24 φορές ο House, M.D!

Η πρώτη σειρά που αγάπησα παθολογικά ήταν το 24. Μου είχαν πει οι φίλοι μου πως το έδειχνε και ιδιωτικό κανάλι, αργά το βράδυ, από τις έντεκα ως τις δώδεκα, αλλά ήμουν πάντα πολύ κουρασμένη και τό ‘χανα. Πρόλαβα όμως και πήρα μάτι ένα – δυο επεισόδια και κόλλησα.

Λίγο καιρό μετά, έκανα το μεγάλο βήμα και το είδα σε από την αρχή σε DVD. Έψαξα, βρήκα και νοίκιασα όλη τη σειρά μαζί. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το δω με μιας κι αφού έκανα τις απαραίτητες προετοιμασίες, στις οποίες έχω αναφερθεί και παλαιότερα, ξεκίνησα. Κάθε επεισόδιο με «αποβλάκωνε» όλο και πιο πολύ, κάθε επεισόδιο μού ‘κοβε όλο και πιο πολύ την ανάσα.

Εν τω μεταξύ, όποιος έκανε το λάθος και πλησίαζε την οθόνη παρατούσε γυναίκες, παιδιά και υποχρεώσεις και μαγνητιζόταν από τη σειρά. Όταν τελείωσε ο πρώτος κύκλος η παρέα στο σαλόνι μου είχε αυξηθεί δραματικά, είχε ξημερώσει ξανά, η πείνα μ’ έκοβε κι η φούσκα μου κόντευε να σκάσει! Όμως το συναίσθημα που με κυρίευε ήταν η απογοήτευση, λες και μού ‘χαν στερήσει την ελευθερία μου. Είχε – δυστυχώς – τελειώσει.

Από τότε, τα χρόνια πέρασαν, εγώ επέστρεψα στη δουλειά μου, στη ρουτίνα μου, στην TV μου και στον αγαπημένο μου – πλην αδικημένο σε αναφορές στο blog – κινηματογράφο. Η άποψη μου για τις σειρές δεν άλλαξε. Προτιμώ τις ταινίες, αφού σε μιάμιση με δύο ώρες καταφέρνουν να σε μεταφέρουν σε άλλο κόσμο, όπου όλα είναι πιθανά. Αγάπη, χωρισμός, θάνατος, επιτυχία, αποτυχία περιπλέκονται και μεταβάλλουν τον ψυχισμό σου, ανεβάζοντας τους παλμούς της καρδιάς στο κόκκινο …αμετάκλητα! Δεν ξαναζωντανεύουν οι νεκροί, εκτός κι αν πρόκειται για ταινία με ζόμπι. Δεν ζουν αιώνια οι πρωταγωνιστές χωρίς να αλλάζει ούτε κεραία από το χαρακτήρα τους. Στις ταινίες όλα είναι πιθανά και το τέλος απρόβλεπτο, όπως και στη ζωή. Στις σειρές, όσο δραματικά κι αν παρουσιάζονται τα γεγονότα, είναι σαν τα δελτία ειδήσεων. Στο επόμενο δελτίο/επεισόδιο, θα δεις και πάλι τα ίδια πρόσωπα να λένε τα ίδια γεγονότα (ή να τα ζουν), με το ευτυχισμένο τέλος και το κενό των διαφημίσεων…

Και Rewind! Εδώ ο κόσμος καίγεται – η Ελλάδα καίγεται, οι πολιτικοί απολογούνται για μίζες, το πετρέλαιο έφτασε τα 142 ντόλαρς, ο δικομματισμός περνά κρίση, η ακρίβεια μας τσάκισε όσα όνειρα δεν κατάφερε να μας τσακίσει η ίδια η ζωή, κι εσύ ρε Μάρα κάθεσαι κι αναπολείς το 24;

Ναι…

Μπορεί να το διαπιστώνουμε σε κείμενα μας υπό τη μορφή δοκιμίων, μπορεί να κράζουμε σε κάθε ευκαιρία την τηλεόραση και τα παλαβά της, αλλά είναι το κύριο μέσο ψυχαγωγίας μας. Όχι κατ’ επιλογή. Αναγκαστικά. Όλα τ’ άλλα είναι πολύπλοκα, χρονοβόρα ή πανάκριβα – συναισθηματικά και οικονομικά. Ψυχοφθόρα εντελώς. Ακόμη και το net υπάγεται σ’ αυτή την κατηγορία!

Αφήνω στην άκρη την παρέα και την οικογένεια, που υποστηρίζουν, εξυγιαίνουν και ανεβάζουν ψυχολογία και καθημερινότητα (τουλάχιστον οι δικοί μου).

Για να επιστρέψω στο θέμα μου, στα χρόνια που πέρασαν έμαθα πράγματα χρήσιμα από την ενασχόλησή μου με τους υπολογιστές, αλλά κυρίως χρηστικά. Αντί για TiVo έχω uTorrent κι αντί για DVD player, έχω μια ιδιοκατασκευή (HEPC) που κατ’ ευφημισμό συνηθίζουμε να αποκαλούμε στο σπίτι Home Theater για να μην παρεξηγείται ο αδερφός μου που την έφτιαξε! Κατάφερα όμως να αποκτήσω τις συνέχειες του 24 και να τις απολαύσω με την ίδια θέρμη που απόλαυσα και την πρώτη.

Μέχρι που ήρθε η 4η σεζόν του House (που όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είναι το αντικείμενο της ανάρτησης)…

Η σειρά House M.D. άρχισε να προβάλλεται από ιδιωτικό κανάλι στη χώρα μας πριν τρία χρόνια και έχουν ήδη ολοκληρωθεί δύο (ίσως και τρεις – το Star τα προβάλλει όπως νά ‘ναι) σεζόν. Αγαπήθηκε κι απ’ τους Έλληνες, όπως και από τόσους άλλους λαούς στην Ευρώπη, την Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο. Έχει φανατικούς τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο, αφού παντού υπάρχουν υποχόνδριοι, αλλά και φαντασιόπληκτοι. Γιατί αν πιστεύεις πως θα μπεις σε νοσοκομείο και θα σε ξεψαχνίσουν τόσο πολύ, θα σε κάνουν καλά και θα σε στείλουν πακέτο σπίτι σου, μόνο φαντασιόπληκτος μπορεί να είσαι! Κι εγώ σαν ταινία σχετική με την επιστημονική φαντασία την παρακολουθώ.

Μετά από τέσσερα χρόνια όμως, έμεινα με ανοιχτό το στόμα, όταν χθες ολοκλήρωσα την τέταρτη σεζόν της σειράς. Τα δεκαέξι επεισόδια της σειράς, που αντιμετώπισε όπως τόσες άλλες την απεργία των σεναριογράφων στην Αμερική, ήταν όλα τους, ένα προς ένα, μικρές ταινίες, σύντομα επεισόδια, «κλεμμένα» απ’ τη ζωή. Ήταν μια χαρά που έχει σταματήσει εδώ και καιρό να μου δίνει η TV και οι σειρές που αυτή προβάλλει. Οι διαφημίσεις και τα εμβόλιμα έκτακτα δελτία ανοησίας σε κάνουν να ξεχάσεις τι έβλεπες και σε ποιο κανάλι. Αν είναι και καμιά φωτιά… την έκατσες τη βάρκα!

Τέλος πάντων, σήμερα μου είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ. Λίγο η ζέστη, λίγο το κλάμα που έριξα στο τελευταίο επεισόδιο, λίγο που δε ‘θα χω τι να δω τις υπόλοιπες μέρες… με αποπροσανατόλισαν πλήρως.

Συνιστώ όμως επείγον downloading – στα πλαίσια του νόμου πάντα – και καλή τηλεθέαση!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιουνίου 29, 2008.

8 Σχόλια to “24 φορές ο House, M.D!”

  1. Αυτό το «στα πλαίσια του νόμου» ήταν όλα τα λεφτά!

    Εμένα πάλι αυτή η σειρά με φρικάρει: αν υπάρχουν όλες αυτές οι ασθένειες, την κάτσαμε τη βάρκα! Καταψύξτε με τώρα!

  2. Εγώ το 24 δεν το είδα, λίγο στην αρχή και μετά βαρέθηκα. Όμως, ο γιατρός είναι μεγάλος έρωτας, η εβδομαδιαία ώρα που απαιτούσα ΗΣΥΧΙΑ από τους άντρες μου. Όπως λέει και μία φίλη μου, ήταν η «σεξουαλική μου ώρα» -είναι Ρωσίδα και οι διατυπώσεις της στα Ελληνικά δεν παίζοναται!
    Γι αυτό, αγαπημένη μου, σε θερμοπαρακαλώ: μόλις βρεις 1,2,3…43 ώρες από τη ζωή σου, κάνε μου ένα μέηλ μα αυτά τα download/νόμιμα, γιατί είμαι ντιπ γίδι και δεν μπορώ να κατεβάσω τίποτα. Θα σου χρωστώ αιώνια ευγνωμοσύνη. Κάτι μου λέει πως στο τελευταίο επεισόδιο θα κλαίω κι εγώ;

  3. Δεν είναι φοβερός ο Dr. Gregory House (aka Hugh Laurie)?? Η σειρά είναι απλά θεϊκή! Δεν είναι τυχαίες οι 2 χρυσές σφαίρες… Ωστόσο, θα διαφωνήσω… Γιατί οι ταινίες είναι καλύτερες από τις σειρές? Οι δυο αυτές υπερπαραγωγές δε σε έπεισαν ακόμη? Εγώ πάλι είμαι φαν των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών… Από την πιό famous μέχρι την πιο άκυρη… Τις έχω δει όλες και κάθε φορά με μεταφέρουν σε άλλο κόσμο (όπως εσένα οι ταινίες)… Μια είμαι ναυαγός, μια έχω σούπερ δυνάμεις, μια είμαι δραπέτης, μια γιατρός-θεός-παντογνώστης και μια νοικοκυρά σε απόγνωση… Είναι απίστευτη η αίσθηση… Λολ!

  4. @ linguafranca Νομίζω πως πραγματεύεται αληθινές ιστορίες. Preston όχι αστεία….
    Φήμες λένε ότι υπάρχει όντως διαγνωστικό κέντρο. Το θέμα είναι,πως φτάνεις ως εκεί; Γιατί από γιατρούς (φίλους) όσους θες 🙂

    Elf μου, άσε τους άντρες σου να ζηλεύουν.
    Το αστείο είναι, πως ο μπαμπάς του, ήταν στην πραγματικότητα γιατρός και χρυσός ολυμπιονίκης στην κωπηλασία. Είναι κολλητός της Έμα Τόμσον και είναι συγγραφέας, μουσικός και ότι άλλο φαντάζεσαι… Συνάδελφος σου δηλαδή 🙂
    Έχω να σου στείλω πολύ υλικό!!!!

    Καλώς ήρθες στην παρέα μας ΤheDiarist. Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου καθόλου όσον αφορά τον κύριο James Callum Hugh Laurie, είναι όντως φοβερός.
    Άποψη μου είναι, πως συνήθως στις σειρές δεν υπάρχει τόσο έντονη πλοκή. Σε αντίθεση με τις ταινίες.
    Βέβαια το 24 μόνο σασπένς και πλοκή είχε!!!
    Αυτό ήταν και το μυστικό της παγκόσμιας επιτυχίας του. 🙂

  5. Καλά..καλά…Ξεκίνα Lost ή Prison Break αν δεν έχεις δει και θα τα ξεχάσεις όλα τ’άλλα!:)

  6. Έλα τώρα σαν τα προγράμματα της τηλεόρασης μου το κάνεις. Γιατί έκλαιγες στο τελευταίο επεισόδιο του House? εδώ έχουμε γίνει εξπέρ στην ιατρική με τον τυπάκο (είχαμε την ΕΝτατική, το Chicago Hope βάλε και δυο τρία άλλα που δεν θυμάμαι ε! το πήρα το ντοκτορά) τι έγινε γιατί με ζωσανε τα φίδια (3 φορές έγραψα τη λέξη φίδια μέχρι να το κάνω σωστά-φαντάσου τον πανικό μου!).

  7. @ Nicky, πράγματι δεν έχω δει επεισόδιο. Από την φύση μου στραβόξυλο, αν δεν δω κάτι από την αρχή δεν μπαίνω ύστερα στον κόπο. Λες να ξεκινήσω DVD; 🙂

    @ Wilma, η αλήθεια είναι πως φοβάμαι τους γιατρούς. Ειδικά όταν είναι τόσο ωραίοι όπως ο Dr House. Αλλά δεν έχεις και άδικο, μια χαρά θά φέρναμε εις πέρας (μαζί) μια εγχείριση. Τι χρειαζόμαστε άραγε; Ποδιά, νυστέρι…. 🙂

  8. Συμφωνώ με Nicky κι επαυξάνω!

    Ως φανατικός σινεφίλ δεν είχα παρακολουθήσει ΠΟΤΕ μου μέχρι σήμερα καμμία τηλεοπτική σειρά, αλλά με αυτά τα δύο κόλλησα.

    Eιδικά με το Lost!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: