Μπροστά στη βλακεία, ακόμη και Θεοί είναι ανίσχυροι.

Σε οκτώ θέματα μπορούσα να αναφερθώ σήμερα, που είναι Κυριακή και έχω όλο το χρόνο με το μέρος μου, να γράψω με την καρδιά μου και να το ‘φχαριστηθώ. Κανένα όμως δεν ήταν τόσο σημαντικό για μένα, όσο αυτό που τελικά επέλεξα. Σκέφτηκα όπως και παλιότερα, πως ουσιαστικά, σημαντικό είναι αυτό που εμείς θεωρούμε και όχι αυτό που μας επιβάλλεται. Προειδοποιώ, πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για νεκρολογία, ούτε για μελέτη της διαδικτυακής μας κοινωνίας. Είμαι η τελευταία που έχει δικαίωμα να κάνει κάτι τέτοιο και θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να αποφύγω το διασυρμό.

Την αφορμή την έδωσε ο Α.Φ.Μ., γνωστός και ως «Αλλού Φαν Κράξ, ή Φον Μαρξ, ή Σουγιάς, ή Σαλταδόρος, ή Καλόπαιδο απ’ την Κοκκινιά, ή Τζώρτζης ο Κνίτης κλπ.», που έκανε (για κάποιους) το μοιραίο λάθος να αφιερώσει το υπέροχο παιχνίδι «ΙδιογράφΩς» στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου. Κι εγώ του αποδίδω ευθύνες, γιατί σαν «παλιά καραβάνα» θα έπρεπε να ξέρει πως ο κόσμος των ιστολογίων μπορεί να είναι φανταστικός, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αλλά δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Προέρχεται από τα ίδια συστατικά του πραγματικού μας κόσμου: εμάς! Κι εμείς, μόνο αγγελούδια δεν είμαστε – το αντίθετο μάλλον φαίνεται να πλησιάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Ο Α.Φ.Μ λοιπόν, δεν μπήκε στον κόπο, αυτόν που με σύνεση συμβούλευσαν οι δικοί μου φίλοι να μπω εγώ, να αναλύσει δηλαδή μέχρι κεραίας τα «πνευματικά δικαιώματα» κάθε ιδέας του, να τις πατεντάρει και να αποποιηθεί και τις ευθύνες. Γιατί αν γινόταν ο άνθρωπος Ο.Π.Ι.-τζής, πουλούσε την ψυχή του στο διάολο και ανέφερε σε μια γωνιά του blog του: «η ιδέα μόρτες είναι κόπυ-ράιτ, την κάνω ότι μου φουμάρει, και όποιος τραβάει ζόρι, μούγκα στη στρούγκα», δεν θα τολμούσε κανείς, απ’ τους γνωστούς-άγνωστους να βγει και να πει την «παραμύθα» του.

Τυφλοί δεν είμαστε. Το παιχνίδι αυτό ήταν το καλύτερο που εμφανίστηκε στην μπλογκοκενωνία εδώ και πάρα πολύ καιρό. Κατάφερε να αναδείξει όλα τα «ζωντανά» ιστολόγια και να τα συνδέσει μεταξύ τους με σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και γούστο. Κατάφερε να ξεκλειδώσει τη δημιουργικότητα που κρύβουμε μέσα μας με μερικά κλικ του πληκτρολογίου. Εγώ το καταχάρηκα και επιστρέφω με προφανή βδελυγμία το χαρακτηρισμό του/της «εξέχουσας ιστολόγου» και της κλίκας της, περί μιας πεντακοσαριάς μαλάκων/μαλακισμένων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και ακολουθούν Κνίτες και Σιχαμάτζικες. Αν το εγκυρότερο επιχείρημα που σκέφθηκαν κάποιοι για να υποβαθμίσουν τη συμμετοχή μας και το παιχνίδι, είναι πως είμαστε Κνίτες, τότε χαρά μας και καμάρι μας. Όσο για τη Magica, ας προσπαθήσουν κι αυτοί να αλλάξουν τη θεματολογία τους, από τα άπλυτα σώβρακά τους και τα “one night stands”, στο περιβάλλον, την ανακύκλωση και την πολιτική, και ας δούμε αν θα τους διαβάζει κανείς!

Φαντάζομαι πως μιας που αντιδρώ στη βλακεία και τη λάσπη των συγκεκριμένων «σεβάσμιων ιστολόγων» θα μ’ αποκαλέσουν «σιχαmara, σαχλαmara ή χαζοmara» για να αποδείξουν πόσο λάθος είμαι. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή…

Αφού κάναμε τη «δήλωση» και μπήκαμε στη λίστα με τους Αυλικούς ή Ακολούθους, ας λύσουμε και κάποιες απορίες. Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα; Προσέλκυσε το «καλό παιδί με τις αριστερές περγαμηνές» δημοσιότητα στο blog του με το παιχνίδι ή η ουσιαστική παρουσία του, με το διαπιστωμένο του ήθος έδωσε την απαραίτητη ώθηση στο τελευταίο να πετύχει; Το αφιέρωσε στην Αμαλία και κέρδισε απ’ αυτό (με τίνα τρόπο άραγε; ) ή πέτυχε σαν κίνηση και με την αξία που της προσδώσαμε τον παρακινήσαμε να της το αφιερώσει;

Ρητορικές ερωτήσεις που μόνο από κακεντρέχεια δεν θα μπορέσει να απαντήσει κάποιος…

Και τώρα τι; αναρωτιούνται από την άλλη, αρκετοί στα blog τους. Μια αφιέρωση ή ένας σύνδεσμος θα λύσει κάποιο πρόβλημα; Ήρθε η επέτειος από την ημέρα που η Αμαλία έφυγε από κοντά μας και πέρασε και θά ‘ρθει κι η επόμενη κ.ο.κ. Κι εμείς τι; Θα περιμένουμε τους «βαρβάρους»; Θα συσπειρωθούμε για να οργανώσουμε καταναλωτική συνείδηση, με σκοπό να πάρουμε τα ρέστα απ’ τον Υπουργό Υγείας;

Νομίζω πως κινούμαστε σε λάθος κατεύθυνση, απ’ την ανάγκη να αποκτήσουμε ταυτότητα και οντότητα σαν blogger. Περιμένουμε από τα blogs να κινηθούν ως σώμα και να αντιδράσουν στα κακώς κείμενα, τόσο στην Υγεία, όσο και σ’ άλλους τομείς. Παρά τη σύμπνοια τους όμως σε πολλά θέματα της επικαιρότητας, τα blogs δεν είναι κάτι συμπαγές, ούτε μπορεί η δικτυογραφία να μας δώσει μια ιδιότητα άλλη, απ’ αυτή του πολίτη που ενδιαφέρεται και αγωνίζεται να λύσει τα προβλήματά του. Μπορεί να είναι ένα μέσο που μπορεί να συνδέσει και να οργανώσει κινήσεις και κινήματα, αλλά αυτά πρέπει να εκτονωθούν στους δρόμους, σε διαδρόμους νοσοκομείων και στα κάγκελα των υπουργείων. Τα ψηφίσματα και τα links δεν ιδρώνουν το αυτί κανενός απ’ τους κρατούντες, απλά γιατί είναι πιο άσχετοι κι απ’ τους μακάκες που θα στείλουν οι Ρώσοι στον Άρη! Αν δεν τους τα τρίψεις στη μούρη, δεν πρόκειται να ντραπούν ούτε στάλα…

Γνωρίζω πως η γενίκευση ενοχλεί στην πολιτική. Κυρίως ενοχλεί τους πολιτικούς και τους παρατρεχάμενούς τους. Η γενίκευση που αποποινικοποιεί όμως κάθε απατεώνα στη χώρα πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεχωρίσουμε το στάρι απ’ τη ήρα!

Ωραία, δεν «τα παίρνουν» όλοι οι γιατροί. Ας βρούμε όμως εκείνους που «τα παίρνουν» και ας τους στείλουμε σπίτι τους ή στον Κορυδαλλό (είναι και ποινικό αδίκημα άλλωστε). Μην περιμένουμε να τους βρούμε όμως από τον καναπέ μας, ούτε θα εμφανιστούν μαγικά στην οθόνη μας. Το είδαμε κι αυτό, μετά τους αθλητές του καναπέ, να έχουμε να κάνουμε και με αγωνιστές του καναπέ και του πληκτρολογίου…

Υ.Γ. Θυμάμαι πολύ καλά πως οι γονείς της Αμαλίας δεν ήθελαν να δοθεί περισσότερη δημοσιότητα στο θάνατο του παιδιού τους. Οι άνθρωποι έχασαν ότι πολυτιμότερο είχαν, οπότε όλα όσα διαδραματίστηκαν μετά ξεθώριασαν από την απώλεια τους. Δεν περιμένω να καταλάβουν πως το blog της και ο αγώνας της έγινε παρακαταθήκη σε όσους τη διάβασαν, πως ένωσε μια ομάδα ανθρώπων σ’ έναν κοινό σκοπό και σηματοδότησε την αρχή της συλλογικής (αντί)δρασης στα blogs. Το ξέσπασμα των blogger με αφορμή το θάνατό της πριν ένα χρόνο, μια πρώτη εκδήλωση ανατροπής του κακώς νοούμενου κατεστημένου, μέσω του διαδικτύου, τους δίνει το δικαίωμα να συνεχίσουν να αγωνίζονται στο όνομά της, χωρίς άδεια, χωρίς πνευματικά δικαιώματα και χωρίς συγκαταβάσεις.

Στην περίπτωση της Αμαλίας ο καθένας μας είδε το δικό του άνθρωπο, που τον έχασε από την ανικανότητά μας, από τον ωχαδερφισμό μας και από την απάθειά μας. Στους δικούς μας ανθρώπους αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι, με κρυφή ελπίδα, να τους ξαναδούμε για τελευταία φορά κάποια μέρα…

* Ο τίτλος είναι από γνωμικό του Φρήντριχ Σίλερ.

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Μαΐου 25, 2008.

12 Σχόλια to “Μπροστά στη βλακεία, ακόμη και Θεοί είναι ανίσχυροι.”

  1. Φίλη μου Μάρα, είδα το θέμα να πλανάται σε πολλά blogs. Η δική σου τοποθέτηση ήταν από τις πιο ψύχραιμες, κι έτσι αποφάσισα να σχολιάσω εδώ.

    Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

    O AFM είναι καλό παιδί.
    Έχει δώσει δείγματα γραφής αλλά είχε την ‘ατυχία’ να έχει μια καταπληκτική ιδέα που αγκαλιάστηκε από πολύ κόσμο και εκτόξευσε κυριολεκτικά το blog του, σε χρόνο ρεκόρ!

    Αυτό όπως είναι φυσικό (στην Ελλάδα ζούμε) δεν άρεσε σε πολλούς. Έπρεπε να βρεθεί κάτι να του προσάψουμε.
    Κι έτσι τον κατηγορήσαμε ότι έκανε την συγκεκριμένη αφιέρωση, χωρίς να ρωτήσει όλους αυτούς που συνέδραμαν στο ιδιογράφΩς.
    Είδαμε επίσης μια Google ad που χρησιμοποιόυσε το ιδιγράφΩς για να μας οδηγήσει κάπου αλλού, και τον κατηγορήσαμε ότι ενήργησε με γνώμονα το συμφέρον(;).

    Οι επικριτές του είναι επίσης καλά παιδιά.
    Έχω επισκεφτεί κατά καιρούς τα blogs τους και έχουν πράγματα να πουν. Ας μην ακυρώνουμε την συνολικότερη παρουσία τους με αφορμή ένα ‘ολίσθημα’.

    Τέλος θέλω να απευθύνω από ένα ρητορικό ερώτημα στην κάθε πλευρά:

    Προς επικριτές:
    Γιατί κατηγορούμε τον άνθρωπο για ιδιοτέλεια, από την στιγμή που:

    α) Η συγκεκριμένη διαφήμιση είναι ξεκάθαρα μια προσπάθεια κάποιου τρίτου να δανειστεί λίγη από τη φήμη του ΙδιογράφΩς για να αποκτήσει μερικές επιπλέον επισκέψεις;

    β) Ο AFM δηλώνει ξεκάθαρα ότι η συνδρομή του στο ΙδιογράφΩς έχει ημερομηνία λήξεως και ότι κάποια στιγμή σύντομα, το blog θα αφεθεί να αρμενίζει στον ωκεανό του web χωρίς πλήρωμα;

    Προς AFM (και τους μισούς έλληνες bloggers):
    Γιατί ρε παιδιά δεν αφήνουμε το κορίτσι να αναπαυθεί; Στο κάτω κάτω αν αυτό δεν μας το επιβάλλει η δική μας συνείδηση, ας σεβαστούμε την επιθυμία των γονέων της.

    Έχει γράψει τη δική της ιστορία, τόσο ανεξίτηλα όσο κανείς άλλος στην (ελληνική τουλάχιστον) μπλογκόσφαιρα. Με το να αναπαράγουμε τα ίδια και τα ίδια το μόνο που ίσως καταφέρουμε είναι να την ευτελίσουμε.

    Ας κάνουμε πράξη ότι λέει κι ας σταματήσουμε πια να γράφουμε γι αυτό.

  2. Η σιωπή στο λόγο και η κραυγή με αφανή έργα μερικές φορές είναι τα καλύτερα μνημόσυνα.

  3. @ Mara Lisha: σ’ ευχαριστώ πολύ.’Έγραψες πολλά καλά λόγια για μένα και φοβάμαι ότι κάποιοι θα σε αντιπαθήσουν σφόδρα γι’ αυτό.
    Δεν σε νοιάζει;
    Μαζί σου!
    🙂

    @ Teddy Boy: Η Αμαλία έχει αναπαυτεί μετά από τόσα φρικτά και επώδυνα, που πέρασε στη ζωή της. Το να μην αφήνουμε την μαρτυρία της Αμαλίας να ξεχαστεί, δεν σημαίνει ότι δεν αφήνουμε την Αμαλία να αναπαυτεί.
    Η ίδια το είχε ζητήσει να διαδώσουμε την μαρτυρία της.
    Στο πρώτο ποστ που είχα παρουσιάσει το blog της Αμαλίας, τον Απρίλιο του 2007, είχα σημειώσει μια απάντηση της Αμαλίας, στα ελάχιστα μέχρι εκείνη την στιγμή σχόλια που υπήρχαν στο blog της:
    «για να έχει νόημα αυτό που κάνω, πρέπει να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι γιατροί ή φοιτητές της ιατρικής ακόμη καλύτερα.Αυτοί έχουν περισσότερες ελπίδες να “πάρουν” κάτι από αυτή την αθλιότητα που έζησα….»
    Να αγνοήσουμε αυτήν την επιθυμία της, επειδή υπάρχει ο φόβος ότι κάποια καλά παιδιά θα μας πουν ότι εκμεταλλευόμαστε τη μνήμη της;

    @mediabiz: τα μνημόσυνα θα τα κάνουν, όπως της αρμόζει, οι συγγενείς και οι φίλοι που είχε η Αμαλία στη ζωή της. Εμείς διάδοση της μαρτυρίας της μόνο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την σιωπή.

  4. Καλησπέρα κι από εμένα.
    Απορώ mara lisha που δίνεις τόση σημασία σε κακεντρεχείς και μικροπρεπείς. Ο AFM είχε μια έξυπνη ιδέα, ανταποκριθήκαμε και μετά όλο αυτό το αφιέρωσε στη μνήμη της Αμαλίας.
    Εμένα δεν μου χρειάζονται ούτε νομικοί όροι, ούτε τίποτε για να έχει το ελεύθερο να κάνει ότι θέλει με την ιδέα του. Μεγάλο παιδί είμαι κι εγώ και μπορώ να ακολουθήσω ή όχι μια ενέργεια. Το ότι βγήκαν κάποιοι να στηλιτεύσουν την αφιέρωση -έχεις δίκιο! έπρεπε να το κάνουν, διότι θέλουν να αποκτήσουν οντότητα. Aν μοίρασαν χαρακτηρισμούς πιστεύοντας ότι έτσι υποτιμούν, πάλι είναι πρόβλημά τους. Aλλά στην τελική, δεν επιλέγω να τους διαβάσω και δεν μου χρειάζεται να με διαβάσουν.
    Eίναι σα να βρίσκομαι σε μια παρέα όπου ο καθένας λέει τη γνώμη του. Αν κάποιος με βρίσει για τη γνώμη μου, παύει να με ενδιαφέρει. Διότι υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας. Σε μια ελεύθερη κοινωνία μιλάμε και αυτορυθμιζόμαστε για το τι θα πούμε χωρίς να προσβάλουμε τον άλλον. Δεν θα αποκτήσω περισσότερο δίκιο αν βρίσω κάποιον.
    Καταλαβαίνω επίσης ότι ορισμένοι μπορεί να είναι επιφυλακτικοί με τις αναφορές στην Αμαλία, καθότι φοβούνται ακριβώς το να μην καπηλευτεί η μνήμη της. (από αυτούς που χρειάζονται ένα λουστράρισμα στην εικόνα τους). Πάλι, ο καθένας θα ακολουθήσει το δρόμο του. Αυτοί που δεν θα το πετύχουν -μοιραία θα τους αποβάλλει το σύστημα (οι δήθεν μένουν εκτός).
    Τέλος (αμάν πια δεν θα με αφήσεις να ξαναγράψω) όσον αφορά για το θέμα της αντίδρασης είναι κάτι που με απασχολεί κι εμένα. Όντως οι Bloggers δεν είναι ένα ενιαίο σώμα. Αλλά από μια άποψη είναι! (όπως οι εφημερίδες μπορεί κάποια στιγμή να συσπειρωθούν αν έχουν κοινά συμφέροντα). Ακολουθώντας όμως τη σκέψη σου, σίγουρα δεν είναι υποχρεωμένος ένας Blogger επειδή γράφει 5 πράγματα να διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Αυτό οφείλει να το κάνει ως πολίτης, όχι ως Blogger. Κι αυτό είναι που με τρώει. Μήπως εφησυχαζόμαστε επειδή απλά τα λέμε.
    Με φιλικούς –και αγωνιστικούς χαιρετισμούς

  5. @ TeddyBoy: Η συμπάθεια είναι αμοιβαία, και χαίρομαι που απέκτησα σε τόσο σύντομο διάστημα τόσο καλούς και αξιόλογους δικτυακούς φίλους-συνοδοιπόρους. Ειλικρινά όμως, φαντάστηκα πως είχα υπερβεί τα εσκαμμένα και δεν κατάφερα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

    Εν συντομία θα επαναλάβω πως δεν μπορείς να κρίνεις μια πρωτοβουλία από την πολιτική ταυτότητα κάποιου, δεν μπορείς να στηρίξεις τα επιχειρήματα σου αποδίδοντας προσβλητικούς χαρακτηρισμούς στους οργανωτές και τέλος, δεν μπορείς να αποκαλείς «πρόβατα» πεντακόσιους μπλόγκερ, αρκετοί εκ των οποίων διαπιστωμένα ξεχωρίζουν για τη δημιουργικότητα τους και την ευφυΐα τους.

    Όσον αφορά την Αμαλία νομίζω ήμουν ξεκάθαρη. Άλλο πράγμα η αναφορά σ’ αυτήν και οι κινητοποιήσεις στο όνομά της κι άλλο ο αγώνας για καλύτερες συνθήκες περίθαλψης και νοσηλείας. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και στην επόμενη γενιά να αγωνιστούμε και να μην ξεχάσουμε.

    @ mediabiz: Καλωσήρθες! Συμφωνώ απόλυτα. Χωρίς ίχνος υποκρισίας όμως, επέτρεψέ μου να ρωτήσω αν προσωπικά είδες, άκουσες, διαπίστωσες κάτι να «κινείται». Για ποια αφανή έργα μιλάμε; Ότι γίνεται στη χώρα, πρώτα «διαρρέεται», μετά «ανακοινώνεται», φυσικά επιχορηγείται κατά 75% από την Ε.Ε. και έπειτα «εγκαινιάζεται» τρεις τέσσερις φορές, ανάλογα με τον εκάστοτε υπουργό…
    Οι πολίτες αυτής της χώρας έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, όπως αναφέρθηκε κι αλλού.

    @ Αλλού Φαν Μαρξ: Είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να πιστέψει κανείς τους πως είμαστε εντελώς άγνωστοι και δεν έχω ανάγκη προσέλκυσης της δημοσιότητας στο (διαδικτυακό) πρόσωπο μου με τσιριτζάντζουλες από links κλπ.
    Μότο μου πανάρχαιο (3.000 χρόνια και βάλε…) είναι: «Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε» 🙂
    Και στην τελική, πράγματι, δε με νοιάζει! Οι λίγοι που με ξέρουν προσωπικά, γνωρίζουν καλύτερα πως δε θα το «βουλώσω» αν δεν τα πω χύμα και τσουβαλάτα…
    Στο κάτω κάτω της γραφής, δε θα με καλέσει η Ντόρα Μπακογιάννη στο επόμενο meeting ή θα χάσω το Gala των επιφανών blogger; Με ψευδώνυμο γράφω!

    @ Wilma: Αν δεν μιλήσω εγώ, αν δεν μιλήσεις εσύ, αν δεν μιλήσει η επόμενη… τότε για ένα μεγάλο μέρος της μπλογκόσφαιρας που «δε συνηθίζει να διαβάζει μακρόσυρτα post» τα πράγματα θα είναι όπως τα λένε όσοι κραυγάζουν και όχι όσοι τα αναλύουν. Είναι πιο εύκολο να ακολουθείς σλόγκαν που «πουλάνε» παρά να ασπαστείς ιδέες και θέσεις που θέλουν προσπάθεια κατανόησης. Είναι στο DNA μας. Είναι απολύτως ανθρώπινο. Κρατάς μονάχα τον τίτλο και τα υπόλοιπα πάνε περίπατο…
    Ένιωσα την υποχρέωση να πάρω θέση και να απαντήσω σε όσους/όσες με θεωρούν άβουλη για τις πράξεις μου. Ιδίως τη στιγμή που η κίνηση του ΑΦΜ με βοήθησε να γνωρίσω κι άλλους αξιόλογους ανθρώπους που έχουν να μου πουν πολύ σημαντικά πράγματα.

    Υ.Γ. Δεν γράφουμε ποτέ αρκετά 🙂 Πάντα πατάμε το κουμπάκι με την αίσθηση πως κάτι ξεχάσαμε 😛

  6. Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο μαζί σου. Και με τη wilma που εξέθεσε τους προβληματισμούς της σε δικό της ποστ. Να σου πω την αλήθεια, όμως, μου φαίνεται πολύ χαμένος χρόνος να τσακώνομαι. Ειδικά στο Διαδίκτυο που δεν μπορώ να ρίξω και καμιά μπουνιά! Αν δεν με γουστάρει κάποιος πρόβλημά του, ας μη με διαβάζει, και μένα η «κλίκα» μου, που λες κι εσύ, είναι 15-20 άνθρωποι που ανταλλάσσουμε σχόλια και τα λέμε. Όπως και στην πραγματική ζωή, από ένα σημείο και μετά ξεχωρίζεις και, καλώς ή κακώς, ελαχιστοποιείς τους φίλους σου.
    Αυτό που με βρήκε περισσότερο σύμφωνη είναι η άποψή σου πως δεν μπορούμε να δούμε τους μπλόγκερς σαν ένα σώμα. Εννοείται! Κάθε καρυδιάς καρύδι κυκλοφορούμε εδώ μέσα. Κι εγώ έπαιξα στο παιχνίδι του ΑΦΜ γιατί το βρήκα ωραία ιδέα, όχι γιατί συμφωνούμε πολιτικά ή είναι ωραίο παληκάρι και θέλω να τον πιάσω γκόμενο!
    Μάλλον πρέπει να γράψω δικό μου ποστ για το θέμα. Καταχράστηκα τη φιλοξενία σου και δεν έχω πει ούτε τα μισά! Φιλιά!
    ΥΓ Τι θα κάνουμε με την ιδέα σου; Να το συζητήσουμε λίγο, εννοώ τα διαδικαστικά. Πού ξέρεις, μπορεί να γίνουμε κι εμείς φίρμες!!!

  7. Φίλη Mara, θεωρώ πως πολλές φορές επιβάλλεται να «φιλτράρουμε» όσο πιο απλοποιημένα τις εξελίξεις γύρω μας. Αυτήν τη στιγμή γίνεται λόγος για την ύπαρξη του Internet, τα εκατομμύρια blogs & τα δισεκατομμύρια γραφόμενα και απόψεις σε αυτά – και ρωτάω:
    Πότε άλλοτε είχαμε τόσο μεγάλη προσβασιμότητα ακόμα και στην πιο απομακρυσμένη άκρη του πλανήτη, και όχι μόνο! Ποιά sites επισκεπτόμαστε, ποιά blogs διαβάζουμε & ποιές απόψεις υιοθετούμε και ενστερνιζόμαστε είναι καθαρά θέμα του κάθε ενός από εμάς, χωρίς να προσπαθούμε να επιβληθούμε μεταξύ μας. Αυτή θα πρέπει να θεωρείται και η σημαντικότερη αξία της παγκόσμιας διαδικτυακής δραστηρότητας και πληροφόρησης.
    Το θέμα είναι, να διαθέτουμε την απαιτούμενη αντίληψη για να διαχειριστούμε κατάλληλα όλη αυτήν την ελευθερία μου μας παρέχεται. Άλλωστε, «όσο ζούμε, μαθαίνουμε».
    Εξαιρετική προσπάθεια, γι άλλη μια φορά. Συνέχισε έτσι.

  8. Πού είσαι εσύ;

  9. @ Θ.Ράλλης: Αν υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει στην ενασχόλησή μου με το Blog, είναι που διαβάζω στα σχόλια μακροσκελείς (συνήθως) σκέψεις και απόψεις, διατυπωμένες σωστά και καλογραμμένες. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου και τη συνεισφορά σου.

    Υ.Γ. Ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε κι από κοντά.

    @ elf: Ελένη μου, έπεσαν και με πλάκωσαν όλες οι φούριες κι οι έγνοιες στο τέλος του μήνα (κυρίως οι εργασιακές) και δεν είχα χρόνο ούτε να φορτίσω τον φορητό 😛
    Υπόσχομαι ενεργότερη συμμετοχή λίαν συντόμως! Χαίρομαι που σας έλειψα 🙂

  10. Συγγνώμη που καταχρώμαι το χώρο αλλά θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση: που βρήκες αυτό το widget του twitter (do you follow me?). Έχω φάει τον κόσμο αλλά μάταια!

  11. Άργησα να σου απαντήσω, γιατί περίμενα απόκριση από το παλικάρι που μου πέρασε τα διάφορα gadget στο blog. Δυστυχώς δεν πήρα απάντηση ακόμη. Μόλις μάθω θα σου αφήσω σχόλιο στο blog σου.

    Καμία κατάχρηση 😉 Χαρά μου!

  12. Ευχαριστώ… Δεν ήθελα να σε βάλω σε κόπο… Έχασα τα ίχνη σου αυτές τις μέρες και ανησύχησα. Ελπίζω να είσαι καλά!

    ΥΓ: Περίεργο πράγμα όλο αυτό. Χωρίς να έχουμε μιλήσει ποτέ σ’είχα έννοια. Ωραίο και περίεργο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: