    δυστυχώς ο ένας περιμένει τον άλλο και…..η αναισθησία μας συνεχίζεται.Δεν χρειάζονται κλάψες,ο καθένας ας κάνει ότι μπορεί και ας κάνει τον αγώνα του.Με επιμονή και υπομονή.Βέβαια τα περιθώρια στενεύουν για πολλά πράγματα και αυτό είναι το ανησυχητικό,αλλά ….ας συνεχίσουμε να προσπαθούμε .

  7. @ LinguaFranca: Ευχαριστώ ειλικρινά για το μήνυμα 😉

    @ elf: Ο κόσμος του διαδικτύου είναι φανταστικός, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι νομίζω καλύτερα που επιμένουμε να βλέπουμε την καλή του όψη, αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους που γνωρίζουμε θετικά και κατατάσσοντάς τους στην κατηγορία των φίλων. Αν γίνουν κι οι φανταστικοί μας κόσμοι απελπιστικοί, φιλύποπτοι και μονόχνοτοι, τότε είμαστε καταδικασμένοι.
    Είδα τη συμμετοχή σου στο παιχνίδι και χαίρομαι που σε… «έχωσα»! Περισσότερα θα σου πω, από ‘κει…

    @ deminho μου, και μόνο που καταγράφουμε τις θέσεις μας και συμμετέχουμε με σχόλια ο ένας στο μπλογκ του άλλου, αποδείξαμε πως και βούληση έχουμε και μεγάλα παιδιά είμαστε, για να πάρουμε θάρρος και να ξεκινήσουμε μια πρωτοβουλία. Απλά, ίσως να ζούμε στο δίκτυο μια πολύ ιδανική εικόνα του εαυτού μας, άσπιλη κι αμόλυντη, αλλά και πολύ μακρινή.
    [Όταν δεν έχω (γ), συνήθως λέω: «όλα τα παραπάνω»] 😛

    @ vasilis: Εν ολίγοις, παραπέμπεις στον Ν. Καζαντζάκη. «Μην κοιτάς τι κάνει για σένα η πατρίδα σου, κοίτα τι κάνεις εσύ γι’ αυτήν». Είναι μότο μου, από καιρό.

    Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη που δείχνετε στην προσπάθειά μου και ζητώ συγνώμη που απαντάω με καθυστέρηση. Έπεσε εσωτερική μετάθεση και ανάθεση νέων καθηκόντων και «ζορίστηκα» λιγάκι 🙂

  8. Γεια σου Μάρα!
    Όμορφο το μπλογκ σου! 😉

  9. Διάβασα το σχόλιό σου στο «Ιδιογράφως κι εγώ» και σου ‘χω συνέχεια στο «Γιουροβίζιον, καλέ». Σε περιμένω. Καληνύχτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: