Η επέτειος της αδιαφορίας

Είναι απ’ τις λίγες φορές που δεν ξέρω πως ν’ αρχίσω. Αυτοί που με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν καλά, πως ποτέ μου δεν είχα τέτοιο πρόβλημα. Ίσως να τό ‘χουν καταλάβει κι όσοι έγιναν πρόσφατα φίλοι, μέσα από το blog. Αν έχω κάτι να πω, θα το πω. Θα βρω τον τρόπο, θα βρω το μέσο. Δεν θα κρατηθώ, θα το πω. Είναι μέχρι να ξεκινήσω. Να «τρουπώσω» στα άδυτα του μυαλού μου. Κι αν «τρουπώσω»…

Κυριακή σήμερα. Φορτωμένη Κυριακή. Φορτωμένη με αναμνήσεις και με στεναχώριες. Άλλες παλιές κι άλλες νέες. Βάλε κι εκείνες που θά ‘ρθουν, μαζεύονται ένα σωρό, τη χαλάνε τη μέρα, την κάνουν να μοιάζει με καθημερινή. Σαν όλες τις άλλες.

Κυριακή κι επέτειος. Επέτειος της μέρας που θρηνήσαμε για το χαμό της Αμαλίας Καλυβίνου και μαζί της, και τη χαμένη μας εντιμότητα στην Υγεία. Γιατί πέρσι, τη μέρα εκείνη, βάλαμε την ταφόπλακα στην τελευταία ελπίδα που είχαμε, πώς να… ίσως κάποιος, κάπως, κάτι, να άλλαζε στο χώρο της περίθαλψης. Ένα χρόνο μετά, κάνουμε τον απολογισμό μας και βλέπουμε πως χάσαμε. Χάσαμε όλες τις μάχες, χάσαμε και τον πόλεμο. Και την ιστορία τη γράφει ο νικητής και την υπομένει ο νικημένος…

Εν τω μεταξύ, διαβάζω με προσοχή φίλους, γνωστούς κι αγνώστους για το θέμα. Οι περισσότεροι έχουν κάτι να πουν. Καλό ή κακό, δεν έχει σημασία. Υπάρχουν αυτοί που απλά θυμούνται. Εκείνοι που πράττουν κι εκείνοι που συμπράττουν. Ευτυχώς, κι ελάχιστοι που προσπερνούν, σφυρίζοντας αδιάφορα. Το θέμα βλέπεις είναι σοβαρό και λύσεις «πρόχειρες» δεν υπάρχουν. Και μόνο αυτή η διαπίστωση σε τρομάζει και παγώνει το αίμα σου. Βλέπεις, δεν μπορείς να γυρίσεις την πλάτη στον εαυτό σου. Στα παιδιά σου. Στους γονείς σου.

Παράλληλα, διακρίνω και σ’ άλλους την ανάγκη της συλλογικής αντίδρασης, που διαπίστωσα μερικές μέρες πριν, κι αυτή η ανάγκη με βάζει συνέχεια σε σκέψεις. Σήμερα ο καθένας αντιδρά μόνος του. Σκορπιστήκαμε. Τα δελτία της TV δεν θα μας «παίξουν». Είμαστε μόνοι μας. Αποτύχαμε σαν σύνολο, αλλά και σαν μονάδες.

Κι αναρωτιέμαι (για άλλη μια φορά)… Αφού το διαδίκτυο και τα blogs φαίνεται να είναι τα μέσα που θα δώσουν όγκο και δύναμη στο λόγο μας, γιατί κυνηγάμε τα δελτία των ειδήσεων; Γιατί απαξιώνουμε τις μάχες στους δρόμους; Πότε έγινε ο «Μάης του ‘68» ιστορική αναφορά και φαινόμενο; Άλλαξε κάτι από τότε;

Ωραία, δέχομαι πως κάποιοι βρίσκουν τρόπους και καπηλεύονται τις συλλογικές μας προσπάθειες. Το είδαμε στο πρώτο blog για την Αμαλία – πήγαν να το εκμεταλλευθούν και στην προσπάθεια του «ΙδιογράφΩς», και ποιος ξέρει που αλλού… Δεν μπορεί όμως να μην υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, ένας φάρος, που θα μας δείχνει το δρόμο και θα μας συνδέει. Εδώ θα πρέπει να υποχωρήσουμε για να οργανωθούμε, να παραχωρήσουμε τη συναίνεση μας. Να δώσουμε «κάτι λίγο» στο σύνολο για να αναδείξουμε τη δύναμη του. Να δώσουμε «κάτι από μας» στους άλλους για να δυναμώσει η φωνή όλων. Δεν είναι δυνατόν να είμαστε online, αλλά να μη θέλουμε να «συνδεθούμε» μεταξύ μας!

Έχουμε ανάγκη από κάτι που να μπορεί μας αφυπνίσει απ’ το λήθαργο, για να αλλάξουμε συνείδηση. Γιατί αν κάτι πρέπει να αλλάξει, είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε. Συνολικά. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε για την υγεία, για τη θρησκεία, για την πολιτική, για την οικογένειά μας, για το μέλλον μας.

Όποιο θέμα και να πιάσεις, τελικά το πρόβλημα είναι μόνο ένα. Η μοιρολατρία μας. Το «κακό το ριζικό» μας. Η συμπεριφορά μας και ο εγωισμός μας. Λέμε όχι στο «φακελάκι», όταν πρόκειται για άλλους, αλλά τα «ακουμπάμε χοντρά», όταν πρόκειται για μας. Λέμε «Ναι στην αιμοδοσία», όταν πρόκειται να δώσουν άλλοι το αίμα τους, αλλά «λείπουμε» όταν ζητούν τη δική μας συνεισφορά. Όταν χρειαζόμαστε μόσχευμα, ο «κόσμος είναι αδιάφορος». Όταν η μοιραία στιγμή το φέρει και μπορούμε να το δώσουμε, γινόμαστε «καλοί χριστιανοί» και δεν πρέπει…

Κοντά σ’ αυτά τα σημαντικά, έχεις και τους «μεταρρυθμιστές» που θέλουν blogs με ονοματεπώνυμο. Αύριο ίσως να μας πουν πως θα κρατούν κι απουσιολόγιο… Σ’ όλα τα χρόνια της ενήλικης ζωής μου δεν είδα τόση συμπυκνωμένη βλακεία μαζεμένη σε μια κοινωνία!

Εγώ θα το κλείσω το μαγαζάκι έτσι και περάσει το δικό τους. Αυτή θα είναι η διαμαρτυρία μου. Όχι πως καίγομαι για την ανωνυμία μου, αλλά θέλω να έχω το δικαίωμα να την εξασκώ. Θέλω να εξασκώ όλα τα δικαιώματά μου, όπως αυτοί με εκβιάζουν καθημερινά να εξασκώ όλες τις υποχρεώσεις μου (τις οικονομικές βέβαια – τις άλλες τις έχουν γραμμένες).

Και εις αύριον τα νεότερα…

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιουνίου 1, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: