Λίγο κρασί, λίγο θαλασσά και τ’ αγορί μου

sun-up

[photo via Dan Taylor | License: CC-BY]

Μου λέγανε πως το internet είναι χειμερινό σπορ για τους Έλληνες. Ένας φίλος μάλιστα προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει επ’ αυτού, με αρκετά πειστικά επιχειρήματα, οφείλω να ομολογήσω. Εγώ δεν πίστευα κανέναν.

Δεν μπορεί λέω. Αυτά που με απασχολούν το χειμώνα, είναι τόσο διαφορετικά απ’ αυτά που με συντροφεύουν το καλοκαίρι; Η κλίκα μου, οι φίλοι μου, τα προβλήματά μου, τα κόμπλεξ μου, είναι μόνο για τις κρύες νύχτες του χειμώνα; Αδύνατον! Κι όμως, ως ένα σημείο, φαίνεται να έχουν δίκιο. Το καλοκαίρι ξασαλώνουμε. Δεν μας κρατάει το σπίτι μας. Σουλατσάρουμε και ξεχνάμε και τα πισιά, και τις οθόνες… και τα ποντίκια.

Έλληνες σου λέει ο άλλος. Καλοκαίρι. Ήλιος. Θαλασσίτσα. Τσουπ, να σου κι έρχεται το αλησμόνητο άσμα στο μυαλό: «λίγο κρασί, λίγο θάλασσά και τ’ αγoρί μου»*. Στα χαρτιά που λένε. Γιατί στην πραγματικότητα, το Κιλκίς είναι ένας ξερότοπος, που μοιάζει να μη φυτρώνει τίποτ’ άλλο εκτός από στάρι, σκληρό, μαλακό κλπ. και λίγα κεράσια στη Γουμένισσα. Η «παραγωγή» σε άνδρες του πνεύματος είναι λιτή κι απέριττη. Απ’ τον Παυλίδη, το συγγραφέα των «Χρυσός Νοικοκύρης» και «Καραβάν-Σαράι» έχουμε να δούμε λόγιο να ταρακουνάει τα νερά, ενώ ο θεατράνθρωπος της πόλης, ο Δημήτρης Καρέλης, πού ‘φυγε κι αυτός, σαν πέρσι τέτοιο καιρό, πολιτογραφήθηκε απ’ τα κανάλια «Σαλονικιός».

Και επανέρχομαι, γιατί παραστράτησα. Ο ήλιος, η θάλασσα, τα χταποδάκια και τα μαυρισμένα κορμιά ταιριάζουν γάντι, τόσο στην πόλη μου, όσο και στην εποχή: είναι όνειρα θερινής νυκτός. Η ζωή μας έχει αλλάξει. Πολύ. Πάρα πολύ.

Θυμάμαι κάποτε, φοιτητές στο εξωτερικό, παρατηρούσαμε τους άλλους λαούς και τους χλευάζαμε. «Δε θα γίνουμε ποτέ σαν αυτούς», λέγαμε. Εμείς, να κλεινόμαστε από τις δέκα στα σπίτια μας; Απαράδεκτο. Στις δέκα δεν έχει αρχίσει η νύχτα μας! Ούτε στο μπάνιο δεν έχουμε μπει!

Να αγοράσουμε το καρπούζι με τη φέτα και τις ντομάτες με το κομμάτι; Αστείο! Ανέκδοτο! Όπως και ο «αλβανός τουρίστας». Μόνο που τώρα κοντεύει να γίνει ανέκδοτο ο «έλληνας τουρίστας»! (Πολλά θαυμαστικά, μεγάλη η έκπληξη).

Δεν θα καταλήξω κάπου. Δεν υπάρχει συμπέρασμα. Μια διαπίστωση κάνω στη ζωή μου, που είναι γεμάτη «δουλειά» και υποχρεώσεις, καθόλου διασκέδαση και κυρίως, καθόλου καθαρό μυαλό να κατακάτσουν οι σκέψεις, να γίνουν απόψεις, θέσεις και ουσία. Θα παραφράσω το χαριτωμένο «τρώμε για να ζούμε ή ζούμε για να τρώμε». Θα αναρωτηθώ μόνο αν «δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε»…

* Ο τονισμός είναι ηθελημένα λάθος, αλλά ανταποκρίνεται στον τρόπο που ακούγεται το τραγούδι.

P.S. Όπως και νά ‘χει, αν και αργά, καλό μας καλοκαίρι!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιουνίου 17, 2008.

8 Σχόλια to “Λίγο κρασί, λίγο θαλασσά και τ’ αγορί μου”

  1. Αχ βρε Mara Lisha καλύτερα δεν μπορούσε να το έχει πει κανείς! με έχει πιάσει καλοκαιρίαση και ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γράφω. σέρνομαι από blog σε blog και νιώθω…νιώθω… Άκου πως: Σαν να με τραπεζώνουν φίλοι και γνωστοί κι εγώ να πηγαίνω μεν με το φοντανάκι μου, αλλά να μην ανταποδίδω το τραπέζι (κάνω δίαιτα αυτό το διάστημα οπότε η παρομοίωση είναι λογική). Κατάλαβες?
    Κατά τ’αλλα είναι τόσο ωραία η θάλασσα στη φωτογραφία. γεμάτη υποσχέσεις από αυτά που θέλουμε να ζήσουμε.
    πολλά φιλιά

  2. Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε;

    Τώρα που έρχεται το 70ωρο θα παψουμε να αναρωτιόμαστε!

  3. Τουλάχιστον, υπάρχει δουλειά! Κι αυτό το λέει ένας άνθρωπος που έχει τρελαθεί στο άγχος ψάχνοντας… Ο σκοπός είναι να εκμεταλλευόμαστε τις λίγες, έστω και μικρές, στιγμές ελευθερίας. Και να είμαστε ερωτευμένοι: ο έρωτας σε κάνει να τα βλέπεις όλα αλλιώς!!!!

  4. τσιπουρακι,χταποδακι,στο ενα χερι
    και το πληκτρολογιο στο αλλο.
    Το ενα ματι στην οθονη και το αλλο να ατενιζει το απεναντι μπαλκονι….
    σαν την διαφημιση της TELLAS …
    που ειναι ολοι μαζεμενοι με τα laptop
    στο μπαλκονι τους…
    αντε καλο καλοκαιρι…

  5. Χαίρομαι που όλοι έχετε την ίδια διάθεση με μένα!!!!

    Wilma, το τραπέζι είναι στρωμένο και έβαλα και το καλό σερβίτσιο 🙂
    Μπορείς να τραπεζώνεσαι όσο θέλεις στο δικό μου μπλογκ. Είσαι πάντα ευπρόσδεκτη.

    TeddyBoy, έχω προμηθευτεί ήδη ράντσο. Ξέρεις σαν αυτά των νοσοκομείων! !
    Εμείς στον ιδιωτικό τομέα, νομίζω ότι αρχίσαμε να νιώθουμε τις πρώτες δονήσεις των υπερωριών..

    Linguafranca, έρωτας, πάθος, λέξεις μαγικές, πραγματικά σε κάνουν να τα βλέπεις όλα αλλιώς. Ξαναγεννιέσαι. Έχεις απόλυτο δίκιο. Σ’ ευχαριστώ που έκανες αναφορά στον έρωτα…

    Mediabiz αναλόγως τι ατενίζεις στο απέναντι μπαλκόνι! 🙂

  6. Έχουμε όμως έναν περίεργο τρόπο εξευρωπαϊσμού: υιοθετούμε μόνο τα μίζερα (μια φέτα καρπούζι, δυο μήλα). Προτείνω να αρχίσουμε από τους Ευρωπαϊκούς μισθούς. 😉

  7. …α,καλά. Μα φυσικά ζούμε για να δουλεύουμε και σε λίγα χρόνια να δούμε αν θα ….ζούμε για να δουλεύουμε! Μας δουλέυουνε για να δουλεύουμε και ζούμε για να μας δουλεύουνε αυτοί που ζούνε από τη βλακοαπάθειά μας!
    Υ.Γ.απολαύστε το καλοακαίρι,απολαύστε το χειμώνα…απολαύστε τη ζωή.Παρέα,μπυρίτσα,κρασάκι,κουβεντούλα. Κι οι παλιοί μας με παρέα και κουβεντούλα ζούσαν. Ούτε με δάνεια ούτε με διακοπές αξίας χιλιάδων ευρώ.Α, και μην ξαναψηφίσετε κόμματα εξουσίας. Θα μου πείτε, ε και τι θα γίνει; Τίποτα αλλά να μην είμαστε και μια ζωή μ…..ς!!!!!!!!!!!!

  8. @ espoir,καλώς ήρθες στην παρέα μας. Μας αρέσει,σαν λαό η γκρίνια και η μιζέρια. 🙂 Τι να τους κάνουμε τους Ευρωπαϊκούς μισθούς!!!!

    @ vasili Συμφωνώ απόλυτα πως μας δουλεύουν για να δουλεύουμε. 🙂 Αλλά εμείς, στο τέλος πάλι, αυτούς θα ψηφίσουμε….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: