Μ’ ένα κλικ

Λένε πως μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Πάντα ένιωθα ένα δέος απέναντι στους φωτογράφους που είχαν την «τύχη» να φωτογραφίζουν κάτι όμορφο, άπιαστο, χαρούμενο, λυπημένο· και να το αποτυπώνουν με την κάμερα τους. Θεωρούσα ότι ήταν «τύχη», μα έκανα λάθος. Που κατάφερναν να βρίσκονται στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή….

Πόσο έξω έπεσα: μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, αλλά υπάρχουν φορές που μια εικόνα σου δημιουργεί χιλιάδες συναισθήματα και κανείς μα κανείς δεν σε προετοιμάζει γι αυτό που θα νιώσεις όταν τις δεις. Κι αυτό είναι μαγεία.

Από την Παρασκευή, μαζί με όλη την υπόλοιπη υφήλιο μαζί κι εγώ, κατακλύστηκα από εικόνες που με βρήκαν απροετοίμαστη. Βίντεο όπου έδειχναν τα στοιχεία της φύσης να παραλύουν ένα ολόκληρο κράτος. Ανήμπορη πολλές φορές να παρακολουθήσω την εξέλιξη, να φανταστώ την έκταση του κακού, να νιώσω τον κρύο αέρα που σε κάνει να ριγείς, τη λάσπη να ακουμπάει το δέρμα σου, το νερό να σου γεμίζει τα πνευμόνια,  βρέθηκα καρφωμένη με το βλέμμα στο κενό. Δεν έριξα ούτε δάκρυ. Αποχαυνωμένη μόνο, έβλεπα στον δέκτη της τηλεόρασης την εικόνα. Πολύ μακριά από μένα. Πολλοί κι οι επιστήμονες στα κανάλια που διαβεβαίωναν εμένα, «την Ευρωπαία», ότι δεν θα μου συμβεί το παραμικρό. Δεν θα επηρεάσει τη ζωή μου. Οι επιπτώσεις θα είναι «τοπικού χαρακτήρα». Αν είσαι φίλος του σούσι – μπορείς να συνεχίσεις να τρως άφοβα. Αν είσαι γκατζετάκιας υπάρχουν στο εμπόριο και άλλης ηπείρου φλασάκια. Κι αυτό το είπαν οι ειδικοί εφησυχαστικά. Και δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσει. Να συλλυπηθεί. Να πονέσει.

Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο εμφανίζονταν στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση. Σχόλια από φίλους, άρθρα σε blogs, ιστορίες διασωθέντων….

Μέχρι εχθές το απόγευμα όπου και  τυχαία έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία η οποία με συγκλόνισε, με συγκίνησε κι ένα δάκρυ κύλησε χωρίς να το θέλω. Κι ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Κάθε φορά που κάθομαι στον υπολογιστή γυρνώ ασυναίσθητα πίσω για να ξαναδώ μια ιστορία η οποία διαδραματίζεται σε τρεις φωτογραφίες. Κλικάρω την πρώτη και συνεχίζω πατώντας το βελάκι ώσπου να προβάλει η οθόνη την δεύτερη και την τρίτη. Και ξανά από την αρχή. Γυρνώ για να δω τον πόνο, την απελπισία, την αγωνία, την πίκρα, την απογοήτευση. Πρωταγωνιστές μια γυναίκα κι ένα παιδί. Μια λασπωμένη γυναίκα κρατά στα χέρια της ένα παιδί και σπαράζει. Στο θέαμα αυτών των φωτογραφιών έσπασα. Ηλεκτρίστηκα. Ένιωσα. Έζησα. Πείσμωσα.

Από το άλμπουμ: Japan Earthquake & Tsunami του  Bahram Hemmati

Δεν είναι μακριά από μένα. Ένα κλικ στον υπολογιστή είναι και με βρίσκει πάντα εκεί. Στην εποχή της οπτικής ίνας και της απομόνωσης βρίσκω χώρο να διαμαρτυρηθώ στην απέχθεια. Μ’ ένα κλικ. Βρίσκομαι εκεί. Στα χαλάσματα. Στους τόνους λάσπης. Στον μαύρο ουρανό. Στον πανικό. Στον πόνο εκατομμυρίων συνανθρώπων μου. Στις γειτονιές του κόσμου…

Advertisements

~ από Mara Lisha στο Μαρτίου 15, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: