Η παρέα παραστράτησε!

Η παρέα (η διαδικτυακή) τον τελευταίο καιρό «κάνει νερά», με ποικίλους τρόπους.  Όχι σε μένα, αλλά στον εαυτό της. Για την ακρίβεια, ο καθένας προς το εσωτερικό του εγώ. Παραστρατήματα ολκής! Το μεγαλύτερο απ’ όλα, είναι το μουσικό-αισθητικό μας παραστράτημα (χα! Elf, για σένα χτυπά η καμπάνα).

Rewind και πάμε απ’ την αρχή…

*

Πολύ πρόσφατα μιλούσαμε σ’ αυτό το blog για ταυτότητες. Νέες, παλιές, χαμένες και κερδισμένες. Με αναγραφή θρησκεύματος και χωρίς. Με υλική υπόσταση και άνευ. Πώς όμως διαμορφώνεται αυτή η ταυτότητα που κουβαλάμε μέσα μας και πόσο σταθερή αξία είναι στο χρόνο;

Τί; Περιμένετε απάντηση; Homework είναι 🙂

Παρακάμπτοντας την υποχρέωση να δώσω απάντηση στις εσωτερικές αναζητήσεις του καθενός, περνάω στο μουσικοδιδακτικό μέρος, πάραυτα!

Ανάμεσα στα τόσα βιβλία (προ της γενέσεως του διαδικτύου) που πέσανε στα χέρια μας, που (ίσως) τα διαβάσαμε και (σίγουρα) τα μοστράραμε στα ράφια της βιβλιοθήκης μας, κομμάτι του χαρακτήρα μας έγιναν και τα ρούχα που φορέσαμε, η μόδα της εποχής που μας κυρίευσε, μας γοήτευσε και την ακολουθήσαμε. Σήμερα είναι πολύ διακριτές αυτές οι τάσεις. Γέμισαν τους δρόμους και τα κλαμπ και έχουν και tags! Κάγκουρες, τρέντι, emo, πουρά, γιάπις…

Τότε, δεν ήταν τόσο ευδιάκριτα τα πράγματα. Παρόλα αυτά, ξεχώριζες τις κοπέλες που ήθελαν να γίνουν «γυναίκες, εδώ και τώρα» και βάφονταν, στολίζονταν, απ’ τα δεκαπέντε τους, σα λατέρνες, όπως ξεχώριζαν κι εκείνες που προέβαλαν-αναζητούσαν πιο ροκ καταστάσεις κι επέλεγαν το φθαρμένο – ξεσχισμένο πολλές φορές – τζην παντελόνι, με τη μαύρη ζώνη και την τεράστια ασημένια αγκράφα και φυσικά, το μαύρο μάλλινο ζιβάγκο, με τον ανάλογο των αρχιεπισκόπων μακρύ ασημένιο σταυρό. Εναλλακτικά του σταυρού, πετύχαινες και κάτι ασυνάρτητα γκόθικ ή satan symbols, έτσι για να τις ξεχωρίζεις, αφού και τότε, το βάψιμο ήταν ομοιόμορφο, σαν τις αίθουσες αναμονής των ελληνικών νοσοκομείων, απ’ την ανάποδή του – κατάμαυρο. Ασορτί μαύρες σκιές, μαύρο κραγιόν – ποτέ σκουλαρίκια!

Ξεφυλλίζοντας λοιπόν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες (μου) της εποχής, προσπάθησα να θυμηθώ τις μουσικές και τα τραγούδια που ακούγαμε τότε.

Ανεξάρτητα απ’ το ντύσιμο, ανεξάρτητα απ’ τα στολίδια, άσχετα απ’ αυτά που εμείς θέλαμε να δείξουμε στους άλλους πως μας επηρεάζουν, κυρίαρχο και επικρατέστερο στοιχείο ήταν ο έρωτας. Είτε πνιγόμασταν στους καπνούς κάποιου χαμηλοτάβανου κλαμπ, είτε ξεκουδουνιαζόμασταν χορεύοντας τσιφτετέλια στις πίστες κάποιου κιτς μπουζουκάδικου (ελληνιστί σκυλάδικου), είτε την «έβλεπες» σε ρεμπετάδικο με τσίπουρα, χύμα κρασί, μεζεκλίκια και Πράσινους Μύλους, είτε συγκεντρωνόμασταν σε κάποιο φεστιβάλ (συνήθως της ΚΝΕ) για καθοδήγηση, οι σταθερές αξίες ήταν – και είναι – τα «βρώμικα» after, το αμφίβολης ποιότητας αλκοόλ, το «κλεφτό» τσιγάρο, μη σε δει κάνας γνωστός, κι ο έρωτας…

Οι έρωτες όμως εκείνης της εποχής, όπως κι η εν γένει αίσθηση της προσμονής του έρωτα που θά ‘ρθει, έφυγαν και δε γυρίζουν πια. Μπορεί να ήρθε το πριγκιπόπουλο πάνω στ’ άσπρο άλογο, μπορεί να ήρθε με εντούρο, με κάμπριο, ή με Yaris, ή μπορεί να μην ήρθε ποτέ. Άφησαν όμως παρακαταθήκη τις μουσικές του τότε, που δεν έχουν σχέση με το σήμερα…

Σήμερα η μουσική έχει άλλη αίσθηση. Πιο ώριμη, πιο μεστή, με μια κρυστάλλινη καθαρότητα που απογοητεύει. Δεν συγκινεί, δεν ανάβει τα αίματα, δεν είναι πια επαναστατική, δεν έχει ταυτότητα. Δεν κάνει καν αυτό για το οποίο προορίζεται: δεν διασκεδάζει. Δεν έχει δύναμη άλλη, εκτός απ’ αυτή της συνήθειας. Απλά αφήνει στ’ αυτιά σου μια ηχώ, στα χείλη σου μια γεύση περίεργη, γλυκόπικρη κι απροσδιόριστη…

*

And… press play!

Χιπ χοπ, χούλα χουπ, τέκνο, τρανς κι άλλα συναφή τα προσπέρασα στη ζωή μου. Με κούραζε ο αγγλικός στίχος όταν δεν ήταν εύρυθμος και μελωδικός. Απ’ την άλλη μ’ εκνεύριζε κι η απουσία του! Οι ελληνικές προσπάθειες ήταν καταδικασμένες, αφού έμοιαζαν με κακέκτυπα αντίγραφα της αγγλικανικής πραγματικότητας. Πίστευα πως όταν μεγαλώσουν όλοι αυτοί θα γίνουν ή επιθυμούν να γίνουν… ροκ! Φρούδες ελπίδες.

Συντροφιά μου κράτησα τα «μαυράκια». R&B, λίγη soul, λίγη ποπ κι ότι απέμεινε από ροκ που δεν κουράζει τ’ αυτιά και την ψυχή. Ελληνικά τραγούδια δεν ακούω από τότε που διαλύθηκαν οι ΠΥΞ-ΛΑΞ, διατηρώντας το προνόμιο να κάνω μικρές εκπτώσεις σε – επίσης μικρά – ξεσπάσματα του «έντεχνου» (τρομάρα τους!). Εξ ου κι ο πρόλογος, διότι οι Stavento που ακολουθούν, δεν ταιριάζουν πουθενά με την «ταυτότητά» μου, ούτε και με την ιδιοσυγκρασία μου. Μ’ έχουν κάνει όμως να σιγοψιθυρίζω όλη μέρα κι όλη νύχτα το σκοπό τους, σε σημείο παράκρουσης!

Γιατρέ μου, μήπως δεν είμαι καλά; Δε βρίσκομαι σε Βέρτη-γκο, αλλά αισθάνομαι τον ίλιγγο της επερχόμενης πτώσης (των αξιών μου!)…

buzz it!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Αύγουστος 6, 2008.

12 Σχόλια to “Η παρέα παραστράτησε!”

  1. Πραγματικά εντυπωσιακό! Νομίζω πως βλέπω μια παλιά μου γκόμενα μέσα στο λεωφορείο, με τα χαϊμαλιά να κρέμονται στο μαύρο της ζιβάγκο. Βασικά ξέχασες και τα άρβυλα. Ίσως εσύ να μη φόρεσες ποτέ, αλλά αυτές όλες τους μα όλες τους φοράγανε και άρβυλα.
    Δε θυμάμαι όνομα, ήταν όλες ίδιες. Ίσως να διασταυρωθήκαμε σε κάποιο κλαμπ που λες και να σε γνώρισα. Είναι όλα τόσο οικεία.
    Εκείνο που με σκλάβωσε είναι η άποψη σου για τη σημερινή μουσική:

    «Σήμερα η μουσική έχει άλλη αίσθηση. Πιο ώριμη, πιο μεστή, με μια κρυστάλλινη καθαρότητα που απογοητεύει. Δεν συγκινεί, δεν ανάβει τα αίματα, δεν είναι πια επαναστατική, δεν έχει ταυτότητα. Δεν κάνει καν αυτό για το οποίο προορίζεται: δεν διασκεδάζει. Δεν έχει δύναμη άλλη, εκτός απ’ αυτή της συνήθειας. Απλά αφήνει στ’ αυτιά σου μια ηχώ, στα χείλη σου μια γεύση περίεργη, γλυκόπικρη κι απροσδιόριστη…»

    Κορυφαίο, ποιητικότατο, μοναδικό. Και πάλι μπράβο!

  2. Πραγματικά υποβλητικό κείμενο. Βέβαια, ανήκω σε άλλη γενιά, του 70 γεννηθείς, πρόλαβα τις αναμνήσεις σου περισσότερο σαν θεατής παρά σαν συμμέτοχος. Παρ’ολα αυτά, οι αναμνήσεις σου ξυπνάνε ακόμα και εμάς, τους μεγαλύτερους. Όμορφη γραφή, μεστή, ουσιαστική. Περιδιαβαίνω τα blogs και σπάνια να βρω τέτοιο λόγο. Καλογραμμένο και ουσιαστικό. Χωρις να κουράζει, συναρπαστικό και τόσο ενδιαφέρον. Μπήκες, αυτόματα στις καθημερινές μου αναζητήσεις. Να’ σαι καλά

    Σπύρος

  3. Πόσο συμφωνούμε στη μουσική! Κι εγώ με τα μαυράκια πορεύομαι εδώ και χρόνια. Ρ&Β, soul, μα πάνω απ’ όλα Jazz, πολύ jazz.

    Όσο για το rock που δεν κουράζει αυτιά και ψυχή.. αυτό ξαναπές το!

  4. Καλή μου Μάρα, πόσο με ενθουσιάζουν οι σκέψεις σου! Μα φυσικά, μας χρειάζεται ένας γιατρουδάκος, όχι τίποτα κορυφαίες πουναι κι ακριβές
    σε φιλω…

  5. Όταν κάνω δίαιτα, αφού περάσω 3-4 μέρες υγιεινών και αδυνατιστικών φαγητών, φροντίζω πάντα να χτυπάω μια black forest για να έρθω στα ίσα μου! Το ‘χει ανάγκη ο οργανισμός μου για να εκτιμήσει καλύτερα τα υγιεινά. Έτσι και με τα σκυλάδικα, τα παίρνω σαν φάρμακο για να ξαναθυμηθώ τι μουσική ακριβώς μου αρέσει.
    Πάντως, έχεις δίκιο για τη σύγχρονη μουσική παραγωγή. Είναι δυνατόν να μη γράφεται σχεδόν τίποτα της προκοπής; Ή αν γράφεται να μη φτάνει ποτέ στα αυτιά μας;
    Και μην πει κανείς πως είναι η αδιάφορη εποχή που ζούμε κλπ. Τώρα κι αν υπάρχουν πράγματα να πει ο ποιητής!

  6. θα συμφωνήσω οτι η μουσική σήμερα είναι κάτι το οποίο δεν σου προκαλεί το ενδιαφέρον να την ακούσεις. επίσης παρατηρώ ότι ο κόσμος πηγαίνει όπου πάει η «μάζα»είτε αυτό λέγετε ελληνάδικο, είτε κλαμπ, είτε bar. υπάρχουν μαγαζιά που πιστεύουν στην ποιότητα και σε γυρίζουν σε άλλες εποχές με την μουσική τους, αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ψάξει…

  7. @ pipidakos
    Θα συμφωνήσω μαζί σου, ο κόσμος παρασύρεται από αυτό που του προτείνουν. Kατά βάθος ξέρει ότι δεν είναι το καλύτερο, αλλά πλέον έχει κουραστεί και δεν ψάχνει εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης.
    Καλώς ήρθες στην παρέα μας.

  8. Με ταξίδεψες με το κείμενό σου. Τα είπες όλα! εγλω να προσθέσω μοναχά πως η μουσική κατά τη γνώμη μου δεν «ψυχαγωγεί»πια! Μέσα μου ίσως έχω διαχωρίσει τη «διασκέδαση»από την «ψυχαγωγία»…
    Και για αυτό συνειδητά έχω επιλέξει να αναζητώ και να διασκεδάζω μοναχά με ότι με ψυχαγωγεί….
    Την καλημέρα μου

  9. Η παρέα επιστρέφει και ετοιμάζεται να αναπληρώσει …
    Κατα τα άλλα διαφωνω με τις εκτιμήσεις μου.
    Ανακαλύπτω απίστευτα κομμάτια κάθε χρόνο που μου βιδώνονται στο μυαλό πέρα από κάποια hits σαν και αυτό των stovento το οποίο και αγόρασα με το πρώτο άκουσμα μια μέρα από εντελώς τυχαίο πέρασμα στο mad tv!
    😉

    ps. Μου λείψατε!

  10. @ dyosmaraki
    Καλώς ήρθες στην παρέα μας. Συμφωνώ μαζί σου, επιλέγουμε πλέον να διασκεδάζουμε με την μουσική ή τον τρόπο που θέλουμε εμείς. Αλλά θα ήθελα να μας δινόταν η ευκαιρία, έστω από τα ραδιόφωνα να έχουμε την επιλογή πολλών ειδών μουσικής. Θα τα ξαναπούμε.

    @ philos
    Καλώς τον. Μας έλειψες! Διακοπούλες επ’ αόριστον πήγες. 🙂
    Άντε να μαζευόμαστε σιγά σιγά. Καλό χειμώνα να έχουμε, ελπίζω να είναι δημιουργικός για όλους μας.

  11. Και πάνω που έλεγα ότι την γλύτωσα και δεν μου έχει πει άνθρωπος ακόμη καλό χειμώνα!
    😉

    Μέχρι Δευτέρα είμαι ακόμη χαλαρος… μετά αρχίζουν τα δύσκολα!

  12. @ philos
    Ως την Δευτέρα κι εγώ θα κάθομαι. Ύστερα κεφαλάκια μέσα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: