Ένσταση κυρία Πρόεδρος!

Παραστράτησα κυρία Πρόεδρος. Μ’ έφαγαν οι έρωτες και παράτησα το μπλογκοχώρι. Όχι που έγραφα συχνά, αλλά να, καμία φορά το ‘χα ανάγκη. Κάτι ξέρουν κι οι «καθώς πρέπει» δημοσιογραφίνες του Βήματος που μας τα χώνουν και λένε πως το κάνουμε για ψυχανάλυση. Βέβαια, προτιμώ την ψυχανάλυση μέσω ΟΤΕ, κι απ’ την οθόνη μου, παρά να με ισιώνουν σαν σανίδα σ’ ένα καναπέ και να προσπαθούν να βρουν αν μισώ τη μάνα μου, αν με αδίκησε η άτιμη ζωή (που ως γνωστόν, άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις) κλπ.

Ο θεός μου έδωσε δυο υπέροχους γονείς που τους αγαπώ και μ’ αγαπούν, και δυο αδέρφια μοναδικά (από ‘κείνες τις περιπτώσεις που σπάει ο Ύψιστος μετά το καλούπι… Ναι, ναι, αυτές).

Με το τζόκερ μου τα χαλάει λιγάκι, αλλά που θα πάει… θα μου κάτσει!

Rewind » Σάββατο ξημερώματα κι ενώ θα έπρεπε να ήμουν στο γνωστό μπαράκι, με τη γνωστή παρέα, να πίνω το Αιγαίο, το Βόσπορο, κι άλλες θάλασσες βγαλμένες από τ’ αναγνωστικό της πέμπτης δημοτικού – άσχετο, προχθές μου στείλανε ένα pdf με τα εξώφυλλα από «το δημοτικό που έζησα»: «Λόλα να ένα μήλο, δώσε μωρή το μήλο και στην Άννα» κλπ. – βρέθηκα αγκαλιά με το λάπτοπ και στο βάθος τούνελ την Αγγελική να ψάχνει τη γυναίκα Αράχνη, τον Ροζ Πάνθηρα και άλλα φυντάνια του υποκόσμου.

Κι ενώ η Αγγελική βρισκόταν πολύ κοντά στην εξιχνίαση ενός ακόμη φοβερού εγκλήματος, άφησα τον τηλεδιαχειριστή κι έπιασα τον ποντικομικρούλη για να βρεθώ στη Σκύλα και τη Χάρυβδη των μπλογκς και των  εφημερίδων: Πρώτο θέμα η ιστορική νίκη της Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Μα everywhere μιλάμε!

Μόνο που το ξέρω καλά αυτό το παραμύθι… Κάθε φορά που είναι να μας πονέσουν με ένα νέο νόμο ή αλλαγή στη ζωή μας, έρχεται ένα παντελώς ανούσιο γεγονός να πάρει τη θέση του σημαντικού, για να λειτουργήσει πυροσβεστικά στην αγανάκτηση μας.

Θες ένα DVD που κόμισε κάποιος σε κάποιον τρίτο με θέμα τις ενδοϋπηρεσιακές εργασιακές σχέσεις στα υπουργεία μας, θες ένα DVD πολιτιστικού περιεχομένου που μοίρασε απλόχερα μια εξαίρετη ηθοποιός στο πολυπληθές κοινό της, για να μας μάθει τις πολλές χρήσεις της φιάλης της σαμπάνιας στην καθημερινότητά μας κ.ο.κ. Δεν ξεχνώ βέβαια – όχι την Τσύπρον καλέ, αλλά τη Eurovision, τους γάμους των επιφανών, τα διαζύγια των αφανών, τις βαφτίσεις των νεόκοπων και όλα τα άλλα συνήθη, αλλά αδιάφορα κοινωνικά γεγονότα της Εκάλης που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Υστερίας.

Μας πουλάνε ένα life style που δεν πρόκειται να αποκτήσουμε ποτέ. Έναν τρόπο ζωής που δεν επιθυμούμε, δεν ζηλέψαμε και δεν νοσταλγούμε, γιατί ποτέ δεν τον ζήσαμε.

Rewind » Με την πολιτική έχω μια σχέση αγάπης – μίσους. Ένα τοις εκατό αγάπης και ενενήντα εννιά μίσους. Αγάπη γιατί όλα στη ζωή είναι πολιτική. Κάθε πράξη μας, κάθε ιδέα, κάθε σκέψη. Η αποχή δεν είναι μαγκιά. Είναι υποχώρηση. Είναι fail που λέμε στα ελληνικά.

Μίσος γιατί κάναμε την πολιτική να είναι ταυτόσημη με τους πολιτικούς. Ακόμη ένα fail. Epic αυτήν τη φορά…

Έτσι, αποφεύγω να κάνω πολιτικά σχόλια στα βλόγια και στα φάκεμπουκς γιατί ανάβουν τα αίματα στο πιτς φιτίλι – και φυσικά μ’ ενοχλεί να τα χώνω σε ανθρώπους που αγαπώ και σέβομαι. Τα blogs όμως ρε συνάδερφε παπαρολόγε δεν πρέπει να λειτουργούν όπως οι εφημερίδες. Πρέπει να είναι ανεξάρτητα και προπαντός, να μην ακολουθούν «πολιτικές γραμμές». Πρέπει να είναι σαν τα γκράφιτι στους τοίχους. Καυστικά, σύγχρονα, με μια δόση λαϊκής σοφίας (κι όχι λαϊκής βλακείας). Να ενοχλούν που κάλυψαν το φρεσκοβαμμένο τοίχο της γειτόνισσας, αλλά να ομορφαίνουν την πόλη και να της δίνουν το χαρακτήρα που τις έκλεψαν οι τσιμεντένιες φυλακές μας.

Δεν λέω πως δεν πρέπει να είναι υποκειμενικά αυτά που γράφονται. Οφείλουν να είναι υποκειμενικά και να μην μπαίνουν κάτω από καμία ομπρέλα. Πρέπει ν’ αφήνονται στη βροχή σαν ερωτευμένη έφηβη που τρέχει στον άδειο δρόμο με τα χέρια ανοιχτά, αγκαλιάζοντας το σύμπαν ολάκερο, ζώντας την κάθε σταγόνα που πέφτει στο πρόσωπό της σαν σεισμό δέκα και βάλε ρίχτερ…

Rewind » Με τον Λοβέρδο έχω ψωνιστεί. Είναι οικογενειακό μας αυτό. Η συχωρεμένη η γιαγιά μου το είχε πάθει με το Βενιζέλο. Βέβαια στα τελευταία της και παρά τη γεροντική άνοια είχε φάει μια φλασιά μπροστά στην τηλεόραση όταν άκουσε πως θα μιλούσε στη Βουλή. «Εμένα ήρθε ο χάρος να με πάρει κι αυτός ακόμα στη Βουλή μιλάει;» Στο σαλόνι έπεσε νεκρική σιγή. Εκεί εμείς να της εξηγούμε πως δεν είναι ο Ελευθέριος αυτός που θα μιλήσει – αυτόν τον κάναμε Ισπανικό Αεροδρόμιο (το El Venizelo βεβαίως βεβαίως). Εκεί η γιαγιά να παλεύει να καταλάβει πόσο χρονών είναι ο υπεραιωνόβιος…

Και μη μου πείτε πως δε συμβαίνουν αυτά. Συμβαίνουν και παρασυμβαίνουν. Η γιαγιά είχε το Βενιζέλο της, εμείς έχουμε τον… Μητσοτάκη!

Ο Λοβέρδος λοιπόν ήταν γόης. Είχε αυτό το εκσυγχρονιστικό πάνω του, αλλά με μια δόση παράδοσης και δυο γκρίζους κροτάφους που έκαναν την κάλπη να γεμίζει τ’ όνομά του με σταυρούς. Μέχρι που έκανε εκείνο το σεξουαλικό, υποτιμητικό, ανεγκέφαλο σχόλιο: «Δεν υπάρχει σάλιο»!

Από κείνη τη στιγμή άρχισε η κατηφόρα του. Κλάμα, κλάμα, γκρίνια γκρίνια… Δεν αντέχεται άλλο. Καλύτερα να βλέπω Ψωμιάδη παρά Λοβέρδο. Τόσο χάλια είναι τα πράγματα.

Όχι πως έχω κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο αλλά να, είναι που πλέον δεν θα την πάρω ποτέ αυτή τη ριμάδα τη σύνταξη κι όποτε ανταμώνω γέρο ή γριά στο διάβα μου νομίζω πως γελούν χαιρέκακα εις βάρος μου. Πως με περνούν για κορόιδο!

Μ’ αυτά κι αυτά, εκείνο το χάσμα των γενεών αντί να κλείσει, έγινε σαν το Γκραν Κάνυον ένα πράμα. Σε λίγο δε θα μιλιόμαστε μεταξύ μας!

Είναι που και τους περισσότερους από τους τριακόσιους – όχι του Λεωνίδα –  δεν τους λες και νιάτα. Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν όλοι σύνταξη.  Κι εκεί έχω την ένσταση μου. Πως επέτρεψα εγώ με την ψήφο μου, σε ανθρώπους με μέσο όρο ηλικίας 55 ετών (κλέβω και χρόνια) να ορίζουν αυτοί, πότε θα πάρω σύνταξη εγώ! Χάθηκε να είναι max σαραντάρηδες;  Να είναι τουλάχιστον πιο κοντά στην εικοσαετία εργασίας ώστε να σκέφτονται τα υπόλοιπα είκοσι χρόνια και να τρομοκρατούνται λίγο; Με δέκα χρόνια εργασίας που έχω στην πλάτη μου πώς θέλουν να τους πληρώνω άλλα τριάντα;

REC » Ο Θωμάς, τσιπουροφιλαράκι του αδερφού μου, καταγράφει εξαιρετικά την ίδια κατάσταση, με αφορμή την αποπομπή του Γιάννη Πετρίδη από το κρατικό ραδιόφωνο, κλείνοντας το άρθρο του με τα παρακάτω λόγια:

«Απλά όπως αυτή η σοσιαλιστική κυβέρνηση έβαλε με τον Λοβέρδο την ταφόπλακα στα εργατικά δικαιώματα, συνεχίζει και σε μικρότερα θέματα, βάζοντας ταφόπλακα σε μικρές οάσεις.

Γιατί; Ίσως γιατί με κανέναν από αυτούς δεν έχουμε κοινές μνήμες, κοινές καταβολές. Δεν θυμούνται κανέναν Πετρίδη, δεν ήταν εδώ. Δεν ξέρουν τι θα πει εργατικά δικαιώματα, δεν ήταν ποτέ εργάτες»

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιουνίου 20, 2010.

6 Σχόλια to “Ένσταση κυρία Πρόεδρος!”

  1. Καλά λένε…πως το Καλό πράγμα..αργεί….

    :-))))

  2. @akanonisti
    Είναι να μην πάρω φόρα!!!

  3. Παραπήρες φόρα όμως…
    και τους άλλαξες τα φώτα 🙂

    Τι να πω; Σκέψεις που κάνουμε όλοι, μάλλον
    -μόνο με το Λοβέρδο δεν έχω «θέμα», αλλά είναι που έχω κόψει την τηλεόραση -μήπως να την ξαναρχίσω; Να ξαναπέσω στα σκληρά; :p

    Καλημέρα!!

  4. @νατασσάκι
    Μονόδρομος! Κι όχι τίποτα, ανέβηκε και το πάγιο στην ΔΕΗ και πρέπει να μαζέψω λίγο την φόρα μου χα χα χα χα
    Την καλησπέρα μου 🙂

  5. Mara αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και 3 ή 4 αναρτήσεις. Τα είπες ωραία όμως.

    Σκεφτόμουν κι εγώ το ίδιο την Πέμπτη-Παρασκευή μετά τη νίκη της εθνικής ότι ήταν ένας καλός αντιπερισπασμός για τα νέα-νέα-νέα μέτρα.

    Τυχαίο; Δε νομίζω! 😛

    Θοδωρής

  6. @Theocoach
    Ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη μου να τα πω που δεν υπολόγισα τίποτα. Τρεις, τέσσερις αναρτήσεις! Χρόνο και διάθεση να ‘χουμε, να τους τα γράφουμε πιο συχνά!!!
    Να σαι καλά Θοδωρή 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: