Ανάλαφρη θαλασσοπενία

Σήμερα, το μαγαζί έχει καλεσμένο! Μια φοβερή ιδέα που μού ‘δωσε ο Αλέξης, όταν αναφέρθηκα στη ζέστη, τη βαρεμάρα και τη δυστοκία μου να αρθρώσω δυο σωστές προτάσεις για το blog. «Κάνε την Κινέζα», μου είπε ρουφώντας μια τεράστια γουλιά απ’ το φραπέ του. «Δηλαδής;», αποκρίθηκα με απορία. «Χωσέ Αρμάντο, Μάρα μου! Ανοίξου, think big! Ζήτα από άλλους να σε βγάλουν απ’ το τέλμα. Κάλεσε κόσμο στο blog, άλλαξε ντεκόρ, άλλαξε «παραστάσεις»! Είπε, πέταξε ένα «Αλεμάο κουκουρούκου» και σέρνοντας τις σαγιονάρες του την έκανε για Χαλκιδική.

Κάλεσα το λοιπόν. Ξεκινώ απ’ τον καλό μου φίλο και συνοδοιπόρο Στέφανο Παραστατίδη*, της συντακτικής ομάδας του blog «Επίκαιρο». Σειρά έχει ο άλλος συντάκτης, Θωμάς Ράλλης, βεβαίως βεβαίως. Μετά έρχεται η κλίκα…

empty-beach

[photo via Audrey and Max | License: CC-NC-SA]

“Αυτό το καλοκαίρι, ένα κάτι σαν τούβλο εποχικό. Εννιά μήνες έκανε να ζεσταθεί, αλλά το άτιμο την κρατάει τη θερμοκρασία του – ακατέβατη – για τρεις ολόκληρους μήνες! Κι αυτές οι τρύπες ανάμεσα του; Μας κάνουν αέρα, μας δροσίζουν τ’ αχαμνά… Διαλείμματα όπως οι τρύπες, στο πεισματάρικο και «κελσιο-ακατέβατο», συμπαγές τούβλο.

Και φέτος τούτα τα διαλείμματα προβλέπεται να είναι όπως το πρώτο διάλειμμα του γυμνασίου… Ναι, εκείνο το πεντάλεπτο διάλλειμα – για όσους το θυμούνται ακόμα.

Παράλληλα, ανασύρω από τη μνήμη κάτι συμμαθητές μου άφραγκους, που δεν έβγαιναν στα μεγάλα διαλείμματα γιατί δεν είχαν δραχμή στην τσέπη τους, για μία λαδωμένη τυρόπιτα ή ένα χοτ-ντογκ, παραγεμισμένο με κρύες τηγανητές πατάτες (ποτέ δεν μπόρεσα να το εξηγήσω το φαινόμενο της κρύας πατάτας).

Αντίθετα, στα μικρά διαλείμματα ήμασταν όλοι έξω, εκεί που δεν ξεχώριζε ο «φραγκάτος» από τον απένταρο – ίσως γιατί δεν προλάβαινε…

Το ίδιο και τώρα, με τη ζέστη. Κουραστική κι εξουθενωτική, όπως το σχολείο. Κι όταν έρχεται το διάλειμμα… ζωής χαρά σαν τις καλοκαιρινές διακοπές, κάτι… Κι εκείνο το κυλικείο… παραθαλάσσιο θέρετρο για τους έχοντες και κατέχοντες -χωρίς να αποκλείει και την αγορά μίας τσίχλας, μίας βουτιάς «στα πεταχτά» και σπίτι.

Με τη βενζίνη στα ύψη, καβαλάμε τ’ όχημα, που προσπέρασε και την ημερομηνία για το σέρβις του κάτι χιλιόμετρα, αλλά ας όψεται η ιαπωνική μηχανή, που δεν παθαίνει τίποτες και τολμάμε να ξανοιχτούμε στην πιο κοντινή παραλία Ίσως να μην έχει το πιο καθαρό νερό, αλλά σάμπως θα το πιούμε;

Τα παγουρίνο παραμάσχαλα, όχι γιατί δεν έχουμε λεφτά αλλά επειδή δεν ανεχόμαστε τα ληστρικά θαλασσομάγαζα – ενώ το παντοφλάκι, προπέρσινο, σαγιοναράτο και διαχρονικό…

Στα μουλωχτά, πιάνουμε μία ξαπλώστρα και μόλις περάσει ο ελεγκτής ρίχνουμε ένα βαθύ χασμουρητό και παίρνουμε μία βαριεστημένη ξινή φάτσα λες κι ήμασταν εκεί από χθες. Κι αν πιάσει, έπιασε!

Αφού λοιπόν απλώσουμε το κορμάκι μας στην κούτρα-ξαπλώστρα, πασαλειβόμαστε με ορυκτέλαιο που έχει δείκτη προστασίας μηδέν (0) και μόλις μας πιάσει ο ιδρώτας πάμε πίσω από κανένα τσαλί, ρίχνουμε το φακελάκι του καφέ στο εμφιαλωμένο Ζαγόρι και το ταρακουνάμε μέχρι να κάνει αφρό. Αφού βγάλουμε το γυάλινο ποτήρι από το τσαντάκι του Sport Billy, αδειάζουμε το περιεχόμενο και γυρίζουμε, με τον αέρα του ευκατάστατου Έλληνα, πέρα δώθε στην παραλία και ρουφάμε, με επιδεικτική μανία, τον φρέντο καπουτσίνο μας. Μ’ αυτόν τον καφέ μεγαλώσαμε στα χωριά μας – τιμή και δόξα στην κατσίκα που τον έβγαζε, μέτριο προς το γλυκό, απ’ τα μαστάρια της!

Μόλις «πάρουμε το μάτι μας» και χορτάσουμε κι «εποικοδομητική κριτική» για τους άλλους – και οι άλλοι για μας, ρίχνουμε μία βουτιά – με άγχος, αφού όλα τα μάτια είναι στραμμένα πάνω μας, γυρίζουμε πίσω στη «βάση» μας, πριν «πέσει» ο ήλιος, μαυρισμένοι, να διηγηθούμε στους φίλους μας τις θαλασσινές περιπέτειες μας!

Μπορεί να σατιρίζω και λίγο ( ; ) τα πράγματα, αλλά φέτος, ένας στους δύο Έλληνες δεν θα πάει διακοπές… Όχι γιατί δεν έχει λεφτά, αλλά γιατί βαρέθηκε κάθε χρόνο… τα ίδια!”

* Ο Στέφανος Παραστατίδης είναι γιατρός στην πόλη του Κιλκίς, ενεργός στην πολιτική, απόρροια της ενασχόλησης της οικογένειάς του μ’ αυτή. Αρθρογραφεί περιστασιακά στον εβδομαδιαίο τύπο του Κιλκίς, συνδικαλίζεται με πάθος και ανήκει στους ιδρυτές και πρωτεργάτες της online εφημερίδας-blog (πριν τον Μάκη!) epikairo.gr. Στον ελεύθερο του χρόνο παίζει τένις και αφιερώνεται στην ποίηση στα βήματα του Χυτήρη… Απ’ ότι κατάλαβα, τα παραπάνω τα έγραψε για να με προϊδεάσει πως φέτος… «διακοπές γιόκ»!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιουλίου 6, 2008.

10 Σχόλια to “Ανάλαφρη θαλασσοπενία”

  1. Όπως πάντα με κάνεις και γελάω. Έχεις το χάρισμα και αποδίδεις την σκέψη σου άριστα στο χαρτί, στο πληκτρολόγιο και σε χαρτοπετσέτα αν δε βρεις κάτι άλλο πρόχειρο…
    Πάντα καυστικός και διορατικός, αν και πολύ νέος σε ηλικία.
    Εδώ που τα λέμε δεν μπορώ να σε φανταστώ με σαγιονάρα!!!!
    Ευχαριστώ για την φιλία σου Στέφανε. 🙂

  2. 🙂 στη δίαθεση σου πάντα, αγαπητή mara lisha!

  3. Ζητώ συγγνώμη από τον συγγραφέα που θα σταθώ στην τόσο απίστευτη φωτογραφία αρχικά. Με τρελένει! Το κείμενο ήταν φανταστικό, το ήπια μονορούφι..

  4. Εγώ λέω να πάρω διακοποδάνειο..

    Όχι γιατί δεν έχω λεφτά, αλλά γιατί βαρέθηκα να κάνω αναλήψεις απ’ τις υπέρογκες καταθέσεις μου!

  5. Φοβερή η φώτο, πραγματικά ευρηματική όπως όλες οι συνοδευόμενες φωτογραφίες σας Δις Μάρα. Εξαιρετική και η ιδέα να γράφουν άλλοι για εσάς. Ελπίζω να δούμε και συνέχειες από άλλους εξέχοντες φίλους σας.

  6. Να’μαι κι εγώ από τις διακοπές μου. Ακόμα δεν ήρθα, σκέφτομαι τις επόμενες… Σε καταλαβαίνω απόλυτα και έκανες πολύ καλή κίνηση. Και το κείμενο πολύ ωραίο. Και συμφωνώ σε όλα. Ειδικά στην τελευταία πρόταση. Φέτος ήταν η δεύτερη φορά που πήγα Χαλκιδική… ε… αυτό ήταν. Πρέπει να ψάξω γι’αλλού πλέον…

  7. @ Wert01gf, Παπαϊωάννου
    Καλώς ήρθατε στην παρέα μας. Σας ευχαριστώ για τα κολακευτικά λόγια, τόσο για την φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο όσο και για το ίδιο το κείμενο του εξαιρετικού φίλου και αρθρογράφου. Θα τα πούμε σύντομα. 🙂

    @ Teddyboy Διακοποδάνειο 🙂 δεν είναι κακή ιδέα.
    Άλλωστε από το 1923 στην Ρόδο είσαι, δεν βαρέθηκες ακόμη τις εκεί παραλίες;
    Μου άρεσε το «Λιάπης show» 🙂 🙂

  8. Γιατρέ μου, θα έρθει και η σειρά σου!! Ετοιμάζω προσκλήσεις για την κλίκα…
    Χαίρομαι που πέρασες καλά αλλά μας έλειψες. 🙂

  9. Κατ’ αρχάς υπέροχος τίτλος! Δεύτερον, καλό το κόλπο με το ξινό ύφος όταν σκάει ο ελεγκτής της ξαπλώστρας, θα το δοκιμάσω. Τρίτον, να χαίρεσαι τους φίλους σου, σε βγάζουν ασπροπρόσωπη, κυρία μου!
    Και τελευταίον, καλό καλοκαίρι, αγαπημένη μου, με γέλια, χαμόγελα, υπαινικτικά βλέμματα και αρώματα να θυμάσαι!!! Καλές διακοπές!

  10. Elf, αυτό με την ξινή φάτσα στον ελεγκτή το δοκίμασα πιτσιρίκι (εικοσάρα) και δεν έπιασε!!!
    Οι φίλοι μου είναι όντως εξαιρετικοί αφού συγκαταλέγεσαι κι εσύ σ’ αυτούς.
    Φιλιά, καλά να περάσεις στα μέρη που υμνούν τα ξωτικά….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: