About Mara

Γεννήθηκα στις 27 Δεκεμβρίου του 1975 στην ώρα μου και χωρίς καθυστερήσεις. Από την πρώτη στιγμή που είδα το φως του ήλιου, ή καλύτερα του μαιευτηρίου, δεν έβαλα γλώσσα μέσα. Ακόμα κι όταν έκλαιγα, το έκανα με τη γλώσσα έξω, σαν καθυστερημένο. Αρκετοί συγγενείς μου βέβαια πίστευαν πως πράγματι υπέβοσκε μια νοητική καθυστέρηση, αλλά τους απογοήτευσα όταν είπα την πρώτη μου λεξούλα: «ωλαίο…».

Trinity in the Nursery

[Trinity in the Nursery by Mat Culpepper | License: CC-BY]

Τη στιγμή που όλα τα μωράκια λένε «μαμά», «μπαμπά», «άτα» κλπ. εγώ έκανα κρίσεις για την ενδυματολογική εμφάνιση της μαμάς! Πολύπλοκα πράγματα δηλαδή. Ευτυχώς που δεν μ’ απογοήτευσε (εικαστικά), γιατί θα της έπεφτε πολύ βαρύ της γυναίκας, η πρώτη λεξούλα της μονάκριβης κόρης της να ήταν απορριπτική.

«Θα μας κάψει» πρέπει να είχε πει ο πατέρας μου όταν με άκουσε κι αν δεν το ‘πε, το έζησε αργότερα, όταν μπήκα στην εφηβεία μου…

Αν πιστέψατε τώρα, έστω και για μία στιγμή, πως δε με λένε Μάρα, χάσατε! Προέρχεται βέβαια από το Μαρία, αλλά σιγά μην και έχανα την ευκαιρία να έχω την επιλογή, για κάτι τόσο σημαντικό στη ζωή μου. Έτσι το άλλαξα στην πορεία. Μια Μαρία παραπάνω, μια Μαρία λιγότερη, δε θα λείψει σε κανέναν.

Από τα έξι μου αυτοαποκαλούμαι «Μάρα» και έμαθα να αντιμετωπίζω από πολύ νωρίς εκείνους τους ενοχλητικούς, που στην πρώτη ευκαιρία ανασύρουν από τη μνήμη τους το γνωμικό «Η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα». Παρόλα αυτά εξαιτίας της πρόσφατης δημοσιότητας που πήρε το όνομά μου/μας [βλ. Μάρα Ζαχαρέα] τα πειράγματα αυξήθηκαν και έγιναν ακόμη πιο άνοστα και ηλίθια. Παράπονο που τό ‘χω, ε;

Μια που είπα για παράπονο… Το μεγαλύτερο παράπονο στα παιδικά μου χρόνια ήταν που γεννήθηκα στο τέλος της χρονιάς, σε περίοδο που ο ένας στους δύο έχει τη γιορτή του και ο κόσμος μοιράζει απλόχερα τα «χρόνια πολλά», σα να ‘τανε φιστίκια. Άσχετο – από πότε το «φυστίκι» γράφεται με γιώτα και μου το κοκκινίζει το Word; Τι να κάνω τώρα για να το αποφύγω; Να γράψω «μοιράζουν μελομακάρονα;».

Στο θέμα μας. Τι λέγαμε; Α! Για την απογοήτευση του να σου λένε χρόνια πολλά και να μην εννοούν «χρόνια πολλά για τα γενέθλια σου».Ιδίως οι κοντινοί συγγενείς, πρώην γκόμενοι, τέως κολλητές κλπ. It sucks! Τελεία και παύλα. Όλες οι άλλες γιορτές, ως ονομαστικές, λαμβάνουν ευρύτερης αποδοχής και αναγνώρισης. Μια τέτοια παραμέληση της προσωπικότητάς μου δείχνει αδιαφορία, έλλειψη βασικών γνώσεων του (ορθόδοξου) εορτολογίου – θα μπορούσαν να με βαφτίσουν και Στεφανία, απομάκρυνση από τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και επιπρόσθετα επηρεάζει αρνητικά τη σεξουαλικότητα! Να, τ’ ορκίζομαι, μα τη Louis Vuitton που ζούρνεψα απ’ τη μάνα μου.

Ένα άλλο παράπονο θα μπορούσε να ήταν που «φορτώθηκα» έναν ολόκληρο χρόνο για μερικές μέρες. Κάποτε ομολογώ πως με πείραζε. Τώρα το ξεπέρασα και δεν κοιτάζω πίσω. Ούτε μετράω τα χρόνια μου. Φτού!

Με τα πολλά πειράγματα και τις ανούσιες παρατηρήσεις οδηγήθηκα και στο Lisha. Αποφεύγω να το γράψω στα ελληνικά, δεν με «παίρνει», αλλά εκφράζει το μένος μου για όσους πρώτα σκέφτονται μια καλή βλακεία, κι έπειτα στην πετάνε στα μούτρα νομίζοντας πως θα σου κάνουν εντύπωση. Λαός κι αυτός… (ο ανδρικός).

Ευτυχώς θα μου πείτε που για κάποιους λαούς ένα όνομα μπορεί να εκφράζει αρκετά βαθύτερες έννοιες. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα πως για τους αφρικανούς Lisha σημαίνει «μυστηριώδης» και μπορώ να πω πως με χαροποίησε ιδιαίτερα αυτή μου η «ανακάλυψη». Οι αγγλοσάξονες δίνουν στο όνομα σημασίες όπως «γλυκιά», «ειλικρινής», «αληθής», αλλά και «χαρούμενη», κατά παράφραση των «Alicia» και «Felicia». Σε καμία περίπτωση όμως δεν πλησιάζουν έστω και λίγο την ψυχοσύνθεση μου. Δεν πλησιάζουν και τη σημασία που έχει σήμερα στα ελληνικά η λέξη. Φαντάζεστε να λέγαμε «τι λύσσα που είναι το κανταΐφι σου αγάπη μου;». Εκτός κι αν «παίζει» ειρωνεία προς τους άγγλους, πράγμα σύνηθες στο δικό μας λαό που είναι πιο χωρατατζίδικος…

Στα λατινικά πάλι Lisha σημαίνει «τυχερή», που… σε πολλά πράγματα, μάλλον είμαι. Ποιος όμως παραδέχεται πως η μοίρα του τον ευλόγησε με τύχη; Κανείς. Ε, σιγά μην το παραδεχθώ πρώτη εγώ!

Κοντά στα «επίκτητα» ονόματα, έψαξα και το Mara. Το Mara είναι βιβλικό όνομα που σημαίνει «πικρή θάλασσα». Όταν το διάβασα ένιωσα πως για πρώτη φορά δυο λέξεις μπορούν να δώσουν περισσότερες εικόνες, καταρρίπτοντας το νόμο που θέλει μια εικόνα να λέει χίλιες λέξεις. Στα αγγλικά σημαίνει απλά «πικρή» (αγλύκαντη), ενώ στα ελληνικά – τα αρχαία, όχι τα μοντέρνα – πίκρα. Φτάνει όμως με τις ετυμολογίες. Γυρνάμε σελίδα…

Bitter Sea

[photo via Ibrahim Iujaz | License: CC-BY]

Με το διαδίκτυο και τις τεχνολογίες δεν έχω πολλές σχέσεις, αλλά δεν έχω και κακές σχέσεις. Βοήθησαν βέβαια τα καλά αγγλικά μου να και το γεγονός ότι προσαρμόζομαι εύκολα. Έχω επίσης την παραξενιά όταν μου προτείνουν κάτι να μην το απορρίπτω μέχρι να το δοκιμάσω. Το καλό είναι πως πάντα βρίσκεται κάποιος φωστήρας δίπλα μου να μου εξηγήσει κάτι παραπάνω. Στην προσπάθεια μου να οδηγήσω στην αυτοκτονία τους αναγνώστες μου από ανία βρέθηκε όχι ένας, αλλά δύο φωστήρες, σε συσκευασία ζεύγους. Λογικά θα πρέπει κάποια στιγμή να τους αφιερώσω το blog μου, αλλά είναι νωρίς ακόμα…

Επαγγελματικά ασχολούμαι με συστήματα ποιότητας και περιβάλλοντος σε εταιρεία τροφίμων και λογικά θα έπρεπε να είμαι πάνω από έναν υπολογιστή όλη μέρα, αλλά καταφέρνω και παρακάμπτω τη γραφειοκρατία και ξημεροβραδιάζομαι μέσα στο εργαστήριο, κάτι που παραδόξως χαροποιεί τόσο τα αφεντικά μου, όσο και ‘μένα. Είναι κι οι μοναδικές στιγμές της ημέρας που δε μιλάω σε κανέναν. Ούτε καν έναν μονόλογο. Nada.

Φαντάζομαι πως δεν είναι το ίδιο εύκολο να γράφεις όσο το να… μιλάς. Δεν έχω αποπειραθεί ως τώρα να μεταφέρω στο χαρτί – έστω στην οθόνη – σκέψεις, απόψεις και ιδέες. Μου φαίνεται αρκετά δύσκολο και κάποιες φορές και ανούσιο. Θυμάμαι όταν χρειαζόταν να στρωθώ για τις εργασίες στο πανεπιστήμιο που ζοριζόμουν αφάνταστα. Κάθε διδακτική ώρα ήταν σαρανταπεντάλεπτη, ως όφειλε. Κοινώς, έγραφα επί δεκαπέντε λεπτά και σαρανταπέντε μιλούσα στο τηλέφωνο με τις κολλητές μου, διάβαζα ότι έβρισκα μπροστά μου και δεν είχε σχέση με τη σχολή, καταβρόχθιζα σοκολατάκια ή πίτσες που έμειναν από την προηγούμενη μέρα, χάζευα απ’ το παράθυρο το τεκνό της απέναντι πολυκατοικίας και πάει λέγοντας…

To blogging βέβαια δεν είναι εργασία για το πανεπιστήμιο. Μέχρι στιγμής μου είναι ευχάριστο, αλλά θέλει χρόνο όπως αποδείχθηκε με το σκληρό τρόπο… και κόπο. Μπορεί ως τώρα να μην έχω αποφασίσει γιατί το ξεκίνησα και τι σκοπό έχω, αλλά το σίγουρο είναι πως ξακαβάλησα πρώτα το καλάμι μου, το έβαλα στην ντουλάπα με τα χειμερινά μου, κλείδωσα διπλά και κατάπια το κλειδάκι…

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “About Mara”

  1. Μάρα καλησπέρα…
    Τα καταφέραμε τελικά! Βγήκαμε στον αέρα!
    Κάθε εμπόδιο για καλό!
    Σκαλώσαμε λίγο με την χάρτινη εκδοχή αλλά καταφέραμε να δημιουργήσουμε την ηλεκτρονική. Ισως έτσι να είναι καλύτερα. Να ανασαίνουμε και να γράφουμε πιο ελεύθερα. Το Open Mag είναι από σήμερα στον αέρα στην προ-BETA μορφή του. Μπες και δοκίμασέ το. Σχολίασε. Αν σου έλθει γράψε κιόλας!
    Αν μάλιστα το βρίσκεις ενδιαφέρον μπορείς να περνάς ο,τι εσύ νομίζεις σε τακτική βάση είτε το έχεις δημοσιεύσει στο ιστολόγιο σου είτε όχι.
    Θα θέλαμε πολύ να το γεμίσουμε με αρκετή ύλη μέσα στον Αύγουστο!
    Προέχει όμως να το μοντάρουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Γι αυτό περιμένουμε τις παρατηρήσεις σου… (Ακόμη δεν το κοινοποιούμε! Λέμε να βγούμε «επίσημα» τον Σεπτέμβριο!)
    Είσαι καλοδεχούμενη ως μέλος αυτής της παρέας!
    Τι λες; Σαλπάρουμε;

    http://www.openmag.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: