Χρόνια πολλά, by elf

[photo via Gower Ranger (Phil) | License: CC-BY]

Για να πούμε του στραβού το δίκιο, δεν ξέρουμε που πάμε. Ξέρουμε ποιοι/ποιες είμαστε, αλλά δεν ξέρουμε που πάμε. Τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Αναγνωρίζουμε όμως τον κόσμο γύρω μας. Είναι οι καλοί κι οι κακοί. Πιστεύουμε πως έτσι πλάστηκε το Σύμπαν. Ανεξάρτητα αν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος τους Θεούς του. Ξέρουμε, μπορούμε, καταλαβαίνουμε.

– Τί;

– Μα τί άλλο; Τους Άλλους!

Πάνω σ’ αυτή τη λογική, αντιμετωπίζουμε τον κόσμο γύρω μας και κατατάσσουμε τις επαφές μας σε φιλικές, τυπικές, επαγγελματικές, ερωτικές και σε ανούσιες. Κοιτάμε και προσπαθούμε να δούμε. Τις κρυφές γωνίες, τις μυστικές προοπτικές, τις μυστηριώδεις ακμές του περιβάλλοντος μας. Του φυσικού περιβάλλοντος, του νοερού περιβάλλοντος, του ψηφιακού περιβάλλοντος…

Γιατί όλα αυτά μας περιβάλλουν, συνειδητά ή ασυναίσθητα, συναισθηματικά ή ασυνείδητα, στο τέλος, μένουν σαν ίζημα, σαν κατακάθι του καφέ, από ένα πείραμα χημείας της ζωής μας, για να μας καθορίσουν και να μας δώσουν ταυτότητα.

Και σκέφτεσαι για την ταυτότητά σου. Βγάζεις το πλαστικοποιημένο κομμάτι χαρτί απ’ την τσάντα ή απ’ την κωλότσεπη και το κοιτάς. Κι αναρωτιέσαι με παράπονο, αν είσαι αυτό που γράφει και πως ξέφυγες τόσο απ’ το δρόμο σου. Ψάχνεις να βρεις τι σού ‘φταιξε. Τι πήγε λάθος.

Ανοίγεις το βιβλίο και διαβάζεις. Διαβάζεις για τα σημαντικά. Για κείνα που πρέπει να ξέρεις. Και σου λέει πως τα πιο σημαντικά στοιχεία που προσδιορίζουν τον άνθρωπο – τον προσδιόριζαν την εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα, τον προσδιορίζουν και τώρα, είναι οι σχέσεις φιλίας που έχει. Οι συναναστροφές του. Οι άνθρωποι που αγαπά, που σκέφτεται, που θυμάται. Οι άνθρωποι που του παράγουν σκέψεις κι απορίες. Τύψεις κι ενοχές. Εκείνοι που κάνουν το μυαλό να δουλεύει μ’ ακόμη πιο γρήγορες στροφές, την καρδιά να χτυπά μ’ ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και την αναπνοή του να μη φτάνει να θρέψει όλες αυτές τις σωματικές διεργασίες.

Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Τις Κυριακές ίσως πιο έντονα. Σα να ψάχνω να βρω την ταυτότητά μου. Σα να ψάχνω να βρω τους φίλους μου…

Το «σπιτάκι» της «κλίκας» σήμερα φιλοξενεί την Ελένη Φουρνάρου*, τη δική μας elf. Στους συχνούς αναγνώστες του blog είναι γνωστό πως η elf κι η Wilma είναι οι αγαπημένες μου φίλες, οι καθημερινές μου επαφές. Σ’ αυτές είναι αφιερωμένος ο πρόλογος και σ’ όλους εμάς το επόμενο ποίημα από την Ελένη:

Χρόνια Πολλά

Ποιος;

Ο Θεός, οι άνθρωποι, το Τέρας;

Η μουσική ή η σιωπή;

Το Τώρα ή το Πουθενά;

Κάθε φορά που σκέφτομαι ν’ αποφασίσω

Δεν βρίσκω το στυλό.

Κι είναι το χώμα τόσο άγριο,

Οι λίμνες τόσο σκοτεινές

Και τα πουλιά πεθάνανε μέχρι το τελευταίο.

Αν κλαίω είναι που δεν προσπάθησα.

Που δεν γονάτισα

Να αποτίσω φόρο στην Τιμή,

Την Αξιοπρέπεια.

Το Τίποτα.

Χρόνια πολλά, καλοί μου!

Χρόνια ατελείωτα.

Για να θυμόμαστε και να πονάμε.

* Η Ελένη Φουρνάρου είναι η πραγματική διανοούμενη της παρέας. Είναι αυτή που έχει «εκδοθεί»! Είναι αυτή που αν και μικροαστή τολμά να βγάζει τα «άπλυτα» στη φόρα με online νουβέλες.

Δεν παύει όμως να είναι κι εκείνη που αναζητά το πλήρωμα του χρόνου, το άγγιγμα του, την κορύφωση του ερχομού του…

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Αύγουστος 3, 2008.

14 Σχόλια to “Χρόνια πολλά, by elf”

  1. Και να που ήρθα πετυχαίνοντας μάλιστα και την ελενίτσα! με τη σειρά όμως! Το κείμενο με την ταυτότητα μας δεν μπορείς να φανταστεις πόσο συμπτωματικά καίριο είναι για μένα! μιλούσα με ένα φίλο μου το απόγευμα και διαπίστωσα άλλη μια όψη της ταυτότητάς μου: την όψη που βλέπουν οι άλλοι σε μένα. maralisha είναι τρομακτική η διαφορά του πως σε βλέπουν οι άλλοι και πως αντιλαμβάνεσαι εσύ ότι σε βλέπουν. και σκέψου ότι τελικά λειτουργούμε έτσι όπως θεωρούμε ότι μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι το οποίο όμως μπορεί να απέχει παρασάγκας από το πως όντως μας αντιλαμβάνονται (τι έκανα στις διακοπές και μιλάω έτσι?). Θέλω πολύ να σε δω από κοντά για να έχουμε αυτή ακριβώς τη χαρά: να ανταλλάξουμε την όψη που αντιλαμβάνεται η μια την άλλη. Είναι η χαμένη πλευρά της ταυτότητάς μας. πόσο μου άρεσε η φράση με το κατακάθι!
    Όσο για το ποιήμα, τι να πω? διαβάζω αυτές τις ημέρες τον Κήπο του επίκουρου που πραγματεύεται το θέμα του θανάτου. εκεί είναι ακριβώς όλο το θέμα: πόσο προσπαθούμε, τι πετυχαίνουμε, τι θα θέλαμε να ζήσουμε και τι ζούμε. Μετανιώνουμε για αυτά που δεν κάναμε και ζητούμε πίστωση χρόνου για να τα κάνουμε. μεταθέτουμε το θάνατο επειδή έχουμε πολλά ακόμη που δεν έχουμε κάνει. Ας περιμένει λοιπόν. Πολλά πολλά χρόνια.
    Τα φιλιά μου

  2. Μην στενοχωριέσαι καλή μου Βιλ, είμαι σίγουρη οι φίλοι σου (διαδικτυακά) σε βλέπουν όπως ακριβώς είσαι στην πραγματικότητα. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Στην μάζωξη θα παραβρεθώ ο κόσμος να χαλάσει!
    Το ξωτικό μας ταξιδεύει σ’ άλλους πλανήτες χωρίς ενδοιασμούς. Περιμένω να είναι όλοι εκεί! Λες να μας μάθει ο Apos tango; 🙂
    Αν και θα ήθελα μια συνεδρία στον καναπέ του γιατρού έχω την αίσθηση πως ο spy θα με παρακολουθεί συνεχώς μην κάνω καμιά βλακεία!!!

  3. Ο spy όντως σας παρακολουθεί συνεχώς, όχι για να μην κάνετε καμιά βλακεία (τι νόημα θα είχε η ζωή μας χωρίς και αυτές;) αλλά διότι σας συμπαθεί και του αρέσουν πολύ αυτά που γράφετε.

    Ειδικά το «μένουν σαν ίζημα, σαν κατακάθι του καφέ, από ένα πείραμα χημείας της ζωής μας, για να μας καθορίσουν και να μας δώσουν ταυτότητα.» είναι από τις πιο ωραίες φράσεις που έχω διαβάσει.

    Η Ελένη είναι μια καταπληκτική συγγραφέας (σαν άνθρωπο ελπίζω να την γνωρίσω σύντομα και δεν πιστεύω ότι θα με διαψεύσει) και είμαι φανατικός του βιβλίου της «Το πλήρωμα του χρόνου και ο Μήτσος».
    Για την wilma τα έχετε καταλάβει, πιστεύω. Τα λόγια περιττεύουν.

    Κάτι έχουν αυτές οι Κυριακές τελικά, ε;

  4. Ειλικρινά αγαπητέ Spy, αισθάνομαι το ίδιο. Η σειρά σας έρχεται σύντομα. Θεωρώ πως όταν θα συναντήσω από κοντά την παρέα θα αισθάνομαι σαν το κατακάθι του καφέ. Ολοκλήρωση όπως το πλήρωμα του χρόνου. 🙂

  5. Αυτό το «η σειρά σας έρχεται σύντομα» λίγο απειλητικό μου φάνηκε…;)
    Θα ζήσω γιατρέ μου;
    Τι λέτε;

  6. Τι ωραία λόγια…

  7. Καλημερούδια Μάρααα!!!
    Τι ωραία που τα λες βρε κορίτσι!!
    Α! Ευχαριστώ για την καινούρια νουβέλα που μου..γνώρισες!
    Στις διακοπές δεν θα πάρω βιβλίο, το λάπτοπ θα πάρω να διαβάζω έλφ!
    Φιλιά !

  8. Καλά ο πρόλογος είναι υπέροχος. Δε θα σχολιάσω τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει η Μάρα μας τις σκέψεις της για την Ελφ (γιατί δεν βρίσκω λόγια), ούτε να αναφέρω το πόσο αγαπάει το μικρό μας ξωτικό. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως τέτοια φιλία ανάμεσα σας (και της Βίλμας, δεν την ξεχνάω) είναι φανταστική, ειλικρινής και ανιδιοτελής.
    Από το ποίημα (είναι το αδύνατό μου σημείο… ξέρει η Ελφ) κρατάω ένα στίχο που τείνει να γίνει μότο της ζωής μου.
    «Αν κλαίω είναι που δεν προσπάθησα»
    Φιλιά φιλιά φιλιά!!!!!!!!!!!!!!!

  9. Αχ, δεν μπορώ, βρε κοριτσάκι, κάθε φορά που έρχομαι από δω λέω «θα το κλείσω το ρημάδι το μαγαζί και θ’ ανοίξω κομμωτήριο»!
    (Όταν ντρέπομαι το ξεπερνάω με κλισέ μαλακίες, όπως καταλάβαμε όλοι).
    Έλα από κει, στα ‘χω γράψει αναλυτικά.
    Σ’ ευχαριστώ, φιλενάδα.

  10. Μια θερμή καλησπέρα στην κύρια φιλοξενούμενη, την οικοδέσποινα, όπως και τους επισκέπτες & φίλους της σελίδας.
    Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να τονίσω πόσο έντονα γίνεται αντιληπτή η καλή «χημεία» μεταξύ όλων, σε συνάρτηση με τα θετικότατα «vibes» που εκπέμπει η διαδικυακή αυτή παρέα – αποτέλεσμα (όπως, προφανώς, αποδεικνύεται) μιας ειλικρινούς & σταθερής φιλίας που δείχνει πως θα «τραβήξει» καιρό!
    Όσον αφορά το φιλοξενούμενο «ξωτικό», νομίζω πως θα έχει κουραστεί να δέχεται συγχαρητήρια για την ιδιότητα, τη δραστηριότητα & τα επιτεύγματά της, κάτι που δεν σκοπεύω να αποφύγω ούτε εγώ! Εξαιρετικός λόγος, περιεκτικότατο νόημα σε λίγες μόνο «αράδες» και έντονο συναίσθημα! Τελικά, αν το κατέχεις το «αντικείμενο»… «Βαριές» κουβέντες «elf», αλλά αληθινές!
    Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον αυθεντικότατο πρόλογο της Mara Lisha, η οποία ουσιαστικά ανέπτυξε στα pixel της οθόνης μας τις σκέψεις που πάντα τριγυρίζουν στο μυαλό μας, αλλά σπάνια εώς ποτέ εξωτερικεύουμε, μοιραζόμαστε ή συζητάμε. Χωρίς να διακρίνω κάποιον τόνο απαισιοδοξίας, φίλη Mara, πιστεύω ότι όλοι μας – άλλος συχνότερα, άλλος όχι – ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους προσωπικούς μας «δαίμονες», ασχέτως αν θέλουμε να δείχνουμε πολλές φορές άλλη εικόνα προς τα έξω.
    Ένα γενικότερο σχόλιο για το τέλος! Η όποια «πείρα» που έχω αποκτήσει τα τελευταία χρόνια μ’ έχει οδηγήσει στο να αναπτύξω μια διαφορετική & κυρίως πιο απλουστευμένη αντιμετώπιση παρομοίων προβληματισμών & «φαντασμάτων» που τρελλαίνονται να στήνουν «πανηγύρι» μέσα στο μυαλό μου. Η καθαρά προσωπική & ταπεινή μου άποψη είναι πως, όλοι κατά βάθος ξέρουμε ποιοι είμαστε, απλά τα εξωτερικά καθημερινά «ερεθίσματα» μας ωθούν διαρκώς σε σημείο ακόμη και να αυτοαμφισβητούμαστε. Η λύση δείχνει να προέρχεται μέσω ενός σύντομου «ταξιδιού» στα πλέον βαθιά «ύδατα» του χαρακτήρα μας, χωρίς επιρροές & όποιου άλλου είδους «επιβάρυνση», μέχρι να δούμε στην «άκρη» το είδωλό μας να κλείνει το «μάτι» με νόημα και να λέει, «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» (σοφέ Πορτοκάλογλου)!
    Όπως είχε πει στο παρελθόν πολύ εύστοχα ο πασίγνωστος συγγραφέας, δημοσιογράφος & μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του αιώνα που πέρασε, Norman Mailer: «Γιατί πέφτουμε, Μα φυσικά για να σηκωθούμε ξανά»!…

  11. @ Spy
    Απειλές στο blog μου ποτέ!!!
    Ειδικά σε ανθρώπους που χρωστώ την «επίκτητη γκρίνια μου ». 
    Το ξέρετε δα, πως είναι χαρά μου να σας φιλοξενήσω. Έχω βρει ήδη το λατρεμένο μου κείμενο!!!!!

    @ Linguafranca
    Κοκκινίζω αγαπητέ μου 🙂

    @Mανιταράκι
    Γλυκιά μου τι καλύτερο!
    Το ξωτικό αφιερώνει κάθε Πέμπτη…

    @ dr.seeng
    Κώστα μου, είναι νομίζω ξεχωριστές για όλους μας. Η αδυναμία των υπολοίπων γι αυτές είναι ξεκάθαρη.

    @ Elf
    Αν ανοίξεις κι εσύ κομμωτήριο θα το κατεβάσω το site να το ξέρεις!!!!
    Να μην ντρέπεσαι καθόλου ξωτικό μου….
    Φιλιά.

    @ Θωμά
    Το καλό μου genie εμφανίστηκε. Τρεις οι χάρες, έχω κάψει τις δύο. Το θυμάμαι.
    Μου αρέσει πάντα να σ’ ακούω να απλοποιείς τα πράγματα γύρω σου. Εγώ κάνω πάντα την ζωή μου πιο δύσκολη. Η αισιοδοξία σου είναι βάλσαμο.:)

  12. Αγαπητή μου, αν έχετε βρει κάτι που σας αρέσει, κανένα πρόβλημα, κάνετε όπως επιθυμείτε. Ίσως όμως να θέλατε να ρίξετε μια ματιά και σε αυτό «http://spy-innerscapes.blogspot.com/2008/05/blog-post_13.html», που επειδή είναι από τα πρώτα μου στο blog μπορεί και να μην το έχετε δει. Εμένα πάντως για λόγους που θα καταλάβετε παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου…

  13. Αγαπητέ μου Spy, είναι πολύ όμορφο άρθρο γεμάτο από την δική σας ευαισθησία. Σας ευχαριστώ.

  14. […] πρόσφατα μιλούσαμε σ’ αυτό το blog για ταυτότητες. Νέες, παλιές, χαμένες και […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: