2 rock for the vote!

•Οκτώβριος 23, 2010 • 7 Σχόλια

Έχω γράψει ξανά, ότι με την πολιτική έχω μια σχέση αγάπης – μίσους. Ένα τοις εκατό αγάπης και ενενήντα εννιά μίσους. Αγάπη γιατί όλα στη ζωή είναι πολιτική. Κάθε πράξη μας, κάθε ιδέα, κάθε σκέψη. Η αποχή δεν είναι μαγκιά. Είναι υποχώρηση. Από την άλλη μίσος, γιατί αντιμετωπίζουμε την πολιτική σαν κάτι ταυτόσημο με τους πολιτικούς.

Δεν είναι «κατιμάς» όλα αυτά. Θυμάμαι κάποτε, σε περίοδο εκλογών στηνόμασταν όλοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης και παρακολουθούσαμε για  ατελείωτες ώρες, εκπομπές επί εκπομπών και συζητήσεις επί συζητήσεων, με μόνο θέμα την παρουσία των κομμάτων. Η μάχη των δημοσιογράφων για την αποκλειστικότητα έκανε τα μηχανάκια της AGB να χτυπούν ασταμάτητα. Αυτά τότε, γιατί το τελευταίο διάστημα οι μόνες εκπομπές που κάνουν νούμερα στην τηλεόραση είναι για μαγειρική!

Πεινασμένοι για τη γαστρονομία Έλληνες, κάθονται και γράφουν συνταγές για πάπια πορτοκάλι ή για προσούτο με αγριόρυζο, λες κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που έλειπε από την ζωή τους. Δε λέω, μου αρέσει η «κουζίνα», αλλά τόσος κόπος για να βρω την φρέσκια πάπια στην αγορά; Ούτε όταν έγινε μόδα η γιόγκα και ψάχναμε όλα τα γυμναστήρια Αττικής και προαστίων για ινστρούκτορα!

Κι άντε και την βρήκα, ποιος μου εγγυάται ότι θα την μαγειρέψω εκπληκτικά με αποτέλεσμα να πάρω δώρο μια ποδιά από τα χέρια του κατά τ’ άλλα συμπαθή, Λαζάρου;

Για ειδήσεις… κανείς. Δεν θέλουμε βρε παιδί μου να μαυρίζουμε παραπάνω την ζωή μας. Το λογαριασμό της ΔΕΗ μετά βίας τον πληρώνουμε, αλλά δυστυχώς αυτόν έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας!

Κι ενώ τα καθημερινά μας προβλήματα δίνουν και παίρνουν, μας απόμειναν λίγες μέρες ως τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι ως τώρα εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες, έγιναν άξαφνα υπέρμαχοι του περιβάλλοντος, της οικονομίας, της βοήθειας προς αναξιοπαθούντες στο σπίτι· αλλά και της προστασίας των ανήλικων παιδιών. Οι περισσότεροι, επαγγελματίες πολιτικοί, είναι της γενιάς που έφερε τη χώρα μου σ’ αυτό το χάλι, μα τώρα μου φιγουράρουν «ενθουσιώδεις» των νέων μέσων και της τεχνολογίας. Βλέπεις, έχουν εξοικειωθεί κάπως με το fb ή το twitter και μπορούν να σερφάρουν χωρίς βοήθεια στις μπλογκογειτονιές με πάθος, αλλά χωρίς φόβο! Παράλογο; Ακούει κανείς;

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ασχοληθούν με τα κοινά; Είναι μια ερώτηση που κάνω σε υποψήφιους της πολιτικής σε κάθε ευκαιρία. Έχω ακούσει πολλές εκδοχές και έχω λάβει αντικρουόμενες απαντήσεις. Αν και όλοι ξέρουμε πως κυνηγούν φήμη, δόξα, χρήμα, κανείς δεν τα αναφέρει, ούτε γι’ αστείο! Διεφθαρμένες επιλογές σε στημένο παιχνίδι για δυο. Ρουα – ματ. Κανένας σεβασμός στον πολίτη. Μόνον «αγαθοεργίες» και δολοπλοκίες – πάντα παρασκηνιακά – για το πολυπόθητο ψηφαλάκι.

Κι όμως το παράδοξο ανατρέπεται, αν και η κληρονομικότητα στην πολιτική καλά κρατεί. Για πρώτη φορά και με αφορμή τον «Καλικράτη» συνάντησα τόσους νέους ανθρώπους. Μερικοί θυμίζουν τα πρωτάκια που κουβαλούν την τεράστια τσάντα τους κάθε πρωί για το σχολείο. Άτομα μορφωμένα κι αξιόλογα που ως από μηχανής Θεοί σπάνε το γκρι χρώμα των πολιτικών συνδυασμών και ξεχωρίζουν. Η αντανάκλαση είναι τόσο δυνατή όσο κι η αμετάβλητη ουσία των αισθητών πραγμάτων. Δεν κάνουν μικροπολιτική. Τους βλέπεις πως δεν ξέρουν ακόμη να κινούνται στο χώρο, δεν βάζουν νερό στο κρασί τους. Ακολουθούν τα πιστεύω τους και είναι απόλυτα προσηλωμένοι στις δικές τους ιδέες, κι όχι σ’ αυτές που ορίζουν οι γραμμές των κομμάτων. Δεν τάζουν, δεν χρησιμοποιούν βαρύγδουπες εκφράσεις στο λεξιλόγιο τους. Δεν κολλάνε πάνω σου σαν το μπλουζάκι εν μέσω θέρους. Σε κοιτούν στα μάτια και δέχονται την πρόκληση. Απαντούν με θάρρος. Δεν στοχεύουν στην κατά μέτωπο επίθεση. Είναι ο εαυτός τους και το δείχνουν. Γίνονται μια νότα χαράς κι αισιοδοξίας. Το βλέπεις, το νιώθεις πως κάτι αλλάζει στη χώρα σου ή έστω, πως κάτι πρόκειται ν’ αλλάξει…

 

Advertisements

Ένσταση κυρία Πρόεδρος!

•Ιουνίου 20, 2010 • 6 Σχόλια

Παραστράτησα κυρία Πρόεδρος. Μ’ έφαγαν οι έρωτες και παράτησα το μπλογκοχώρι. Όχι που έγραφα συχνά, αλλά να, καμία φορά το ‘χα ανάγκη. Κάτι ξέρουν κι οι «καθώς πρέπει» δημοσιογραφίνες του Βήματος που μας τα χώνουν και λένε πως το κάνουμε για ψυχανάλυση. Βέβαια, προτιμώ την ψυχανάλυση μέσω ΟΤΕ, κι απ’ την οθόνη μου, παρά να με ισιώνουν σαν σανίδα σ’ ένα καναπέ και να προσπαθούν να βρουν αν μισώ τη μάνα μου, αν με αδίκησε η άτιμη ζωή (που ως γνωστόν, άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις) κλπ.

Ο θεός μου έδωσε δυο υπέροχους γονείς που τους αγαπώ και μ’ αγαπούν, και δυο αδέρφια μοναδικά (από ‘κείνες τις περιπτώσεις που σπάει ο Ύψιστος μετά το καλούπι… Ναι, ναι, αυτές).

Με το τζόκερ μου τα χαλάει λιγάκι, αλλά που θα πάει… θα μου κάτσει!

Rewind » Σάββατο ξημερώματα κι ενώ θα έπρεπε να ήμουν στο γνωστό μπαράκι, με τη γνωστή παρέα, να πίνω το Αιγαίο, το Βόσπορο, κι άλλες θάλασσες βγαλμένες από τ’ αναγνωστικό της πέμπτης δημοτικού – άσχετο, προχθές μου στείλανε ένα pdf με τα εξώφυλλα από «το δημοτικό που έζησα»: «Λόλα να ένα μήλο, δώσε μωρή το μήλο και στην Άννα» κλπ. – βρέθηκα αγκαλιά με το λάπτοπ και στο βάθος τούνελ την Αγγελική να ψάχνει τη γυναίκα Αράχνη, τον Ροζ Πάνθηρα και άλλα φυντάνια του υποκόσμου.

Κι ενώ η Αγγελική βρισκόταν πολύ κοντά στην εξιχνίαση ενός ακόμη φοβερού εγκλήματος, άφησα τον τηλεδιαχειριστή κι έπιασα τον ποντικομικρούλη για να βρεθώ στη Σκύλα και τη Χάρυβδη των μπλογκς και των  εφημερίδων: Πρώτο θέμα η ιστορική νίκη της Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Μα everywhere μιλάμε!

Μόνο που το ξέρω καλά αυτό το παραμύθι… Κάθε φορά που είναι να μας πονέσουν με ένα νέο νόμο ή αλλαγή στη ζωή μας, έρχεται ένα παντελώς ανούσιο γεγονός να πάρει τη θέση του σημαντικού, για να λειτουργήσει πυροσβεστικά στην αγανάκτηση μας.

Θες ένα DVD που κόμισε κάποιος σε κάποιον τρίτο με θέμα τις ενδοϋπηρεσιακές εργασιακές σχέσεις στα υπουργεία μας, θες ένα DVD πολιτιστικού περιεχομένου που μοίρασε απλόχερα μια εξαίρετη ηθοποιός στο πολυπληθές κοινό της, για να μας μάθει τις πολλές χρήσεις της φιάλης της σαμπάνιας στην καθημερινότητά μας κ.ο.κ. Δεν ξεχνώ βέβαια – όχι την Τσύπρον καλέ, αλλά τη Eurovision, τους γάμους των επιφανών, τα διαζύγια των αφανών, τις βαφτίσεις των νεόκοπων και όλα τα άλλα συνήθη, αλλά αδιάφορα κοινωνικά γεγονότα της Εκάλης που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Υστερίας.

Μας πουλάνε ένα life style που δεν πρόκειται να αποκτήσουμε ποτέ. Έναν τρόπο ζωής που δεν επιθυμούμε, δεν ζηλέψαμε και δεν νοσταλγούμε, γιατί ποτέ δεν τον ζήσαμε.

Rewind » Με την πολιτική έχω μια σχέση αγάπης – μίσους. Ένα τοις εκατό αγάπης και ενενήντα εννιά μίσους. Αγάπη γιατί όλα στη ζωή είναι πολιτική. Κάθε πράξη μας, κάθε ιδέα, κάθε σκέψη. Η αποχή δεν είναι μαγκιά. Είναι υποχώρηση. Είναι fail που λέμε στα ελληνικά.

Μίσος γιατί κάναμε την πολιτική να είναι ταυτόσημη με τους πολιτικούς. Ακόμη ένα fail. Epic αυτήν τη φορά…

Έτσι, αποφεύγω να κάνω πολιτικά σχόλια στα βλόγια και στα φάκεμπουκς γιατί ανάβουν τα αίματα στο πιτς φιτίλι – και φυσικά μ’ ενοχλεί να τα χώνω σε ανθρώπους που αγαπώ και σέβομαι. Τα blogs όμως ρε συνάδερφε παπαρολόγε δεν πρέπει να λειτουργούν όπως οι εφημερίδες. Πρέπει να είναι ανεξάρτητα και προπαντός, να μην ακολουθούν «πολιτικές γραμμές». Πρέπει να είναι σαν τα γκράφιτι στους τοίχους. Καυστικά, σύγχρονα, με μια δόση λαϊκής σοφίας (κι όχι λαϊκής βλακείας). Να ενοχλούν που κάλυψαν το φρεσκοβαμμένο τοίχο της γειτόνισσας, αλλά να ομορφαίνουν την πόλη και να της δίνουν το χαρακτήρα που τις έκλεψαν οι τσιμεντένιες φυλακές μας.

Δεν λέω πως δεν πρέπει να είναι υποκειμενικά αυτά που γράφονται. Οφείλουν να είναι υποκειμενικά και να μην μπαίνουν κάτω από καμία ομπρέλα. Πρέπει ν’ αφήνονται στη βροχή σαν ερωτευμένη έφηβη που τρέχει στον άδειο δρόμο με τα χέρια ανοιχτά, αγκαλιάζοντας το σύμπαν ολάκερο, ζώντας την κάθε σταγόνα που πέφτει στο πρόσωπό της σαν σεισμό δέκα και βάλε ρίχτερ…

Rewind » Με τον Λοβέρδο έχω ψωνιστεί. Είναι οικογενειακό μας αυτό. Η συχωρεμένη η γιαγιά μου το είχε πάθει με το Βενιζέλο. Βέβαια στα τελευταία της και παρά τη γεροντική άνοια είχε φάει μια φλασιά μπροστά στην τηλεόραση όταν άκουσε πως θα μιλούσε στη Βουλή. «Εμένα ήρθε ο χάρος να με πάρει κι αυτός ακόμα στη Βουλή μιλάει;» Στο σαλόνι έπεσε νεκρική σιγή. Εκεί εμείς να της εξηγούμε πως δεν είναι ο Ελευθέριος αυτός που θα μιλήσει – αυτόν τον κάναμε Ισπανικό Αεροδρόμιο (το El Venizelo βεβαίως βεβαίως). Εκεί η γιαγιά να παλεύει να καταλάβει πόσο χρονών είναι ο υπεραιωνόβιος…

Και μη μου πείτε πως δε συμβαίνουν αυτά. Συμβαίνουν και παρασυμβαίνουν. Η γιαγιά είχε το Βενιζέλο της, εμείς έχουμε τον… Μητσοτάκη!

Ο Λοβέρδος λοιπόν ήταν γόης. Είχε αυτό το εκσυγχρονιστικό πάνω του, αλλά με μια δόση παράδοσης και δυο γκρίζους κροτάφους που έκαναν την κάλπη να γεμίζει τ’ όνομά του με σταυρούς. Μέχρι που έκανε εκείνο το σεξουαλικό, υποτιμητικό, ανεγκέφαλο σχόλιο: «Δεν υπάρχει σάλιο»!

Από κείνη τη στιγμή άρχισε η κατηφόρα του. Κλάμα, κλάμα, γκρίνια γκρίνια… Δεν αντέχεται άλλο. Καλύτερα να βλέπω Ψωμιάδη παρά Λοβέρδο. Τόσο χάλια είναι τα πράγματα.

Όχι πως έχω κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο αλλά να, είναι που πλέον δεν θα την πάρω ποτέ αυτή τη ριμάδα τη σύνταξη κι όποτε ανταμώνω γέρο ή γριά στο διάβα μου νομίζω πως γελούν χαιρέκακα εις βάρος μου. Πως με περνούν για κορόιδο!

Μ’ αυτά κι αυτά, εκείνο το χάσμα των γενεών αντί να κλείσει, έγινε σαν το Γκραν Κάνυον ένα πράμα. Σε λίγο δε θα μιλιόμαστε μεταξύ μας!

Είναι που και τους περισσότερους από τους τριακόσιους – όχι του Λεωνίδα –  δεν τους λες και νιάτα. Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν όλοι σύνταξη.  Κι εκεί έχω την ένσταση μου. Πως επέτρεψα εγώ με την ψήφο μου, σε ανθρώπους με μέσο όρο ηλικίας 55 ετών (κλέβω και χρόνια) να ορίζουν αυτοί, πότε θα πάρω σύνταξη εγώ! Χάθηκε να είναι max σαραντάρηδες;  Να είναι τουλάχιστον πιο κοντά στην εικοσαετία εργασίας ώστε να σκέφτονται τα υπόλοιπα είκοσι χρόνια και να τρομοκρατούνται λίγο; Με δέκα χρόνια εργασίας που έχω στην πλάτη μου πώς θέλουν να τους πληρώνω άλλα τριάντα;

REC » Ο Θωμάς, τσιπουροφιλαράκι του αδερφού μου, καταγράφει εξαιρετικά την ίδια κατάσταση, με αφορμή την αποπομπή του Γιάννη Πετρίδη από το κρατικό ραδιόφωνο, κλείνοντας το άρθρο του με τα παρακάτω λόγια:

«Απλά όπως αυτή η σοσιαλιστική κυβέρνηση έβαλε με τον Λοβέρδο την ταφόπλακα στα εργατικά δικαιώματα, συνεχίζει και σε μικρότερα θέματα, βάζοντας ταφόπλακα σε μικρές οάσεις.

Γιατί; Ίσως γιατί με κανέναν από αυτούς δεν έχουμε κοινές μνήμες, κοινές καταβολές. Δεν θυμούνται κανέναν Πετρίδη, δεν ήταν εδώ. Δεν ξέρουν τι θα πει εργατικά δικαιώματα, δεν ήταν ποτέ εργάτες»

no…

•Φεβρουαρίου 27, 2010 • 2 Σχόλια

hand in hand…

•Φεβρουαρίου 21, 2010 • 4 Σχόλια

Το είδα στο epikairo

Τι περίμενες να σου στήσουν; Ανδριάντα;

•Φεβρουαρίου 20, 2010 • 13 Σχόλια

«Δεν γίνεσαι κακός άνθρωπος, απλά έτσι γεννιέσαι», έλεγε η γιαγιά μου, αλλά ήμουν πολύ μικρή για να το καταλάβω. Τα χρόνια πέρασαν, η γιαγιά συγχωρέθηκε κι εγώ κάπως αργά θυμήθηκα την συμβουλή της.

Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσο χρόνο, για να καταλάβω την αθλιότητα που ενυπάρχει στις σχέσεις των ανθρώπων, μα ειλικρινά σας λέω, έπεσα από τα σύννεφα την πρώτη φορά που διαπίστωσα ότι όλα – μα όλα – γίνονται για το συμφέρον.

Αυτό που μ’ ενόχλησε πιο πολύ, είναι όταν «χτυπήθηκα» από άνθρωπο που εκτιμούσα κι αγαπούσα βαθειά. Η «σκοπιμότητα» για μένα ήταν λέξη των πολιτικών. Δεν ταίριαζε στο λεξικό μου και δεν είχα μπει στην διαδικασία να κάνω search στον Μπαμπινιώτη. Αφού δεν  επηρέαζε την καθημερινότητα μου, δεν είχα και λόγο. Εγώ είχα γύρω μου ανθρώπους, που για πάνω από μια δεκαετία μοιραζόμασταν μόνο τις αλήθειες μας. Διακοπές, βόλτες, δανεικά, μα ποτέ γκόμενους… Δεν υπήρχε αίσθηση ή παραίσθηση. Όλα ήταν «κρύσταλλο» στην νεοελληνική!

Οι φίλοι παντρεύτηκαν, οι παρέες άλλαξαν, ο έρωτας ήρθε κι εγώ απογοητεύτηκα. Διαπίστωσα εν μέσω οικονομικής κρίσης ότι οι κρίσεις γίνονται παρακρούσεις! Δεν αδιαφόρησα, βοήθησα και με το παραπάνω. Είναι για το καλό τους έλεγα, μα που μυαλό τότε. Η πίκρα ήρθε αργότερα… Μεγαλύτερη κι απ’ αυτή της σοκολάτας υγείας…

«Αυτό που μετράει στην ζωή, είναι να βοηθάς όταν μπορείς, αυτούς που σε χρειάζονται» έλεγε η γιαγιά μου αλλά αυτή ζούσε σ’ άλλες εποχές. Ίσως στον  καιρό της να ήταν πιο απλοϊκοί οι άνθρωποι και να διακατέχονταν από αισθήματα ειλικρίνειας κι αγάπης. Ίσως πάλι, επειδή ζούσαν σε άλλη πατρίδα κι είχαν να κάνουν μ’ άλλους ανθρώπους, να κρατούσαν την ράτσα τους και να  αλληλοϋποστηρίζονταν.

Στον 21ο αιώνα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Δεν γίνονται χάρες χωρίς αντάλλαγμα. Compredo;

Γιατί αν πέσεις στην λούπα και βοηθήσεις, τις περισσότερες φορές καταντάς γραφικός. Ενίοτε γίνεσαι και ο περίγελος. Θέλεις της παρέας; Των συγγενών; Της οικογένειας;  Χάνεις το κύρος σου. Απομακρύνεσαι από τους γνωστούς και φίλους, η ντροπή σε κάνει να κατεβάζεις ρολά…

Κατά βάθος όμως δεν περιμένεις να στο ανταποδώσουν, περιμένεις τουλάχιστον να στο αναγνωρίσουν. Τους στήριξες, τους χαρίστηκες, τους πίστεψες, τους ακολούθησες. Και πιο το όφελος; Σου έδειξαν την πόρτα τη στιγμή που τους χρειάστηκες.  Δεν είχαν τίποτα άλλο να κερδίσουν από σένα, σε ξεζούμισαν και σε πέταξαν όπως μια μπανανόφλουδα στον δρόμο. Που πας ρε φουκαρά Καραμήτρο; Τόσο καιρό δεν κατάλαβες τι είχες στον κόρφο σου; Δεν έβλεπες πως σε χρησιμοποιούσαν για τις δικές τους επιδιώξεις; Τι περίμενες να σου στήσουν; Ανδριάντα;

Έρωτας…

•Φεβρουαρίου 14, 2010 • 3 Σχόλια

Πολλές φορές αναζητάς τον έρωτα σ’ ανθρώπους που πραγματικά δεν τον αξίζουν. Άλλες πάλι σε ανθρώπους που τον αξίζουν, αλλά έχουν διαφορετική άποψη με σένα και δεν σ’ αγαπούν με την ίδια ένταση. Είναι οι άνθρωποι που επιλέγεις με την σκέψη κι όχι με την καρδιά. Έχοντας στο μυαλό σου την ιδανική σχέση προχωράς κι αρνείσαι να δεις την εξέλιξη,  η οποία είναι μαύρη κι αράχνη.

Λένε πως ο έρωτας είναι τυφλός  κι εσύ απλά αφήνεσαι στην δίνη του. Τι είναι αυτό όμως που σε οδηγεί στην απόλυτη ψευδαίσθηση;  Δεν μπορείς να το εξηγήσεις  με λόγια,  με λέξεις, απλά το σύμπαν συνωμοτεί γύρω σου με αποτέλεσμα να χάνεσαι μέσα στον  παραλογισμό που συνήθως κρατάει λίγο…

Ο έρωτας που κρατάει μικρό χρονικό διάστημα, δεν είναι έρωτας. Είναι ενθουσιασμός πλασμένος από σαρκικό πόθο για τον σύντροφο σου. Μόλις αποκτήσεις την υπεροχή στη σχέση -τσακ – περνάει. Ξεφουσκώνει όπως ένα μπαλόνι. Το αποτέλεσμα; Τρως ένα κιλό σοκολατάκια και ξεχνιέσαι.

Αν λάβουμε υπόψη πάλι, τον λογαριασμό στο ψιλικατζίδικο από την ένταση και το πάθος στον έρωτα, θα δούμε πως λίγο πολύ, όλοι έχουμε ερωτευτεί λάθος ανθρώπους κι έχουμε μετανιώσει. Τότε σηκώνουμε σαν καλά παιδιά το κεφάλι μας ψηλά κι ευχαριστούμε τον Θεό που μας γλίτωσε από την οικονομική καταστροφή.

Υπάρχει βέβαια κι ο έρωτας που ρίχνει τα βέλη του στο ιδανικό μας ταίρι. Αυτή η περίπτωση σπανίζει, διότι οι στατιστικές των διαζυγίων είναι πολλές και μας υποδεικνύουν το αντίθετο. Αυτοί οι τυχεροί τύποι ζουν το παραμύθι. Happily ever after

Συνήθως οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι οι πιο επικίνδυνοι. Είναι η σκέψη που σου επιβάλλει να ζεις στον δικό σου κόσμο, την ζωή που δεν έζησες. Ο παράφορος έρωτας για τον X άνθρωπο που σε κάνει να τρελαίνεσαι. Σε στοιχειώνει ο πόνος, η πίκρα, το σαράκι.. Πιστεύεις στο απίθανο σενάριο του ιππότη με το άσπρο άλογο. Οι έρωτες αυτοί δεν οδηγούν πουθενά κι οι αυτοί που τους ζουν, είναι οι πιο αφοσιωμένοι.  Μένουν πιστοί στην αγάπη τους και δεν δημιουργούν οικογένειες, δεν προχωρούν στην ζωή τους. Είναι όμως αυτοί που πραγματικά τσιμπήθηκαν από το μικρό τόξο του έρωτα κι είναι ευλογημένοι…

Γυρίζω πίσω…

•Οκτώβριος 26, 2009 • 8 Σχόλια