Η φάκα… by mojo-49


To κείμενο είναι του καλού μου φίλου Mojo!

Πάνε αρκετά χρόνια που ο John Steinbeck έγραψε το αριστούργημα «Άνθρωποι και Ποντίκια»,  μάλιστα όταν γράφτηκε αυτή η νουβέλα το 1937 (μετά το κραχ), ήταν μια αναφορά στο δικαίωμα του ανθρώπου για το «όνειρο»,  την ανθρώπινη μοναξιά, αλλά και την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.  Όλα αυτά φαντάζουν τόσο επίκαιρα όσο ποτέ, γεμίζοντας τα απέραντα λιβάδια της ψυχής με το πιο περίεργο άρωμα της φύσης.

Ωστόσο ο άνθρωπος δεν άλλαξε – ίσως τα ποντίκια να μεταλλάχθηκαν από μόνα τους και να πλησίασαν περισσότερο τα γονίδια του ανθρώπου. Οι διαφορές πια είναι μηδαμινές, η κλεψύδρα του χρόνου τις εξάλειψε τόσο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε σχεδόν μόνο από την ουρά, οι συσχετισμοί γίνονται ολοένα πιο κοντινοί μας κάνοντας τον αγώνα επιβίωσης κοινό σκοπό.

Ο Τζώρτζ και ο Λέννυ (ήρωες) βρίσκονται παντού, τους συναντάς στη βαριεστιμάρα και την ρουτίνα της καθημερινότητας, τους ξεχωρίζεις από το μπλαζέ ύφος, από τους ρύπους των σιελογόνων αδένων που η εκτόξευση χολής φτάνει σε επίπεδα ατομικού ρεκόρ. Υπάρχουν και άλλες ουσιαστικές διαφορές, π.χ. στα αυτιά – έχουν μεγαλύτερα, για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τον επερχόμενο κίνδυνο εξόντωσης τους και να την κοπανάν την κατάλληλη στιγμή. Την στιγμή που πρέπει για να περισώσουν όχι το τομάρι τους, αλλά την αξιοπρέπεια του τυριού που άφησαν πίσω τους….

Είναι και αυτή η ουρά…

Εμείς σαν γένος δεν είχαμε ποτέ,  ίσως γιατί δε θα την προστατεύαμε σωστά μέσα στα σκέλια μας…

Υπάρχουν δυο κατηγορίες τρωκτικών, ποντίκια που μοιάζουν με ανθρώπους και ποντίκια που παρέμειναν ποντίκια, και για τις δυο κατηγορίες ένας είναι ο κίνδυνος »η φάκα».  Προσωπικά είμαι ζωόφιλος και η φάκα παραμένει βίαιο και ξεπερασμένο είδος!

Ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από αυτά είναι η απομόνωση, να τα βλέπεις να περπατάνε αργά και νωχελικά, να περνάνε από δίπλα σου μασουλώντας το θήραμα του εγώ τους και συ να γελάς, να βουτάνε την ουρά τους στο μπουκάλι με το λάδι αλληλογλείφοντας το ένα το άλλο και συ να γελάς, αυτό είναι χειρότερο κι από την ξεπερασμένη φάκα, είναι λιγότερο βίαιο μα πιο αποτελεσματικό! Κάποια μέρα, ούτως η άλλως, θα παγιδευτούν μέσα στα απέραντα λιβάδια της ψυχής νιώθοντας μέσα τους, το περίεργο άρωμα της φύσης και ίσως πάψουν να εγκαταλείπουν πρώτα το πλοίο της ζωής.

Ο Τζώρτζ και ο Λέννυ ειναι δίπλα σου, αφουγκράζεσαι το κροτάλισμα από τα κοφτερά δόντια τους…

Αφιερωμένο στον Μίκυ Μάους της διπλανής πόρτας!

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Ιανουαρίου 18, 2011.

2 Σχόλια to “Η φάκα… by mojo-49”

  1. ευχαριστώ Mara.
    πολύ καλή η δουλειά σου που πίστεψε με δε γνώριζα.

  2. Μα Γιάννη αλήθεια δε γνώριζες?
    Πλέον δε γράφω συχνά… Ενίοτε όταν είμαι θυμωμένη :-)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: