Σύντροφοι, τραβάμε κουπί σε στερεμένη λίμνη

Η εικόνα που είχα ίσαμε τώρα για το διαδίκτυο ήτανε προφανώς λανθασμένη. Η ενασχόληση μου με τα blogs ξεκίνησε πέρσι, πράγμα γνωστό στους φανατικούς μου αναγνώστες που με το ζόρι γεμίζουν γήπεδο του badminton. Καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή, είχα ξεχάσει φίλους, διασκέδαση, φαΐ και ύπνο – κι όλα αυτά, όχι «για τη φουκαριάρα τη μανούλα μου», αλλά για χάρη της οθόνης μου!
Η πρόκληση που μου έθετε όμως, φάνταζε ακατόρθωτη στα μάτια μου. Ένας κόσμος άγνωστος χωρίς σημεία σύνδεσης κι επαφής μεταξύ των ακέραιων μονάδων που τον συνέθεταν, με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Χρησιμοποιούσα ψευδώνυμο σαν να ‘μουν ήρωας διηγήματος του Σαμαράκη. Έγραφα τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μου για την πολιτική, τις σχέσεις, την οικονομία, την ανεργία, την μαγειρική, την κοινωνία – τον εαυτό μου μέσα σ’ όλα αυτά. Έγραφα…

Μέσα σε λίγους μήνες το διαδίκτυο είχε καταφέρει να γίνει το μέσο επικοινωνίας μου – το εργαλείο μου. Οι δραστηριότητες μου εκτός αυτού περιορίστηκαν, οι φίλοι μου δυσανασχέτησαν και τον ρόλο τους ανέλαβαν νέοι φίλοι – διαδικτυακοί αυτή την φορά. Η βραδινή μου έξοδος αντικαταστάθηκε με τα «ραντεβού» στα διάφορα blogs, και το τηλέφωνο με το Google talk! Ήμουν μέσα στην μόδα. Trendy, Emo και ακαδημαϊκός, σε «οικονομική συσκευασία»! Είχα δική μου στέγη, είχα γίνει η κατά Ν. Δήμου εκδότης του εαυτού μου, κι έβαζα μια φορά τη βδομάδα τα καλά μου για να υποδεχτώ το τσούρμο των αναγνωστών μου.
– Τρίχες κατσαρές, θα το χαρακτήριζε ο πατέρας μου, αλλά εμένα μου εξασφάλιζε την δυνατότητα επικοινωνίας με τον «έξω κόσμο». Κλισέ; Ίσως, αλλά το διαδίκτυο μου προσέφερε για πρώτη φορά την ευκαιρία ν’ αντιδράσω σ’ όλα αυτά που ως τότε μου τριβέλιζαν το μυαλό και δεν έβρισκαν τους δέκτες απόκρισης στον πραγματικό κόσμο.
Παρόμοια όμως, καθ’ όλη τη διάρκεια της δικής μου περιπέτειας, μαζί με μένα εξελίχθηκε και το διαδίκτυο. Ξαφνικά οι σχετικά λίγοι bloggers αυξήθηκαν εκθετικά, έγιναν μιλιούνια κι εκεί που μοιραζόμουν τις σκέψεις μου, έκανα διάλογο κι ασκούσα κριτική, μετατράπηκα σε ανταγωνιστή του διπλανού κι άγνωστου συναδέλφου «εκδότη». Μπήκα στα τερτίπια της δημοσιότητας και της επισκεψιμότητας. Το κοντέρ έγραφε…

Για μένα το μέσο δεν αναπτύχθηκε, αλλά καταψύχθηκε. Δεν αναβαθμίστηκε, αλλά ξεπεράστηκε. Το ίδιο κι η θεματολογία του. Άλλαξε απρόσμενα. Ξεπετάχτηκαν εικόνες, εκεί που κάποτε το χώρο «έπιαναν»… χίλιες και μία λέξεις. Εικόνες που με προκαλούσαν να τις «ακουμπήσω», να τις γνωρίσω και να τις αφομοιώσω. Να τις ακολουθήσω και να τις καταλάβω. Όσο περνούσε ο καιρός τα κείμενα συνέχισαν να μικραίνουν και οι φωτογραφίες να πληθαίνουν. Άλλαξε ο τρόπος έκφρασης καθολικά. Εξωτερικεύαμε τα νοήματα και τις σκέψεις με πολύχρωμα γραφικά και στιγμιαίες απεικονίσεις.
Αν δεν είχες μια εικόνα της Ντόρας με σατιρικό χαρακτήρα δεν «προχωρούσες». Σιγά σιγά θέματα όπως «έβαψα το σπίτι μου ροζ εχθές», άρχισαν να ξεφτίζουν και την θέση τους πήραν παραπολιτικά άρθρα. Ενδιαφερθήκαμε για τα κοινά; Περάσαμε από τους σοφιστές στον Σωκράτη; Αλλάξαμε το κέντρο του σύμπαντός μας; Κάναμε την επανάσταση στη φιλοσοφία μας; Βγάλαμε τον άνθρωπο από το στόχαστρο και βάλαμε ένα άλλο ον, ένα Πολιτικό Ον; Συνέβαιναν όλα αυτά και πριν κι εγώ κοιμόμουν τον «ύπνο του δικαίου;» Τί απ’ όλα αυτά είχε συμβεί;

Προσωπικά, ομολογώ πως με τάραξε η πολυκοσμία. Δεν είχα ποτέ ελιτίστικα κριτήρια για να αναζητήσω μέσα μου εκδηλώσεις αγοραφοβίας ή δείγματα ιδιότυπου ρατσισμού – επί το κοινότερον, δεν ξεχώριζα ποτέ τα κείμενα που διάβαζα αποκρυπτογραφώντας τους ανθρώπους που τα «κατέθεταν» σε κάστες αρθρογράφων, σε αριστοκρατία και πλέμπα. Απλά, βαρέθηκα να διαβάζω είκοσι άρθρα την ημέρα με το ίδιο θέμα. Βαρέθηκα να βλέπω εικόνες αντί να διαβάζω λέξεις και να σχολιάζω αυτά που κάποτε θεωρούσα προσβολή στην αισθητική μου. Η προοπτική της πολυφωνίας έμοιαζε με υπερτονισμένο θόρυβο που πονούσε τα αυτιά και την ψυχή μου.
Τον κόσμο μου κατέκλυσαν μασκοφόροι δημοσιογράφοι που μου προσέφεραν την ίδια πλασματική προοπτική και την ίδια καταθλιπτική εικαστική. Έχασα την ελευθερία μου. Μου κλείσανε το στόμα.
Ήθελα να φωνάξω: «Σύντροφοι, τραβάμε κουπί σε στερεμένη λίμνη»!

Σκέφτηκα ν’ αντιδράσω συνεχίζοντας το έργο μου και να μην δίνω σημασία στα νούμερα και στα «νούμερα». Η δουλειά στην πεζή διάσταση της ζωής μου, την επώνυμη, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια και η Κρίση (μη ρωτάτε ποια κρίση, μία είναι και διαχρονική) δυσκολεύει ακόμη περισσότερο κάθε φτερούγισμα της σκέψης. Και στο κάτω κάτω της γραφής, που είμαι επιτέλους; Στην τηλεόραση και θα μου κόψουν την εκπομπή;
Αν σταματήσω να ασχολούμαι μαζί τους θα σταματήσουν κι αυτοί να πιστεύουν ότι μου καθορίζουν την σκέψη, θα πάψουν να πιστεύουν πως είμαι αφελής κι πως μπορούν να διαμορφώσουν τη σκέψη και την άποψη μου; Αν, ναι, τότε… απέχω δια της παρουσίας μου!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Φεβρουαρίου 28, 2009.

35 Σχόλια to “Σύντροφοι, τραβάμε κουπί σε στερεμένη λίμνη”

  1. Αυτός είναι εξάλλου και ο σκοπός του blogging: να μοιράζεσαι αυτό που εσύ επιλέγεις, όποτε επιλέξεις, με όσους θέλουν να παρακολουθήσουν/διαβάσουν! Οι παγίδες της επισκεψιμότητας και της συνεχούς παρακολούθησης των στατιστικών μας αποπροσανατολίζουν και μας οδηγούν να γράφουμε (κάποιες φορές) με βάση το τι (νομίζουμε ότι) θέλουν οι επισκέπτες.

  2. Τι υπέροχο; Τι φανταστικό άρθρο είναι αυτό;Το διαβάζουμε και το ξαναδιαβάζουμε με την Μαρίνα και φοβόμαστε μην σε ματιάσουμε.
    Λιζάκι, είσαι μέσα στην καρδιά μας και σ’ αγαπάμε πολύ.
    Την Αλεξίου, άφησέ την να φύγει…..
    Εσένα όμως σε θέλουμε κοντά μας, να σε διαβάζουμε, να σχολιάζουμε τις αναρτλησεις σου, να τηλεφωνιόμαστε, να σε καμαρώνουμε, γιατί το «ΑΞΙΖΕΙΣ» !!!!!!
    Φιλιά πολλά // Μαρίνα και Γιάννης Νομικός

  3. Πάνω που πίστεψα ότι κατάφεραν να μας σπαράξουν τα δελτία των 8, εμφανήκε το ποστάκι σου. Υποτίθεται ότι το διαδίκτυου μας έδωσε την δυνατότηα να διαφέρουμε, να αλλάξουμε, να δημιουργήσουμε. Τελικά όμως οι περισσότεροι καθορίζουν το τι γράφουν στην αναμετάδωση των δελτίων ειδήσεων, αντί να εκφράσουν την δική τους άποψη αναπαράγουν το τι λέει μια κομματική γραμμή. Δεν λέω να μην υποστηρίξουν κόμμα ούτε να μη γράφουν πολιτκά. Αντιθέτως, απλά θα ήθελα να διαβάζω τις σκέψεις ανθώπων και όχι copy- paste άλλων. Εξαιρετικό ποστάκι!

  4. Εχεις πιάσει το νόημα του blogging καιρό τώρα.
    Και αυτό δεν αποτυπώνεται με νουμερα ή αναγνώστες, αλλά με το να νιώθεις ότι απελευθέρωσες εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου στο διαδίκτυο και αυτό θα βρει τα καταλληλα μάτια να το διαβάσουν, να το καταλάβουν, να τους τσιγκλίσει και να τους ικανοποιήσει την δική τους ανάγκη για ενδιαφέροντα κείμενα!
    Μπραβο, εξαιρετικό ποστ!

  5. @Απόστολος, @Νομικός, @thirdeye3, @philos

    Ευχαριστώ ταπεινά τους νέους φίλους κι ευχαριστώ τον Θεό που κράτησα τους παλιούς..
    Αν δεν τα έλεγα, θα έσκαγα!!!

  6. Ευχαριστούμε που δεν «έφυγες» τελικά, γιατι μας έλλειψες.

  7. Tωρα τι να πω; Τα ειπες σχεδον ολα! Ολα οσα σκεφτομαι τις τελευταιες ημερες. Μπηκα και γω σ’αυτη την παγιδα και βλεποντας τον αριθμο των επισκεπτων να ανεβαινει κατακορυφα εδω και 10-15 μερες περιπου , επιασα τον εαυτο μου να ψαχνει τροπους γιανα το κρατησει εκει ψηλα. Σου μιλαω για αγχος. Παρακολουθωντας τοους «μασκοφορους δημοσιογραφους» οπως πολυ σωστα τους χαρακτηρισες να ανεβαζουν στα «δηθεν» μπλογκ τους τα ποστ ανα πεντε λεπτα εικοσιτεσσερις ωρες το εικοσιτετραωρο ενιωσα πως ειμαι λιγος.
    Αλλα τελικα σκεφτηκα πως αυτα δεν ειναι μπλογκς. Δεν ξερω τι ακριβως ειναι , αλλα μπλογκς δεν ειναι. Και ετσι θα συνεχισω να κανω αυτο που εκανα απο την αρχη. Να ανεβαζω κατι οταν θελω να το ανεβασω και οχι οταν πρεπει. Οσο για τους επισκεπτες; Λιγοι και καλοι!!
    καληνυχτα και καλο τριημερο…

  8. Μπράβο βρε Μάρα,μπράβο κορίτσι μου…

    Συχνά διαφωνώ με το 90 τοις εκατό των blogs και του κόσμου γενικότερα..πάντα θα λέω αυτό που θέλω…
    μη νομίζει ς όλοι την πατάμε… ΚΆΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΌΤΗΤΑ
    για λίγο καιρό απέχω…καθώς βαρέθηκα εξίσου και τους γνωστούς αγνώστους που σου βάζουν ταμπέλα αν δεν πας με το ρεύμα τους ΕΛΕΟΣ..
    ΜΠΟΝΖΟΥΡ ΦΙΛΙΆ

  9. Όχι, το blogging δεν πέθανε, ούτε θα πεθάνει. Δεν γίνεται να πεθάνει κάτι που γεννήθηκε ώστε να γράφονται σκέψεις και απόψεις σαν και την δική σου.Σ’ ευχαριστώ που υπάρχει και ελπίζω να εξακολουθήσει να υπάρχει το https://hablado.wordpress.com.Mara’s Spoken Theories.Φιλιάαααα!

  10. @Ασημώνης, @glaykiyou, @tantoguanto
    thanks guys 🙂

  11. πολλά θα ήθελα να πω επί του θέματος.
    δεν το αποτολμώ σε σχόλιο διότι θα μου διαφύγουν αρκετές πτυχές….
    να μείνω στο άρθρο που πραγματικά είναι υπέροχο διότι εμπεριέχει ατομικά αναθεωρητικά στοιχεία, κάτι που λαβώνει τις εμμονές μας και μας κάνει πιο πληθωρικούς στη σκέψη.
    διαδίκτυο; κοινότοπος προσωπικών αποστάξεων αλλά και ένα αντιγραφόμετρο που χτυπάει κόκκινο πάμπολλες φορές…χωρίς αυτό να είναι αμφότερα κακό…
    καλή η αναπαραγωγή όταν έχει αξία, προσφέρει γνώση, δίνει γέλιο, στέλνει μηνύματα…άρα για το κοινό καλό…
    καλή και η προσωπική πινελιά που ξεβράζει – πολλές φορές έντονα – τη διαφορετικότητα σου….κάτι που για μένα αποτελεί ίσως τη βασική αιτία για να ζει κανείς (τραβηγμένο αλλά στα πιστεύω μου).

    όσο για τα νούμερα…οι δημιουργοί θα πρέπει να είναι παράλληλα και διαχειριστές τους…διότι αν κατευθυνόμαστε από τα δημιούργηματα μας…τότε εμείς είμαστε οι εμπνευστές των αριθμόμορφων φρανκεστάιν και άξιοι της τύχης μας…

  12. καλο μας μηνα
    για αυτο και εγω βγαινω συχνα με μπλογκερς για να τα συνδυαζω ολα

  13. @Στέφανος
    Πιστεύω ότι εσύ προσωπικά έχεις καταφέρει να συνδυάζεις την μεγάλη επισκεψημότητα με την «διαφορετικότητα» και την προσωπική πινελιά στην οποία αναφέρεσαι… 🙂

    skouliki
    άψογος ο συνδυασμός 🙂
    έπρεπε να το σκεφτώ κι εγώ, καλό μήνα !!!

  14. τράβα το δικό σου κουπί και μην ασχολείσαι με τη λίμνη.

  15. @apos
    Τραβώ! 🙂

  16. Σωστή….
    (όπως πάντα…)

    :-)))

  17. @akanonisti
    thanks! 🙂

  18. Σου σχολίασα στο αναδημοσιευμένο θέμα.
    Να πω κι εδω οτι απο αυτά που γράφεις, τα περισσότερα εχουν περάσει και απο το δικό μου μυαλό, τα εχω δει στην πορεία και προσπαθώ να δω το μέλλον γενικά της μπλογκόσφαιρας.
    Ειμαι σίγουρος οτι θα αναπροσαρμοστούμε είτε απο εσωτερική του καθενός ανάγκη ή ταυτόχρονα και απο εξωτερικούς παράγοντες.
    Θα γράψω γι αυτό οταν συγκεντρώσω τα στοιχεία που θέλω.
    Ευχαριστω για την επίσκεψη σου.

  19. @tzonakos
    Αναμένω το post! θα τα ξαναπούμε 🙂

  20. εχεις προσκλησηηηηηη οεο

  21. Κι εγώ τα ίδια, darling. Η διαφορά με την «πραγματική» ζωή είναι πως για να συναντήσουμε τους φίλους μας στο νετ δεν χρειάζεται να βγάλουμε τις πιζάμες. Και καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως από κει πηγάζει και η όποια ειλικρίνειά μας. Κατά τα άλλα, κι εδώ έρχεται γρήγορα η στιγμή που διαλέγεις φίλους. Δεν είναι κακό αυτό. Καλημέρα, κοριτσάκι, πολύ χαίρομαι που επέστρεψες στα δικά σου λόγια.

  22. First blog I read after wakeup from sleep today!

    —————————-
    FREE Image Converter.!Convert just using right click.

  23. Συμμερίζομαι τις έγνοιες σου:
    Τα μπλογκ αποθεώνουν την μετριότητα και το αυτονόητο <= καλλίτερη απόδειξη για αυτό είναι τα λεγόμενα «λογοτεχνικά» μπλογκ, που στην συντριπτική τους, την καταθλιπτική τους πλειοψηφία θυμίζουν τετράδια 14χρονων της περασμένης δεκαετίας.
    Υπάρχει όμως μια μαγιά και άνθρωποι που προσπαθούν να αδιαφορούν για τις σειρήνες…

  24. @Elf
    Ελένη καλώς ήρθες 🙂 Άντε πολύ καιρός πάει, μας έλειψες! Εγώ φίλους στο δίκτυο διάλεξα 🙂

    @fvasileiou
    Φώτη μου το σίγουρο είναι, πως τα δικά μας δεν θα χαρακτηριστούν «λογοτεχνικά μπλόγκ» 🙂

  25. καλησπερα ….

    καλο σκ

  26. Καλή μου Mara καλησπέρα.
    Ήθελα να πω πως η επιλογή είναι πάντα στο χέρι μας. Ξέρετε, δεν υπάρχουν μόνο δημοσιογραφικά μπλογκς, ούτε μόνο μπλογκς επικαιρότητας. Υπάρχουν πολλοί μπλόγκερς που παραμένουν πιστοί σε αυτό που ξεκίνησαν να κανουν ανεξαρτήτως μετρήσεων και σχολίων. Υπάρχουν μπλογκς με θαυμάσιο περιεχόμεο, προϊόν αληθινής σκέψης και όχι φτηνής αναπαραγωγής. Λίγα κλικ πιο κει, λίγα κλικ πιο ‘δω, ο καθένας βρίσκει αυτό που αγγίζει τον ψυχισμό του και τις ανάγκες του.
    Στο κάτω κάτω, όπως έλεγε κάποτε κι ο Πανούσης: «με το ίδιο κουμπί που το άνοιξες, με το ίδιο μπορείς και να το κλείσεις»…
    🙂

  27. Αγαπητέ μου κατάσκοπε, δεν έχεις άδικο. Υπάρχουν blogger που έχουν την δική του θεματολογία και κόσμο που τους παρακολουθεί ανελλιπώς γι αυτό ακριβώς που κάνουν (χαρακτηριστικό παράδειγμα ΕΣΥ!). Αλλά είναι λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα. Μια παρέα είναι πλέον…

  28. Να ένα ποστ απ’ τα παλιά! Σε φόρμα σε βρίσκω καλή μου Μάρα.
    Θα συμφωνήσω με όλους τους προλαλλήσαντες που υποστήριξαν ότι ο καθένας επιλέγει ότι του ταιριάζει. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να λογοδοτεί σε κανέναν για τη θεματολογία του ή το στυλ του.

    Κατ’ εμέ ο χρυσός κανόνας είναι ο εξής:
    Γράφε ότι θέλεις, όποτε θέλεις και φρόντισε αυτό που γράφεις να αρέσει κυρίως σε εσένα (αδιαφορώντας για το τι θα σκεφτούν οι αναγνώστες σου).
    Ναι. Αδιαφορώντας!
    Όταν αυτό που κάνεις, το πιστεύεις εσύ, τότε θα το εκτιμήσουν και οι άλλοι.

  29. @teddyboy
    Πραγματικά ο «χρυσός σου κανόνας» αν εφαρμοστεί στην πράξη θα έχει και το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Δεν ακολουθούμε όμως πάντα τους κανόνες! 🙂
    Χαίρομαι που επέστρεψες από το Μαρακές 🙂

  30. αν εισαι
    αθηνα στην επομενη συναντηση ελα καλε!!

    αλλωστε ολο με αντρες «τυχαινει» να ειμαι …ουαου 🙂

  31. @skouliki
    Θα προσπαθήσω! χα χα χα χα

  32. Μπαίνω πρωτη φορά στο Blog σου λόγω…γειτνίασης(είπες πως είσαι απο το Κιλκίς στου Τζονάμου) και πέφτω σε ενα καταπληκτικό κείμενο. Αγαπητή μου τα είπες όλα ,ετσι ακριβως έχουν τα πράγματα με τα μπλογκς.Τα σέβη μου.
    Υ.Γ. ελπίζω να μη σε πέτυχα στα …τελειώματα!

  33. @Νίκος
    Καλώς τον. Μπορεί να τα λέμε από κοντά πρώτη φορά αλλά έχουμε πολλούς κοινούς φίλους. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, δεν το κουνάω ρούπι να είσαι σίγουρος 😉

  34. Να σου πω κάτι; Καμιά φορά κουράζεσαι με το κουπί και νομίζεις οτι αν πέσεις στη λίμνη να κολυμπήσεις θα είναι πιο ξεκούραστα… ουφ.. σημαντικό είναι να μην τα πολυφιλοσοφούμε τα πράγματα…
    Φιλιάα!

  35. @ manetarius
    Μανιταράκι μου, αν πέσω στην λίμνη δεν είμαι σίγουρη ότι θα βγω στην επιφάνεια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: